شموس میل" روزنامه نگار بریتانیایی در یادداشتی در وبسایت روزنامه "گاردین" به ابعاد طرح جدید آمریکا برای بمباران در عراق و عواقب انسانی آن پرداخته است.
به گزارش جماران به نقل ازشفقنا در این یادداشت آمده است:
آخرین لشکرکشی آمریکا برای بمباران در عراق هنوز یک ماهه نشده است که آقایان حرف از تشدید حملات می زنند. هفته ی گذشته "باراک اوباما" وعده داد که برنامه های او برای نابودی "دولت اسلامی" کذایی، "نیروهای رزمی آمریکایی را درگیر" نخواهد کرد. این هفته ژنرال "دمپسی" رییس ستاد کل نیروهای مسلح گفت این مسئله دقیقا همان چیزی است که او در صورت ناکارامدی نیروی هوایی "پیشنهاد" خواهد داد.
اگر "کارامدی" به معنای تخریب سلطه ی داعش بر غرب عراق و شرق سوریه است، طرحشان کارامد نخواهد بود. پس منتظر جنگ جدیدی باشید که به گفته ی "چاک هیکل" وزیر دفاع آمریکا سال ها طول خواهد کشید و طی ماه های آینده شدت خواهد گرفت. روز گذشته "اوباما" به قاعده ی خود وفادار ماند. اما در حال حاضر 1600 "مشاور" نظامی آمریکایی در صحنه حاضر هستند. بی شک تعداد قابل توجهی نیروهای ویژه خیلی زود به صحنه باز خواهند گشت.
سیگنال نهایی را ویدئوی منزجرکننده ای ارسال کرد که قطع سر خبرنگاران آمریکایی و بریتانیایی و امدادگران توسط این گروه بنیادگرای فرقه گرا را به نمایش می گذارد. جلاد داعشی این قربانیان اعلام کرد قساوتشان در تلافی 160 و اندی حمله ی هوایی آمریکا از اوایل ماه اوت، و تسلیح مخالفان کرد به دست بریتانیا است.
این واقعیت مهم را فراموش کنید که رژیم سعودی که تحت الحمایه ی غرب است، طی ماه های اخیر ده ها تن را، از جمله به جرم "جادوگری"، گردن زده است، یا این رسوایی را که نیروهای بریتانیایی در جریان جنگ "ماله" در دهه 1950، از خودشان در کنار سرهای بریده شده ی چریک ها عکس گرفته بودند.
این اقدامات حساب شده ی داعش برای وحشت آفرینی نفرت انگیز در عرصه ی سایبر، افکار عمومی ایالات متحده را برای دور جدیدی از جنگ افروزی غرب در خاورمیانه نرم کرد، جنگی که تاکنون در مقابلش مقاومت کرده اند؛ جنگی که گویا دقیقا هدف داعش بوده است. حال رییس جمهور آمریکا در مقابل فشار بیرحمانه برای بازگشت به جنگ در عراق کمر خم کرده است؛ همان عراقی که او برگزیده شد تا آن را تخلیه کند. صد البته، حملات قرار است این بار متفاوت باشد: "حملات دقیق و دفعی" و حضور نیروهای مخفی در حمایت از نظامیان عراقی و کردی به جای تجاوز و اشغال.
اما پایگاه اصلی داعش در سوریه است، نه عراق. از این رو اوباما هم مشغول آماده سازی اوضاع برای یک عملیات غیرقانونی بمباران در سوریه و آموزش 5هزار "شورشی میانه رو"ی دیگر است؛ کسانی که مقامات آمریکایی در خفا تایید می کنند "واقعا وجود خارجی ندارند." طبیعی است که، این مسئله بار دیگر مورد تایید ائتلافی است که کم و بیش مایل به دور زدن شورای امنیت سازمان ملل متحد است.
بنابراین، یک سال پس از آنکه ایالات متحده و متحدانش تصمیم گرفتند مواضع نیروهای بشار الاسد را بمباران کنند، حالا در حال برنامه ریزی برای بمباران مواضع دشمنان بشار هستند. "دیوید کمرون" به دنبال آن است که بلافاصله پس از عبور از رفراندوم اسکاتلند، نقش بریتانیا را در این عملیات افزایش دهد؛ و استرالیایی ها و فرانسوی هم برای پیوستن به آن بی قراری می کنند. حتی صحبت از تاسیس پایگاه های نظامی جدید برای بریتانیا در کشورهای حاشیه خلیج [فارس] همچون امارات متحده عربی، عمان و بحرین جهت تحکیم جنگ علیه داعش در میان است.
آنچه این هفته آمریکا و متحدانش به راه انداختند در واقع سومین جنگ این گروه در عراق طی یک نسل گذشته است. این عملیات ادامه ی حمله ی آمریکا برای بیرون کردن نیروهای عراقی از کویت در سال 1991 و تجاوز و اشغال فاجعه بار عراق به دست آمریکا و بریتانیا در سال 2003 است. اکنون اوباما خود مداخله ی نظامی دیگری را کلید زده است که هدف از آن رهانیدن عراق از تبعات مستقیم مداخله ی پیشین است.
