جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

ملاقات دو سفیر

کد خبر: ۸۶۹۳۱
ملاقات دو سفیر

تجربه هایی در زندگی هست که نشان می دهد می توان بدون داشتن اعتبارنامه و ماموریت از وزارت خارجه هم سفیر شد؛ مشروط بر آنکه ظرفیت سفارت را داشته باشیم.

به گزارش جماران، ماکسیم منچف، رییس خبرگزاری رسمی بلغارستان (بتا) و همسرش، هفته پیش، مهمان ایرنا بودند. در فرودگاه، داشتیم برنامه ها را با سفیر بلغارستان مرور می کردیم.

یکی از برنامه ها، دیدن موسسه مطبوعاتی اطلاعات بود. گفتیم حجت الاسلام دعایی، مدیر موسسه، گفته اند که اگر همسر آقای منچف به روزنامه تشریف می آورند، ایشان هم از چند خانم کارمند در موسسه دعوت کنند تا همراه همسر وی باشند. سفیر کمی فکر کرد و پاسخ داد: «نه، لازم نیست همسر ایشان در جلسه های رسمی حضور داشته باشند.»

سفیر بلغارستان، فردی خوشرو و اهل شوخی و معاشرت است و به دلیل چند سال زندگی در ایران، فارسی را به خوبی صحبت می کند. از چهره سفیر، حدس زدم تصورش از دیدار با مدیر موسسه اطلاعات و حتی از ضیافت ناهار در روزنامه اطلاعات، یک فضای کاملا رسمی و اداری است. باید اعتراف کنم تصور خودم هم چنین بود.

در بازدید از موسسه اطلاعات، ما به عنوان هیات خبرگزاری جمهوری اسلامی، رییس خبرگزاری بتا، سفیر و دبیراول سفارت بلغارستان را همراهی کردیم. بازدید از تحریریه، آرشیو، چاپخانه و موزه موسسه اطلاعات، کاملا رسمی بود؛ تاآنکه وقت ناهار شد و راهی غذاخوری موسسه شدیم. در آنجا بود که حاج آقا نیز به عنوان میزبان، دوباره به هیات پیوست و ما چهره ای کاملا متفاوت از حجت الاسلام دعایی دیدیم: چهره یک میزبان، چهره یک روحانی.

باور کردنش غیرممکن بود. مدیر موسسه ای با چنان عظمت، در مقام میزبانی از مهمانان، چنان رفتار می کرد که انگار افرادِ دور میز ناهارخوری، اعضای خانواده اش هستند. بسیار به مهمانان بها می داد و حتی برای مهمان ویژه (رییس خبرگزاری بلغارستان) خودش غذا را کشید. با شوخی های پی در پی، باعث شده بود همه مهمانان در مدت نهار، لبخندی بر لب داشته باشند و واقعا احساس کنند که در خانه یکی از عزیزانشان مهمان هستند.

در میان کل مهمانان، تنها یک خانم حضور داشت که آن هم یکی از همکاران ما در ایرنا بود. با درخواست آقای دعایی، دو تن از خانم های روزنامه اطلاعات به جمع ما آمدند و کنار همکار ما نشستند تا وی در میان جمعیت آقایان، احساس ناراحتی نکند. به خصوص، به چهره سفیر بلغارستان نگاه می کردم و تاثیری که وی هرلحظه از رفتار سیدمحمود دعایی می گرفت را مشاهده می کردم. شاید او هم تازه معنای پیشنهاد سید محمود برای «حضور کارمندان خانم در صورت حضورِ همسرِ مهمان» را فهمیده بود.

اواخر ضیافت، سفیر بلغارستان سراغ سید محمود دعایی رفت و به خاطر اینکه ناچار است برای حضور در یک جلسه رسمی، زودتر برود، عذرخواهی کرد. حاج آقا برای بدرقه بلند شد. سفیر از او خواست که وسط ناهار، بلند نشود، اما پاسخ مدیر مسوول این بود: شما مهمان هستید و وظیفه بنده است شما را مشایعت کنم.

سفیر بلغارستان و مدیرمسوول روزنامه اطلاعات دورتر و دورتر می شدند. ما دیگر صدایشان را نمی شنیدیم، اما رفتار سفیر را می دیدیم که با نگاهی حاکی از علاقه و احترام، به سید محمود کرنش می کرد.

هنگام ترک موسسه، ما و مهمانانی که سید محمود را نمی شناختیم، از رفتار خوش او سخن می گفتیم و من ناخواسته، به یاد سفارش های قرآن افتادم که باید به آشنا و غریبه محبت کنیم (نسا، 36)، هرچیز ناخوشایند را با نیکی دفع کنیم (فصلت، 34) و بدانیم که حسن خلق باعث عزت می شود (آل عمران، 159).

به یاد این افتادم که در روایت ها خوانده ایم پیامبر اسلام، پیرزنی را که به سویش زباله پرتاب می کرد، با خوشرویی و مهربانی مسلمان کرد، عدی (فرزند حاتم طایی) را با حسن خلق و حفظ احترامِ خواهرش (سفانه) مسلمان کرد، زید بن سعنه، خاخام یهودی که در جمع، به وی اهانت کرده بود را با خوشرویی و حسن خلق مسلمان کرد.

بار دیگر به سید محمود دعایی اندیشیدم و احساس کردم لباس روحانیت، چقدر بر قامت این مرد برازنده است. و من چقدر خوشوقت شدم که در یک روز، با دو سفیر ملاقات کردم: یکی سفیر بلغارستان و دیگری سفیر اسلام.

انتهای پیام

دیدگاه شما