جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

سیروس ناصری: امریکا باید قدم نهایی را بردارد

کد خبر: ۶۴۶۹۲
سیروس ناصری: امریکا باید قدم نهایی را بردارد

به گزارش جماران، روزنامه «اعتماد» به گفت وگو با «سیروس ناصری» عضو پیشین هیات مذاکره کننده هسته ای ایران پرداخته است. وی معتقد است: «آمریکا باید قدم نهایی را بردارد».

هفته پیش رو، هفته یی سرنوشت ساز برای تیم مذاکره کننده هسته یی کشورمان است، زمانی که آخرین دور از مذاکرات ایران با ١+٥ بناست تا قبل از رسیدن به مهلت پایانی ٢٤ نوامبر برگزار شود و در این بین در روز ٢٤ نوامبر یا به قولی سوم آذر می توان گفت همه جهان منتظر آن هستند که چه نتیجه یی از این مذاکرات حاصل می شود و این سوال وجود دارد که آیا ایران با ١+٥ می تواند به یک توافق جامع دست یابد یا خیر. برخی نیز بر این باورند که اگر طرفین نتوانند به توافقی جامع برسند در نهایت بر سر کلیات مساله توافق کرده و بررسی جزییات را به آینده موکول می کنند. این گمانه زنی ها همزمان با حضور «سیروس ناصری» عضو سابق تیم مذاکره کننده هسته یی ایران در زمان دولت آقای خاتمی در غرفه «اعتماد» در نمایشگاه مطبوعات، فرصتی شد تا با ایشان در خصوص این موضوع گفت وگویی کوتاه داشته باشیم و تحلیل وی را در خصوص آینده مذاکرات جویا شویم.

آخرین دور از مذاکرات ایران و ١+٥ در مسقط را چگونه ارزیابی می کنید؟

- مسقط فرصتی بود برای طرفین یعنی ایران و امریکا که به دور از فضای تبلیغاتی وین و ژنو، یک بار دیگر بتوانند مواضع شان را مرور کنند و ببینند که آیا احتمال نزدیک تر شدن مواضع وجود دارد یا خیر. از نظر محتوا نیز هنوز به نظر نمی آید که امریکا قدم اصلی را برداشته باشد.

اختلافات را بیشتر روی چه موضوعاتی می بینید؟

- اختلافات متعدد است و هیچ یک از مسائل به طور کامل حل نشده است. برخی مسائل آنگونه که شواهد به نظر می رسد به طور کامل و دقیق بحث شده ولی آنگونه که به نظر می رسد سر هیچ یک از مسائل به توافق کامل نرسیده اند. یک مقداری هم این موضوع به این دلیل است که همه این موارد به یکدیگر پیوسته است و هیچ یک از طرفین نمی آیند که روی یک بخش جزیی از مسائل به توافق برسند بدون اینکه یک تصویر کلی مشخص شده باشد. اما دو موضوع اصلی وجود دارد یکی نحوه برطرف کردن تحریم هاست و در طرف مقابل میزان غنی سازی در دورانی که قبل از عادی شدن وضعیت برنامه هسته یی ما مطرح است. برداشت کلی این است که اگر این دو مساله حل شوند سایر قطعات پازل نیز به جای خود می نشیند.
آیا با توجه به شرایطی که وجود دارد امکان این هست که ما در سوم آذر به توافق نهایی برسیم، صحبتی نیز آقای عراقچی، عضو ارشد تیم مذاکره کننده مطرح کردند مبنی بر اینکه شاید ما بتوانیم در سوم آذر بر سر یک سری از کلیات به توافق برسیم، این به چه معنی است؟

- اولابه نظر من مهم ترین و بزرگ ترین مساله این است که روشن شود امریکا با قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل چه برخوردی خواهد کرد. چون در واقع تحریم های ثانویه یی که امریکا و مجموع کشورهایی که همراستای امریکا از جمله اروپایی ها علیه ایران وضع کردند به نوعی قابل حل است، ولی قطعنامه های شورای امنیت رکن و شالوده تحریم های بعدی بوده و فکر می کنم امریکایی ها با علم به این موضوع روی این قضیه یک مقدار سماجت و سرسختی نشان می دهند. و اگر می خواهند راه را برای رسیدن به این توافق باز کنند باید از این موضع شان کوتاه بیایند تا بتوانند به راه حلی جامع برسند.

تحریم های کنگره امریکا در این بین چه خواهد شد، در حالتی که از اول ژانویه جمهوری خواهان علاوه بر کنگره روی سنا نیز تسلط پیدا می کنند، این تحریم ها چه حالتی پیدا می کند و آیا اوباما توان این را دارد که بتواند این تحریم ها را نیز لغو کند؟

- در هر صورت دولت ایران با دولت امریکا مذاکره می کند و اگر دولت امریکا به تفاهم با دولت ایران برسد، برای سنا و کنگره امریکا بسیار دشوار خواهد بود که با آن مخالفت کنند زیرا این هزینه سیاسی بسیار سنگینی برای سنا و کنگره و همچنین برای جمهوریخواهان خواهد داشت و این روشن است که اگر ما بتوانیم با امریکایی ها به توافق برسیم این تفاهم به هر حال در مسیر اجرا قرار خواهد گرفت.
هفته آینده آخرین دور از مذاکرات ایران با ١+٥ در وین قبل از رسیدن به زمان نهایی ٢٤ نوامبر برگزار می شود، این دور از مذاکرات را چگونه ارزیابی می کنید؟

- من فکر می کنم تا امروز امکان یک توافق محدود که از طرف امریکایی ها تحریم ها به طور محدود برداشته شود و از طرف ایران نیز یک سلسله اقدامات محدود صورت بگیرد بیشتر از یک توافق جامع است، مگر اینکه امریکا آخرین لحظه و در دقیقه٩٠ موضعش را تغییر دهد و یک حرکت رو به جلوی اساسی داشته باشد.

آیا این موضوع در تناقض با صحبتی نیست که یا ما در تمامی موضوعات به توافق می رسیم یا روی هیچ چیزی به توافق نخواهیم رسید؟

- نه این مفهومش این نیست که نمی شود توافقی محدودتر داشت، محدود تعریف خودش را دارد. در همان قالب هم یا روی همه مباحث توافق خواهیم داشت یا روی هیچ کدام از موارد و در همان قالب می توان به توافقی محدودتر رسید. اما این موضوع در زمانی عملی و تثبیت می شود که ما به یک توافق جامع در تمامی موارد که می خواهیم برسیم و همه ابعاد این توافق نیز روشن و عملی شده باشد.

انتهای پیام

دیدگاه شما