سخنرانی نمایش گونه نتانیاهو در جلسه مشترک کنگره آمریکا که اخیراً انجام شد در محافل سیاسی آمریکا و رژیم صهیونیستی و همچنین میان بسیاری از مردم این دو کشور بازتابی منفی داشت، اما عجب آن که مبتکران و کارگردانان این نمایش ناموفق که از برگزاری آن سودی سیاسی عایدشان نشده بود به جای آن که در صدد جبران خبط سیاسی خود باشند و درس عبرتی بگیرند دست به اقدامی دیگر زدند که شاید قبح آن کمتر از دعوت از نخست وزیر رژیم صهیونیستی برای سخن پراکنی در کنگره آمریکا نباشد.
به گزارش جماران، 47 نفر از اعضای جمهوریخواه سنای آمریکا که چند نفر از آنها در عداد نامزدهای احتمالی ریاست جمهوری آمریکا در سال 2016 هستند در اقدامی بیسابقه و حیرتانگیز که ناقض عرف سیاسی در غالب کشورهای جهان است بدون هماهنگی با دولت وقت مستقیماً نامهای به مقامات ایرانی ارسال و متذکر شدند که هرگونه توافقی که اوباما با دولت ایران به عمل آورد میتواند به اشاره قلمی توسط رئیس جمهوری بعدی فسخ شود و کنگره آمریکا میتواند هر زمان بخواهد مفاد آن توافق را تغییر دهد. اگر انگیزههای سیاسی امضاء کنندگان نامه را که عمدتاً ناشی از رقابتهای حزبی است کنار بگذاریم، مفاد نامه آنها به وضوح حکایت از آن دارد که تدوین کنندگان نامه و امضاء کنندگان آن درباره حدود اختیارات سنا در تصویب معاهدات بینالمللی و مقررات حقوق بینالملل عمومی که ناظر به الزامات و تعهدات کشورها در چارچوب توافقات فیمابین است اطلاعات کافی نداشتهاند. ضمناً برداشت آنها از قانون اساسی آمریکا در این زمینه نیز ظاهراً کافی و وافی نبوده است. اوباما این اقدام سناتورهای جمهوریخواه را به شدت مورد نکوهش و انتقاد قرار داد و متذکر شد که امضاءکنندگان نامه با
مخالفان توافق هستهای در ایران هم صدا شدهاند که ائتلافی نامتعارف است. او تأکید کرد که در حال حاضر آمریکا میکوشد تا با ایران به توافقی برسد و اگر چنین شود او موضوع را با مردم آمریکا در میان خواهد گذاشت. اما واکنش جوبایدن معاون اوباما که سالها در سنای آمریکا عضویت داشته است شدیدتر بود. او گفت: در حالی که آمریکا در جریان مذاکراتی حساس است قصد سناتورهای جمهوریخواه از ارسال نامه این بوده است که زیر پای اوباما را خالی کنند. آنها با این اقدام خود رویههای سنا را که قدمت آنها به چند قرن بالغ میشود نادیده گرفته و توانایی رؤسای جمهوری آینده آمریکا اعم از دموکرات یا جمهوریخواه را برای مذاکره از طرف ایالات متحده آمریکا با سایر دولتها تضعیف کردهاند. جوبایدن متذکر شده است که نامه مزبور این پیام را تبلیغ خواهد کرد که فرمانده کل قوای آمریکا نمیتواند به تعهداتی که ایالات متحده آمریکا پذیرفته است عمل کند.
بر خلاف آنچه در نامه ارسالی سناتورهای آمریکایی خطاب به مقامات ایران آمده است یک معاهده بینالمللی فقط با رای دو سوم سناتورها تصویب نمیشود. در تارنمای سنای آمریکا آمده است که: سند معاهدات را تصویب نمیکند بلکه طی قطعنامه در زمینه تصویب معاهدات رسماً توصیه و موافقتش را اعلام و این اختیار را به رئیس جمهوری تفویض میکند که معاهدهای را به تصویب برساند.
این نکته در گزارش سال 2001 واحد خدمات تحقیقاتی کنگره آمریکا(CRS) در مورد نقش سنا در انعقاد معاهدات آمده است: «رئیس جمهور است که برای انعقاد معاهدات از طرف ایالات متحده آمریکا مذاکرات را به عمل میآورد و در نهایت معاهدات را تصویب میکند و سنا در مدتی که مذاکرات در جریان است، نظرات و موافقتش را به رئیس جمهوری ابلاغ میکند. موافقت سنای آمریکا برای انعقاد معاهدات لازم است امّا شرطی کافی نیست. زیرا اگر سنا با انعقاد معاهدهای موافق باشد و تصویب آنرا توصیه کند و برای رئیس جمهوری فرستاده شود، رئیس جمهور میتواند از تصویب آن خودداری کند» ظاهراً سناتورهای امضاء کننده نامه از مطالعه لازم قبل از تدوین نامه خطاب به مقامات ایرانی کوتاهی و غفلت کردهاند. در واقع انگیزه سناتورهای ارسال کننده نامه جاهطلبیها و اختلافات حزبی بوده و نگرانیهای آنها از پیشرفت مذاکرات هستهای و تعلق خاطرشان به پیشبرد ملاحظات سیاسی مورد نظر اسرائیل آنها را بر آن داشته است که به هر دری بزنند و تا آنجا پیش بروند که بیملاحظه چوب لای چرخ رئیس جمهوری وقت آمریکا بگذارند. هر چند بعضاً گفته میشود که در عالم سیاست بسیاری از اوقات پاس داشت
اصول قربانی مصلحت اندیشی سیاسی میشود، آیا سناتورهای حزب جمهوریخواه، با دعوت از نتانیاهو یا تدوین نامه به مقامات ایرانی بدون هماهنگی با رئیس جمهوری وقت آمریکا راه افراط در پیش نگرفتهاند؟
منبع: انتخاب