یک شاعر مذهبی، صلح را به تنهایی ارزشمند نمی داند و می گوید: صلح و در جنگ نبودن به تنهایی ارزشمند نیست، زمانی صلح معنای واقعی را پیدا می کند که همراه با عدالت باشد؛ گاهی در جنگ و زندان بودن بهتر از صلح همراه با ذلت است. صلح و هنر باید برای محقق شدن آرامش واقعی در راستای هم حرکت کنند، اصل صلح بدون عدالت ارزشمند نیست که بخواهیم هنر ارزشمند را برای آن به کار بگیریم.
به گزارش جماران به نقل از شفقنا، حجت السلام و المسلمین سید عبدالله حسینی درباره صلح فردی و جمعی بیان کرد: اگر صلح را به معنای آرامش بدانیم هر دو معنی را در بر می گیرد که همان آرامش شخصی و آرامش اجتماعی است اما وقتی صحبت از صلح به میان می آید منظور ما زمان جنگ و درگیری نیست بلکه زمان آرامش است.
این شاعر مذهبی در خصوص جایگاه صلح در اسلام گفت: در دین اسلام تمام ملاقات ها با صلح، سلام و آرامش شروع می شود. زمانی که افراد یکدیگر را می بینند به هم سلام می کنند و این موضوع به یک ریشه عربی برمی گردد، عرب ها به طور قبیله ای با هم زندگی می کردند و سربازانی برای محافظت از شهرها داشتند تا کسی خارج از آن محدوده وارد شهر نشود؛ اما اگر افرادی که برای تجارت و بازدید می آمدند قبل از اینکه برسند و تیری به آنها اثبات کند دست خود را بالا می گرفتند و سلام می کردند یعنی اینکه من با شما آشتی هستم و با تو در جنگ نیستم و می خواهیم کنار هم با آرامش زندگی کنیم.
اسلام دین سلام و صلح است
او ادامه داد: دین اسلام دین سلم، سلام و آرامش جمعی و فردی است. ما صلح، رسیدن به صلح و آرامش را یک هدف نمی دانیم بلکه می تواند یک ایده آل باشد؛ اما اگر شرایطی پیش بیایید که آبرو، حیثیت، مال و امکانات کسی در خطر بیفتد معنای صلح و منبع آرامش از بین می رود. برخی افراد حاضر هستند برای خانواده خود از صلح و آرامش خودشان هم بگذرند، زندان بروند و حتی کشته شوند به این دلیل که از خانواده و کشور و دین خود دفاع کنند.
حسینی درباره برداشت های متفاوت افراد از صلح عنوان کرد: من هیچ وقت صلح را به عنوان یک هدف نهایی نگاه نکردم. در برخی مواقع برای افراد در زمان جنگ بودن بهتر از در صلح بودن است بنابراین در شرایط جنگ آرامش بیشتری دارند تا اینکه صلح را همراه با ظلم و ستم تجربه کنند.
او به سخنی از امام حسین (ع) اشاره کرد و گفت: همان طوری که امام حسین (ع) می فرماید، «زندگی با ظالمان جز نکبت و ننگ چیزی نیست و مردن در مسیر خدا جز سعادت و خوشبختی نیست» بنابراین ایشان هم آرامش را در جنگیدن با ظالمان زمان خود می دانستند و اینکه در جنگ کشته شوند روح آرام تری دارند؛ اما اگر در صلح هم باشد، وجدان انسان زیر یوغ ظلم ناراحت است. بنابراین صلح کار خوبی است در صورتی که با روش های عادلانه ای به دست بیایید.
این شاعر مذهبی با بیان برداشت های متفاوت از آزادی ادامه داد: باید بدانیم که معنای آزادی یا آزاد بودن چیست؟ برخی این تعبیر را دارند که اگر آدم ها در زندان نباشند آزادی محقق شده است. شخصی آزادی و آزادگی را در بند بودن می داند اما برخی هم آزادی را در بی بند و باری و بی قیدی می دانند بنابراین تعاریف آزادی با نگرش افراد تغییر می کند و معنای جدیدی به خود می گیرد.
این محقق و پژوهشگر اسلامی اظهار کرد: امام موسی کاظم (ع) وقتی به زندان می افتد، یک سجده طولانی چند ساعتی می گوید زندانبان هر چه آب می آورد می بیند که ایشان هنوز در سجده هستند او ساعت ها منتظر می ماند تا امام موسی کاظم (ع) سر از سجده بر می دارد و زندانبان از او علت این سجده طولانی را می پرسد امام موسی کاظم (ع) به او می گوید خداوند را ستایش می کردم؛ زندانبان می پرسد تو که در زندان هستی چرا سپاسگزاری می کنی، باید شکایت کنی اما امام (ع) جواب می دهد که من سال ها به دنبال یک گوشه خلوت بودم تا شکر خداوند را به جای بیاورم و خدا این فرصت را برای من فراهم کرد و می توانم با او تنها باشم. گاهی ائمه (ع) هم زندان و دربند بوذن را سبب صفای دل و آزادی روح خویش می دانستند بنابراین به عقیده من باید در مقابل این نگرش، آزادی را تعریف کرد البته یک تعریف کاملا نسبی هم دارد.