نیاز نیست کسی نبوغ فکری استراتژیک داشته باشد که دریابد مسئله، مسئله ی ثروت انرژی است که عراق را هدف چنین لشکرکشی های نظامی بی مانندی کرده است. اما فاجعه بار بودن عواقب آن، صرفا از لحاظ کشتار و ویرانی نبوده است.
جنگ افروزی غرب، حتی با معیارهای خودش شکست خورده است. تجاوزگری بوش و بلر به جای اینکه نمایشگر وسعت قدرت آمریکا باشد نشان دهنده ی محدودیت های آن بود. جنگ اوباما علیه داعش بیشتر شبیه جنگ افغانستان به نظر می رسد که در سال 2001، ظاهرا برای نابودی القاعده و طالبان، آغاز شد. در نتیجه ی آن، القاعده در سراسر منطقه پراکنده شد و طالبان را به یک ارتش چریکی مقاومت تبدیل کرد.
سیزده سال بعد از آن، هم اکنون طالبان بخش های وسیعی از افغانستان را تحت سلطه ی خود دارد و اکثر نیروهای ناتو در حال خروج هستند. القاعده تحت الشعاع داعش قرار گرفته است که حتی تندروتر است، و در نتیجه ی حمله ی غرب و تخریب دولت های عراق و سوریه، مثل قارچ رشد کرد. در حال حاضر اتفاقی مشابه در هرج و مرجی که میراث مداخله ی سه سال پیش ناتو در لیبی است، در حال وقوع است.
ما هم اکنون بیننده ی پخش دوباره ای از جنگ علیه ترور هستیم، یک دهه پس از آن که ثابت شد این جنگ بیش از آنکه علیه ترور باشد آن را تغذیه می کند. از 11 سپتامبر 2001 به این سو، ایالات متحده 94هزار حمله ی هوایی صورت داده است: اکثرشان در خاک عراق افغانستان صورت گرفته است، اما شامل لیبی، پاکستان، یمن و سومالی هم می شود، که پیامد آن صدها هزار غیر نظامی کشته شده اند.
"اوباما" به صورت تاییدآمیزی به عملیات های پهپادی و نیروهای ویژه در یمن و سومالی به عنوان الگویی برای جنگ جدیدش در عراق اشاره می کند. اما این عملیات ها صرفا باعث کشتار تعداد کثیری از غیر نظامیان نشده است. این عملیات ها در حکم یک ماشین سربازگیری برای القاعده و الشباب بوده است، و آتش جنگ داخلی را شعله ور کرده است. و این همان اتفاقی است که اکنون در عراق رخ می دهد، جایی که حملات نیروهای دولتی تحت حمایت آمریکا در ماه جاری باعث کشتار 31 غیر نظامی، از جمله 24 کودک در یک مدرسه در نزدیکی "تکریت" شد.
در حال حاضر داعش تهدیدی علیه مردم عراق و سوریه است و هیچ آینده ی محتملی به آنها عرضه نمی کند. اما همانطور که "اوباما" تصدیق کرده است، گروهی که بیش از جهاد القاعده وار جهانی، علاقه مند به سلطه بر قلمرو به عنوان یک خلافت تخیلی است، هیچ خطر مستقیمی متوجه ایالات متحده، یا بریتانیا از همان لحاظ، نمی کند. با این حال، در نتیجه ی یک مداخله ی جدید، ممکن است داعش به یک خطر تبدیل شود.
بحران در جهان عرب صرفا انعکاس اختلاف شیعه و سنی نیست که به خاطر اشغال عراق شدت گرفت، بلکه انعکاسی از سلطه ی ادامه دار دیکتاتورهای تحت الحمایه ی غرب هم در کشورهای حاشیه خلیج [فارس] و هم در شمال آفریقا، از مصر گرفته تا عربستان سعودی، است. کودتای خونین سال پیش که علیه رییس جمهور منتخب و اسلام گرای مصر صورت گرفت و مورد رضایت آمریکا بود، راه را برای خشونت داعش گونه هموار کرد.
طرح جایگزین برای جنگ جدید اوباما در خاورمیانه، فشار متوازن برای توافقی تحت حمایت سازمان ملل بین قدرت های اصلی منطقه، از جمله ترکیه، ایران و عربستان سعودی، است، تا شعله ی نزاع در سوریه را پایین بکشند و از یک دولت وحدت ملی اصیل در عراق حمایت کنند. پایان دادن به حمایت غرب از دیکتاتوری در مصر هم ثمربخش خواهد بود.
بمباران داعش را از بین نخواهد برد، بلکه برای آن همدلی ایجاد خواهد کرد؛ یا حتی باعث خواهد شد داعش به پدیده ای بدتر بدل شود. فقط عراقی ها و سوری ها می توانند داعش را شکست دهند. اما ایالات متحده برای حفظ سلطه اش بر خاورمیانه مصمم است، در حالی که از یافتن راهی برای حفظ این سلطه ناتوان است. از این رو واکنش آمریکا به شکست هر مداخله ای، مداخله ی بیشتر است. ایالات متحده و متحدانش در رأس مشکلات خاورمیانه هستند، نه کلید حل این مشکلات.