معاون بین الملل موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(ره) با این اعتقاد که جایگاه روحانیت بعد از انقلاب اسلامی قوی تر نشده است، گفت: تمام توجه نظام دینی و نظام اسلامی باید بر این باشد که سیاست و اخلاق را با یکدیگر همگون سازد که اگر این جدایی حاصل شود هم به دین و هم به روحانیت صدمه خواهد زد.
به گزارش جماران به نقل از شفقنا، حجت الاسلام و المسلمین دکتر محمد مقدم درباره تبعات مثبت و منفی حضور روحانیت در سمت های اجرایی اظهار کرد: آنچه در نگاه نخست برای روحانی و روحانیت مشاهده می شود، حضور آنها در عرصه های فرهنگی کشور است. عمده ترین رسالتی که یک روحانی دارد، شناخت دقیق مبانی دین و شناساندن فرهنگ و مبانی درست دینی است؛ این اصلی ترین رسالت و مسولیتی است که یک روحانی دارد و هر چقدر به این اصل و بنیاد رسالت روحانی خود نزدیکتر باشد، طبیعتا اثرگذارتر است. می توان این جمله را گفت که دیگران هم از عهده بسیاری از کارهای اجرایی برمی آیند اما اگر یک روحانی دانشمند به کار اصلی خود یعنی ارتقای فرهنگ دینی بپردازد، مطمئنا این کار از عهده کسانی بر می آید که در این فرهنگ رشد کرده اند، آموزش دیده اند و دانش خود را کسب کرده اند. بر این اساس کار خود روحانیت، بسیار سخت، تاثیرگذار و گرانسنگ است که هر چه به آن نزدیکتر باشند، کارایی بیشتری خواهند داشت.
او با بیان اینکه وقتی نظامی را دینی می دانند، چه بخواهیم و چه نخواهیم عملکرد آن نظام در ذهن و ضمیر جامعه به عنوان عملکرد دین تلقی می شود، گفت: بنابراین در یک نظام دینی حتما باید سیاست آن نظام با اخلاق آن همگون باشد تا آسیب هایی که از آن یاد می شود را به جامعه نزند. حداقل انتظار جامعه از یک نظام دینی است که از دروغ و فساد و بدخواهی ها مبرا باشد. این در شکل کلی حکومت های دینی است. وقتی یک عالم اسلامی نیز در جایگاهی قرار می گیرد، مطمئنا باید اخلاق وی با عملکرد سیاسی اش همگون باشد. برای اینکه جامعه چنین توقعی را از او بیش از یک فرد دیگر خواهد داشت. بر همین اساس هر چه صنف روحانی به جایگاه و پایگاه خود که پایگاه دینی، فرهنگی، تبلیغی و ترویجی است، نزدیک تر باشد، هم جامعه بهره بیشتری می برد و هم آسیب های کمتری در عرصه اجتماعی و فرهنگی ایجاد می شود.
مقدم در پایان تصریح کرد: بعد از انقلاب اسلامی، پایگاه و جایگاه روحانیت قوی تر نشده است زیرا جامعه یا برخی از نگاه ها بسیاری از عملکردها را به دین منتسب می کنند. به ویژه وقتی خود روحانیون، کارگزار امور اجرایی شدند، طبیعتا بیشتر زیر ذره بین و نگاه مردم قرار خواهند گرفت. از این جهت حساسیتی که نسبت به اعتقاد و باور مردم در حکومت های دینی وجود دارد، وضعیت فوق العاده تری خواهد داشت. تمام توجه نظام دینی و نظام اسلامی باید بر این باشد که سیاست و اخلاق را با یکدیگر همگون سازد که اگر این جدایی حاصل شود هم به دین و هم به روحانیت صدمه خواهد زد.