صلح یک گمگشته ای برای همه بشر است
حسینی در خصوص نقش هنرمندان در ترویج صلح تصریح کرد: یکی از وظایف هنرمندان این است که در برقراری صلح عادلانه تلاش کنند؛ صلح باید عادلانه باشد اگر صلح عادلانه نباشد صلح نکبت بار خواهد بود. به طور مثال اگر در فلسطین صلح شود با اینکه هیچ جنگی نیست و کودکی هم کشته نمی شود اما یک ملت تا آخر تاریخ خود این ذلت را تحمل می کنند که سرزمین، خانه هایشان، قبله و اموالشان را دشمن اشغال کرده است. همان طوری که ما در جنگ با عراق ایستادگی کردیم و با اینکه جنگ شهدای بسیار و آثار فراوانی را بر جای گذاشت اما حالا به صلحی غیرتمندانه دست پیدا کردیم و با افتخار سرمان را بالا می گیریم. پس هنرمندان باید در جهت رسیدن به صلح عادلانه تلاش کنند نه صلح تنها و بدون هیچ پیوندی.
این شاعر مذهبی درباره جذابیت صلح و رویای به صلح رسیدن بشر عنوان کرد: صلح، هنر و آرامش همیشه موضوعات جذابی هستند اما باید بدانیم که به چه نتیجه ای می خواهیم برسیم بر همین اساس خود موضوع صلح جذابیت دارد البته طرح این موضوع نیز جذاب است و خود صلح یک گمگشته ای برای همه بشریت است.
نباید برای اینکه صرفا هنری را خلق کنیم فعالیت کرد بلکه هنر باید هدفمند باشد
او در خصوص نظریه هنر برای هنر و هنر برای صلح اظهار کرد: نه تعریف هنر برای هنر تعریف درستی است نه تعریف هنر برای صلح؛ به طور کلی چنین تعبیرهایی نادرست هستند. هنر باید هدفمند باشد و هیچ چیزی در زندگی نباید بدون هدف دنبال شود به طور مثال هیچ وقت نباید حرف بزنیم برای اینکه حرفی زده باشیم هر موقع که نیاز بود حرفی بزنیم آن زمان است که حرف و سخن ما ارزشمند می شود. وقتی هنری می آفرینیم فقط برای اینکه یک هنری خلق کرده باشیم و هیچ کسی نباشد که مخاطب آن قرار بگیرد، آن هنر ارزش خاصی ندارد.
حجت السلام و المسلمین حسینی افزود: فلسفه خلقت بشر هم این است که خداوند هنرمند نقاش و مجسمه سازی بود که توانست انسانی با شکوه را همراه با روح بیافریند اما کسی نبود که قدر این هنر را بداند، در نتیجه انسان را آفرید که توانایی تشخیص دارد. اگر قرار بود که این همه زیبایی ها را بیافریند بدون اینکه هیچ کسی باشد از آن زیبایی ها لذت ببرد ازرش چندانی نداشت.
اصل صلح بدون عدالت ارزشمند نیست
این محقق و پژوهشگر اسلامی گفت: هنر خوب است که برای صلح عادلانه استفاده شود. اگر بگوییم فقط هنر برای هنر یا صلح برای صلح هیچ ارزشی ندارد. برای مثال نلسون ماندلا سال های برای رسیدن به صلح و آزادی تلاش کرد وقتی هم به پیروزی رسید و دشمن را شکست داد از موضع اقتدار با دشمن خودش صلح کرد و به زندانبان خودش مسوولیتی در دفترش داد یا سفید پوست ها که دشمن دیروز او بودند در کابینه خود مقامی به آنها داد. اینکه دشمن خودت را می بخشی بسیار زیبا است؛ بنابراین تعبیر هنر برای هنر اشتباه است و تنها یک نظریه ایست که مطرح شد و مفهوم کاملی را منتقل نمی کند.
او با بیان اینکه هنر باید کارکردهای متفاوتی داشته باشد، تصریح کرد: هنر باید برای گسترش عدالت، ارزش های بشری، رفع فقر و دفاع از مظلوم به کار گرفته شود اما اگر هنر برای صلح بدون هیچ پسوند و پیشوندی باشد خیلی موثر و قابل ستایش نیست بنابراین اصل صلح بدون عدالت ارزشمند نیست که بخواهیم هنر ارزشمند را برای آن به کار بگیریم.
انسان ها اگر اتحاد داشته باشند درد و زبان مشترک پیدا می کنند
این محقق و پژوهشگر اسلامی درباره تاثیر هنر بر اتحاد میان ملل اظهار کرد: وقتی که کلام متوقف می شود شعر شروع می شود و وقتی شعر متوقف می شود موسیقی کار خود را آغاز می کند و تمام این موضوعات مانند یک زنجیره به هم متصل هستند. تا یک جایی کلام کشش دارد و از یک جایی به بعد شعر ادامه مسیر را می رود و شعر هم به نقطه ای می رسد که آخر راهش است اما موسیقی ایست که می تواند کمک کند و تاثیر خود را بگذارد. در مجموع همه هنر ها می توانند دست به دست هم دهند تا جوامع و نژادهای مختلف و انسان ها به همبستگی برسند انسان ها اگر اتحاد داشته باشند درد و زبان، مشترک هم پیدا می کنند. انسان ها باید با ایده ها و اهداف مشترک دنبال یک پروژه مشترک باشند.
این شاعر مذهبی در پایان عنوان کرد: صلح واقعی زمانی اتفاق می افتد که انسان ها احساس می کنند همه به هم وابسته هستند. اگر هر کسی به حق خودش آگاهی داشته باشد و به حق خودش قانع باشد در این زمان است که صلح واقعی اتفاق می افتد. وقتی که افراد به حقوق هم آشنا نیستند و از حقوق خودشان هم بیشتر می خواهند این موضوع زمینه برای عدم صلح و جنگ را پیش می آورد.