جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

چرا رایگان؟

کد خبر: ۶۸۵۰۲
چرا رایگان؟

به گزارش جماران، روزنامه «اطلاعات» در یادداشتی با عنوان «چرا رایگان» به قلم «فتح الله آملی» نوشت:

در بودجه سال 94 تصویب شده است که برق، آب و گاز حسینیه ها، تکایا و اماکن مذهبی رایگان است. ظاهراً برای کمک به تعظیم شعائر اسلامی و نیز کمک به مساجد و حسینیه ها این مصوبه در بودجه آمده... چیز تازه ای هم نیست. تقریباً در همه لوایح بودجه چنین چیزی پیش بینی شده بود، اما آیا واقعاً چنین اقدامی کمک به مسجد یا امامزاده است؟

نویسنده یادداشت با طرح این سووال که «حال ببینیم فلسفه و منطق چنین مصوبه ای چیست؟» می افزاید: این مراکز مذهبی مورد استفاده عموم مردم هستند. هیچ مسلمانی هم برای خدمت در خانه خدا اکراه ندارد. این حداقل اقدامی است که یک دولت اسلامی می تواند به مردم مسلمان ارائه دهد و از جمله وظایف حتمی حکومت است. وظیفه حکومت کمک به شعائر دینی و ارتقای روحیه معنوی جامعه است. حتی در کشورهای غیر مذهبی و سکولار هم به جهت نیازی که بشر به ایمان و عقیده و باور دینی دارد کمک هایی به مراکز دینی صورت می گیرد. در ایران خودمان که همه عاشق اهل بیت هستند و همین اربعین و حماسه باشکوه حضور عاشقانه و شیدایی مردم در مراسم اربعین گویای این شور و عشق بود همه نشان دادند که تا چه حد پای ایمان و باور خویش ایستاده اند.

پس همه حمایت دولت را از جمله وظایف مسلّم او می دانند. ضمن آنکه بسیاری از امامزاده ها و تکایا و حسینیه ها و مساجد عملاً با اینکه به مردم خدمت ارائه می کنند اما هیچ بودجه ای از دولت دریافت نمی کنند و دولتی که برای اینهمه اداره و دانشگاه و سازمان و نهاد از بودجه عمومی ردیف تعریف می کند در مورد مساجد و اماکن مذهبی و امامزاده ها چرا باید سختگیری کند و حساسیت به خرج بدهد؟ و... استدلال دربابِ وجوب کمک ها به اماکن مذهبی بسی فراتر از آن است که در فوق گفته آمد و کاملاً هم درست است اما همه بحث این است که آیا شکل و صورت این کمک باید بصورت رایگان کردن آب و برق و گاز در این اماکن باشد یا می توان صورت دیگری به آن داد؟

در همین اربعین در شهر خودم به این موضوع دقت کردم. تمامی چراغ ها و نورافکن های حیاط ها و شبستان ها و رواق های این اماکن روشن بود. آنهم در زمانی که کسی در آنجا حضور نداشت. در حالی که خانه های اطراف با لامپ های کم مصرف روشنایی اندکی داشت، این اماکن بدون ضرورت مثل روز روشن بود. در مورد مصرف آب و گاز این مراکز نیز اغلب چنین رویه ای معمول است. اصولاً وقتی چیزی رایگان باشد انگیزه برای صرفه جویی و جلوگیری از اسراف از بین می رود. جدای ضرر و زیان مادی این کار، آثار سوء معرفی و پیامهای اخلاقی این اقدام نیز نوعی نقض غرض است. اتفاقاً مراکز مذهبی باید مبلغ و راهنمای اصلاح الگوی مصرف و پرهیز از اسراف که یک آموزه دینی است باشند و عدم مراعات آنها، هم جنبه ضد تبلیغی دارد و هم برای کسانی که نگاه چندان مثبتی به انگاره های مذهبی و دینی ندارند اکراه و بدبینی بیشتر به همراه می آورد.

در اینکه اکثریت مردم ایران با صفای باطن و با کمال میل موافق حمایت از این مراکز هستند و اصولاً خودشان عاشقانه و داوطلبانه و با باور کامل، هم در احداث و هم در تجهیز و هم در تدارک هزینه ها و مراسم مختلف این مراکز با جان و دل ایثار می کنند و اعتقاد دارند، تردیدی نیست. این را همه می دانند و در این ایام محرم و صفر همه جا به چشم می بینند که چه عقیده مند هرچه را کم دارند نذر ایمانشان می کنند، اما چرا باید این حمایت و از این طریق صورت پذیرد؟ مگر نمی توان تحت عنوان کمک به هزینه های جاری اماکن مذهبی و مقدّسه، بودجه ای در نظر گرفت و هزینه های مصرفی این مراکز را از آن محل تأمین کرد؟ در این صورت هیئت های امنای این مراکز می توانند با صرفه جویی در هزینه های مصرفی برای سایر فعالیت های مراکز خویش درآمدی هم به دست آورند و از طرف دیگر خودشان با صرفه جویی در مصرف آب و برق و گاز در انجام این وظیفه ملّی، اخلاقی و دینی پیشگام هم باشند.

قدری بیندیشیم که آیا رایگان کردن هزینه آب، برق و گاز مراکز و اماکن مذهبی و دینی آیا بهترین روش برای کمک به آنها و تعظیم شعائر اسلامی و تقویت باور دینی جامعه است؟ و آیا با این شیوه، بستر ناخواسته یک معصیت اخلاقی و اجتماعی و یک منکر دینی (اسراف) را در مکانی که هیچ گناهی در آن جایی ندارد، فراهم نمی آوریم؟

انتهای پیام

دیدگاه شما