جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

الخلیج: من شارلی ... نیستم

کد خبر: ۷۱۳۳۴
الخلیج: من شارلی ... نیستم

«من شارلی هستم»، با هرگونه تروریسم جسمی و فکری و روحی مخالفم. از وجدان بشریت می گویم و از انسانیت مشترک. با قربانیان حوادث پاریس ابراز همدردی می کنم. هرچند با آنها اختلاف داشته باشم. با آزادی بیان موافقم اما آزادی بیانی که مسوولانه باشد.

به گزارش جماران به نقل از شفقنا، «من شارلی هستم» چون احساس می کنم تروریسم یک جنایت سیاسی است وموجب پیچیده تر شدن و گسترش عوامل سیاسی و فرهنگی و اجتماعی آن می شود.

«من شارلی هستم»، مانند قلم که نماد « آزادی » است اما برای خود معیارهایی مانند «عدل و انصاف» دارد و حاضر به تمسخر هیچ شخصیتی حتی کسی که در قدرت باشد نیست. فرقی نمی کند که پاپ واتیکان باشد یا شیخ الازهر یا خاخام پاریس و نیویورک یا دالایی لامای تبت. درعین حال یادم می ماند که آنها را نقد کنم و به آنها یاد آوری کنم که رفتارشان زیر نظر جامعه است.

«من شارلی هستم» و به فرهنگ فرانسه احترام می گذارم. به دوران روشنگری. هرچند من «شارلی» هستم اما به روزنامه وزین و مسوولانه «لوموند» احترام می گذارم. روزنامه ای که مرزهای ادب و کار حرفه ای را رعایت می کند و از آزادی بیان طبق مفاهیم و جوهر فرهنگ فرانسه پاسداری می کند.

«من شارلی هستم » به رغم اینکه می دانم طرح ها و کاریکاتورهای « شارلی » خیلی مبتذل و تحریک کننده بود. مثل کتاب همان سلمان رشدی معروف. کتابی یاوه که ارزش خواندن نداشت. کتابی که بیهوده رواج پیدا کرد و میلیون ها نسخه از آن به فروش رفت. از آن زمان تاکنون انگلیسی های بدبخت باید مالیات بدهند تا سالانه هزینه سنگین حمایت از سلمان رشدی تامین شود.

« من شارلی هستم ». من براین نکته تاکید دارم که باید اصل و فصل این تروریسم را شناخت. اما بدور از حرف های ساده و رایج و دستمالی شده، من می خواهم بدانم چگونه افرادی از همان محیط فرهنگی فرانسه یا اروپا این طور شستشوی مغزی داده می شوند. افرادی که در این قرن زندگی می کنند که دوران جهان گرایی بی رحم و وحشی است. افرادی شستشوی مغزی داده می شوند که اتفاقا در همان حاشیه های فقیر نشین شهرهای مهم جهان زندگی می کنند.

می دانم که همه فرانسوی ها « شارلی » نیستند همچنانکه همه اعراب یا مسلمانان داعش نیستند. برای همین می گویم :

«نه من شارلی نیستم » بخصوص اگر بخواهم از خارجیان و اعتقادات شان متنفر باشم ا به مقدسات شان احترام نگذارم. یا هنگامی که بخواهم تروریسم و اسلام را باهم یکی بگیرم و کمک کنم تا نفرت پراکنی نسبت به مسلمانان گسترش پیدا کند و آنها را به صورت اقوامی وحشی به تصویر کشم. «نه من شارلی نیستم» بخصوص وقتی بخواهم در مسیر جریان های راست افراطی اروپا قرار گیرم. جریان هایی که از یک مشت افراد معمولی به احزاب شناسنامه دار و بعد شخصیت های سیاسی تبدیل شد و می رود تا در اکثر کشورهای اروپایی قدرت را قبضه کنند. حرکت هایی که با دموکراسی سرسازش ندارند و به دنبال قانونی کردن هرگونه تبعیض هستند. آنها تفکر نفرت پراکنی را ترویج می کنند و به دنبال جنگ با سایر فرهنگ ها و ادیان هستند. هدف شان اخراج مهاجران بخصوص اعراب و مسلمانان و آفریقایی تبارها ست. با وجود اینکه همین مهاجران بودند که موجب بهبود شرایط جوامع اروپایی شدند و نیروی کار ارزانی را برای بخش های صنعتی اروپا تامین کردند. همین امر موجب شد تا تولیدات اروپایی بدون رقیب بماند و در همان حال از مهاجران بیشترین مالیات ها در یافت می شد.

