جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

صادق طباطبایی، سیاستمرد موسیقی شناس

کد خبر: ۷۵۸۷۵
صادق طباطبایی، سیاستمرد موسیقی شناس

به گزارش جماران، سیدابوالحسن مختاباد در روزنامه اعتماد نوشت:

درگذشت دکتر صادق طباطبایی نگارنده را به سال های پایانی دهه هفتاد برد، زمانی که روزنامه آفتاب امروز منتشر می شد و صفحات تاریخ و اندیشه آن زیر نظر نگارنده اداره می شد. چند جلسه ای به منزلش در سربالایی ابتدای خیابان کامرانیه رفتم. در طبقه اول پیانویی قرار داشت و او تکیه بر این ساز شکوهمند از خاطرات خود در پاریس با امام خمینی می گفت. آن خاطرات برای نخستین بار در دو یا سه شماره روزنامه آفتاب منتشر شد اما در همان روزها بود که او در ذیل این خاطرات به نکاتی درباره موسیقی و آشنایی اش با موسیقی گفت. از برخی خاطراتش با امام(ره) سخن گفت و شوخ طبعی هایی که گاه نمک بازی سیاست بود.

جذابیت ماجرا اما زمانی بود که او خاطراتی از دایی اش امام موسی صدر گفت: خاطراتی که به جهت علاقه مندی من به موسیقی سخت کنجکاوم کرد که فقیهی در طراز آن بزرگوار به موسیقی چگونه نگاهی دارد. آن دیدگاه ها بعدها در گفت وگویی که یکی از سایت ها با ایشان انجام داد به تفضیل آمده است و البته در کتاب سه جلدی خاطراتش هم نکاتی در این زمینه می توانیم بیابیم.

من اما گمان می کردم که آقای طباطبایی به موسیقی از موضع تفنن نظر می کند تا اینکه سال های اولیه دهه هشتاد شد و اجرای ارکستر سمفونیک تهران به رهبری لوریس چکناوریان. پنج یا ١٠ شب اجرای برخی از آثار شاخص از بزرگان موسیقی کلاسیک غرب اجرا شد. بروشور این مجموعه اجراها مملو از اطلاعات بکر و دست اول درباره این اجراها و توضیحات دقیق و فنی درباره آهنگ ها و قطعات و سمفونی ها بود. در یکی از همین روزها در جایگاه ویژه دکتر صادق طباطبایی را دیدم که محو تماشای اجراست و در میانه دو اجرا در صحبتی که با او داشتم دریافتم که بروشور را او قلمی کرده است.

صادق طباطبایی اهل موسیقی هم بود


بعدها فهمیدم که او از نوجوانی با موسیقی دمخور بود و آشنایی دقیقی با موسیقی سنتی و دستگاهی ایران داشت. همنشینی او با مرحوم پرویز یاحقی و بعدها مرحوم پرویز مشکاتیان و جمعی از موزیسین های شاخص هم از علاقه مندی و شیفتگی او حکایت می کرد. با پیانو آشنا بود و در دو دهه آخر عمرش گرایشی ویژه به نواختن پیانوی ایرانی با سبک مرتضی خان محجوبی پیدا کرده بود و آثاری ضبط شده هم با مرحوم یاحقی و منصور صارمی و مرحوم حسین قوامی (فاخته ای) دارد که به گمانم جا دارد بازماندگان و خانواده آن مرحوم دست به انتشار این آثار بزنند. به خصوص که خودش در گفت وگویی از ضبط اجراهای بسیاری با صدای برادر گرامی شان (مرتضی طباطبایی) یاد کردند که همه اینها به همراه خاطرات بعد از انقلاب ایشان می تواند آموزنده و خواندنی باشد.

یکی از مهم ترین ویژگی های آقای طباطبایی خلوت گزیدگی و سیاست گریزی اش بود. او البته علاوه بر موسیقی دستی هم در ترجمه و تالیف کتاب هایی در حوزه ارتباطات داشت که به یاد دارم در سال های میانی دهه هفتاد دوست و همکار روزنامه نگارم، فروزان آصف نخعی گفت وگویی با او درباره کتاب «زندگی در عیش، مردن در خوشی» و «تکنوپولی» نیل پستمن انجام داد و به نوعی آقای طباطبایی را می توان معرف و شناسنده دیدگاه های پستمن در ایران به شمار آورد. یادش گرامی باد.

انتهای پیام

دیدگاه شما