به گزارش جماران، شعردوست در اعتماد نوشت:
گویی زمین و زمان به ناگاه از حرکت باز ایستادند، ملایک فریادکنان رو به سوی خاک نهادند، خاک همیشه پذیرا، اینک روی در نقاب شرم پنهان کرده. و رسول خدا(ص) جاودانگی و گنجینههای دنیا را وانهاده، به دیدار دوست دل داده بود. او که به مومنان سزاوارتر از خود آنان بود، در آستانه واپسین سفر از مدینه، نگران آینده امت خویش است، چه اینکه به دیدگان آیندهنگر خویش میدید که فتنهها چونان پارههای شب تاریک در پی هم از راه میرسند. هم از این رو بود که برای نوشتن مکتوب هدایت دوات میخواست، هرچند تاریکاندیشان نوشتن آن سطور روشن را مهلت ندادند و آخرین واژههای درخشان تاریخ را نانوشته نهادند. اینسان، مدینه در غربت انسانها، کوچک و کوچکتر میشد. و شانههای نحیف صدیقه کبرا حضرت فاطمه(س) چگونه میتوانستند این اندوه بزرگ را برتابند؟ گویی مولیالموحدین علی(ع) آن روز نخستین پارههای شب را که نه از آفاق جهان، بل از آفاق جانهای ظلمت سرشت برمیآمدند، میدید. پیامبر خدا(ص) که دیگر همه آنچه را که از سوی پروردگار بر او فرو فرستاده شده بود، به مردم رسانده و رسالت خویش به تمامی گزارده است، روی به درگاه حق آورد که: خدایا آیا پیامت را
رساندهام؟ و در آن لحظه زمین و آسمانها در برابر شکوه ملکوتیاش کوچک و کوچکتر میشد و
او پیچیده در آواز پر جبرئیل نزد پروردگارش رجعت میکرد. آن روز عرشیان مرد بیکرانی را به پذیره میآمدند که عاصیان زمین تن مطهرش را به طعن، فرسوده و جان ملکوتیاش را به لجاج، آزرده بودند.
فاطمه(س) گوش به آخرین کلمات نورانی پدر داشت، و علی(ع) خود را مهیا میکرد تا رسالتی را که پیامبر(ص) در «تنزیل» قرآن برعهده داشت، با «تاویل» قرآن پی بگیرد. اما رحلت پیامبر(ص) آغازگاه اندوهی بزرگ بود، اندوه بزرگ علی(ع)، اندوه بزرگ فاطمه(س) و اندوه بزرگ یاران راستینش. زیرا هنوز با پیکر خورشید مثالش وداع نکرده بودند، که پارههای شب بر فراز جزیرهالعرب گرد آمدند، تا مانع پرتوافشانی حقیقت شوند. و چه سخت روزی بود آن روز، که حضرت صدیقه(س) در کنار تربت پدرش فغان برآورد: بر من مصایبی فرو ریخت که اگر بر سر روزهای تابناک میبارید، شب میشدند.
اینک که از آن روز - روز اندوه بزرگ - قرنها میگذرد، جهان به احترام کلمات نورانی آخرین رسول خدا(ص) - که جز کلام وحی نیست- به پا خاسته است و آن حقیقت جاودانه رفته رفته از میان پارههای شب روی مینماید که «الاسلام یعلوا و لایعلی علیه».
احمد آخر زمان را انتقال / در ربیع اول آید بیجدال
چون خبر یابد دلش زین وقت نقل / عاشق آن وقت گردد او به عقل
چون صفر آید شود شاد از صفر/ که پس این ماه میسازم سفر
گفت هر کس که مرا مژده دهد/ چون صفر پای از جهان بیرون نهد
که صفر بگذشت و شد ماه ربیع/ مژده ور باشم مر او را و شفیع
گفت عکاشه صفر بگذشت و رفت / گفت که جنت ترا ای شیر زفت
دیگری آمد که بگذشت آن صفر/ گفت عکاشه ببرد از مژده بر
پس رجال از نقل عالم شادمان/ وز بقایش شادمان این کودکان
چونک آب خوش ندید آن مرغ کور/ پیش او کوثر نماید آب شور
«مثنوی مولوی، دفتر چهارم»