مدیر مرکز تحقیقات استراتژیک و دیپلماسی دانشگاه فلوریدای جنوبی گفت: حل مساله اتمی ایران مهمترین میراث سیاست خارجی دولت باراک اوباما خواهد بود.
به گزارش جماران به نقل از ایرنا، وی در پاسخ به این سوال که نگرانی اوباما در مورد کارشکنی کنگره چقدر جدی است؟ اظهارکرد: این نگرانی جدی است اما واقعا اگر جمهوری اسلامی و اوباما بخواهند این مساله را جلو ببرند، بعید به نظر می رسد که کنگره بتواند مانع آن شود اما می تواند دردسر ایجاد کند.
مدیر مرکز تحقیقات استراتژیک و دیپلماسی دانشگاه فلوریدای جنوبی در گفت و گو با تلویزیون بی.بی.سی افزود: در نهایت، سیستم سیاسی آمریکا طوری است که کنگره نمی تواند در مسایل سیاست خارجی مانع اجرای برنامه های اصلی دولت شود.
وی گفت: اگر هم کنگره بتواند این کار را متوقف کند، در حقیقت این مساله می تواند به نوعی به سود جمهوری اسلامی هم تمام شود به این خاطر که تفاهم هسته ای تنها میان آمریکا و ایران نیست بلکه کشورهای دیگر 1+5 م در آن دخیل هستند.
وی ادامه داد: اگر یکی از این کشورها یعنی پرقدرت ترین کشور نتواند حل مساله اتمی ایران را نهایی کند، به نظرم کشورهای اروپایی و بویژه چین و روسیه حاضر نخواهند شد به اعمال تحریم ها علیه ایران ادامه دهند و دردسرهای جدی برای هر دو طرف به وجود خواهد آمد.
او در پاسخ به پرسش دیگر مبنی بر این که چقدر این احتمال وجود دارد که رابطه ایران مانند کوبا با آمریکا عادی سازی شود؟ گفت: یکسری شباهت ها میان ایران و کوبا در این رابطه وجود دارد؛ هر دو کشور بعد از انقلاب، رابطه خود را با آمریکا قطع کردند و هر دو، سیاست های ضد امپرالیستی داشتند اما به اعتقاد من اختلافات جدی در این رابطه وجود دارد.
وی با تاکید بر این که مساله هسته ای ایران خیلی مهم تر از مساله کوبا به شمار می رود، افزود: در ارتباط با مساله عادی سازی روابط با آمریکا به اعتقاد من ایران در مقایسه با کوبا خیلی آرام تر پیش خواهد رفت به دلیل این که (حضرت ) آیت الله خامنه ای هم اشاره کرده است که مذاکرات انجام شده در رابطه با مساله اتمی است.
او اظهارکرد: آیت الله خامنه ای در سخنان اخیر خود نکته جالبی را مطرح کرد و گفت اگر بدانیم آمریکا خلوص نیت دارد، می توانیم درباره مسایل دیگر با آنها گفت و گو کنیم.
این کارشناس اضافه کرد: اگر این اتفاق بیفتد، آن وقت امکان دارد که شاهد عادی سازی روابط هم باشیم اما در هر صورت تحقق تفاهم اتمی با ایران، بزرگ ترین میراث سیاست خارجی آمریکا در 20 سال اخیر خواهد بود.