« نه من شارلی نیستم » بخصوص وقتی می بینم که فرهنگ غربی از بیماری « اسلام هراسی » هنوز رهایی پیدا نکرده است و بخش های گسترده ای از اروپا هنوز نمی دانند که نخستین کشورهایی که آماج تروریسم وحشیانه حداقل طی چهار دهه گذشته قرار گرفت جوامع عربی و اسلامی بود نه غرب. این درحالی بود که ابزارهای تروریسم و هرگونه خشونت طلبی را همان کارخانجات غرب تولید می کرد. حتی گروه های تروریستی محصول غرب هستند. این گروه ها از سرکوب انقلاب فرانسه شروع شد و بعدها به صورت چپ های رادیکال و مارکسیست ها ی انقلابی در آمد و تا رسید به القاعده که در جریان جنگ افغانستان متولد شد.

« نه من شارلی نیستم » بخصوص هنگامی که اختلاف با دیگران را قبول نداشته باشم و به دیگران اجازه ندهم هرطور می خواهند فکر کنند. زمانی که در من نوعی برتری جویی فرهنگی و فکری و تعصب و تبعیض شکل گرفته باشد و بخواهم با کارم دیگران را و فرهنگ شان را تحقیر کنم.

« نه من شارلی نیستم » زیرا من هم دچار همان نفاقی شده ام که معیاری دوگانه دارد و آزادی بیانش وقتی به ماجرای «هولوکاست» می رسد متوقف می شود و هنگامی که می خواهد کشتارهای نیجریه را روایت کند دیگر منصف نیست و هنگامی که از غزه و سوزاندن کودکان فلسطینی می گوید به عدالت رفتار نمی کند و حتی در خود فرانسه و در همین حوادث اخیر کشته شدن یک پلیس مسلمان یا یک کارگر مسلمان را جنایت نمی داند و در روزنامه شارلی هیچ انعکاسی پیدا نمی کند. این درحالیست که جانیان دوره گرد وابسته به داعش بین مسلمان و مسیحی فرقی نمی گذارند و هرکس را که تفکری تاریک مانند آنها نداشته باشد متهم به کفر می کنند.

« نه من شارلی نیستم » چون کسی که به مقدسات دیگران توهین می کند و خدا و پیامبرانش را به تمسخر می گیرد دیگر حتی به قوانین اروپایی نیز ارج نخواهد گذاشت. شعارهای وحدت ملی می دهد اما خالی از محتوای عدالت و انصاف است و حاضر نیست ادغام نسل های سوم و چهارم مهاجران در جامعه اش را بپذیرد. اعراب از آن انتقاد می کنند که چرا اروپا سالهاست گروه های طرفدار خشونت را در دامن خود پرورش می دهد و از سوی دیگر به صورتی قدرتی اشغالگر به سرزمین های ما می آید. چگونه است که اروپا از اشغالگران اسراییلی بی تردید حمایت می کند. تا آنجا که بنیامین نتانیاهو جسارت پیدا کرده و از یهودیان فرانسه دعوت می کند به فلسطین اشغالی بیایند و بعد خودش علیه تروریسم تظاهرات می کند حال آنکه او بزرگ ترین تروریسم خاورمیانه است.

«من شارلی هستم » به شرطی که آزادی بیان معنای واقعی خودش را داشته باشد و «شارلی نیستم » وقتی که توجیه کننده تبعیض و خشونت های جدید باشم.

انتهای پیام

دیدگاه شما