1- یک سال بعد از روی کار آمدن دولت «تدبیر و امید» اگر در مورد موفقیتها و ناکامیهای روحانی در وعدههایش از کسانی که به او رای دادند، سوال شود بیهیچ درنگی موفقیتهای دولت منتخب خود را در موارد ذیل برخواهند شمرد:
- بازگردندان قطار هستهیی به ریل، پیشرفت در مذاکرات با 1+5 و توافق ژنوکه امید به حل وفصل پرونده هستهیی از طریق دیپلماتیک را افزایش داد.
- اقدامات مدبرانه وزیر با کفایت بهداشت و تیم همراه وی در راهاندازی طرح «نظام سلامت» بار سنگینی را از سبد هزینههای زندگی مردم و علیالخصوص اقشار طبقه متوسط و فرودستان جامعه برداشت.
- بازگرداندن مدیریت صنعت نفت کشور به عنوان مهمترین عامل توسعه کشور و تامین بار مالی اداره کشور به مداری عقلانی با وجود استمرار تحریمهای ظالمانه ناشی از بیتدبیری و رویکرد ماجراجویانه دولت گذشته
تقدیر برگزارکنندگان جشنواره شهید رجایی از این سه وزارتخانه در مراسم امسال را میتوان مصداقی بر این مدعا و انتخابی مبتنی بر واقعیتهای جامعه که با قضاوت و رضایتمندی مردم همخوانی دارد، برشمرد.
2- استمرار موفقیت دولت یازدهم در این حوزهها و بالطبع رضایتمندی مردم که علیالظاهر هدف هر دولتی است نیازمند ادامه راهی است که در یک سال گذشته پیمودهایم. ادامه نظام سلامت نیازمند تخصیص منابع، مدیریت و توزیع نیروی انسانی متخصص بهصورت عادلانه و گماردن مدیران معتقد به آن در وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی و بیمارستانها و مراکز درمانی در سطح کشور است. انجام این مهم در دست دولت و تحقق آن با مشکل چندانی مواجه نیست. اما ادامه موفقیت دولت در دو حوزه دیگر براساس واقعیات پیشرو با دستاندازهای فراوانی روبهرو است که رفع این موانع فقط در حوزه اختیارات دولت منتخب مردم نیست. بهبود شرایط حاکم بر صنعت فرسوده نفت در بخش تولید و بازگرداندن آن به وضعیتی که قبل از دولت نهم داشتیم، نیازمند سرمایهگذاری خارجی و تکنولوژی روزآمد دنیاست. قصه پر غصه منابع و ذخایر مشترک و برداشت چند برابر کشورهای ریز و درشت همسایه از این منابع در مقایسه با کشورمان بر هیچکس پوشیده نیست. بگذارید صریح صحبت کنیم. استمرار تخصیص منابع برای نظام سلامت نیز در گرو فروش نفت بیشتر و پر کردن خزانه است. داستانهای مه آفرید، بابک زنجانی و م - ر و
اختلاسهای 3000 میلیاردی و 9000 میلیاری تنها قسمت بیرونی کوه یخ مشکلات مالی کشور است.
3- سال قبل در روزهایی که روحانی درصدد چینش کابینه و گرفتن رای اعتماد ازمجلس بود با تاکید بر اهمیت دو وزارتخانه خارجه و نفت و نقش این دو در تاریخ سیاسی معاصر ایران، پیوستگی سیاست خارجی و نفت که درکنشی متقابل تاثیر انکارناپذیری در امنیت ملی کشور داشتهاند، تاکید کردم: «دکتر حسن روحانی با آسیبشناسی از شرایط کشور در این عرصهها و درکی درست برای خروج از این وضعیت، دو نفر از ژنرالهای پنجستاره خود را برای تصدی دو وزارتخانه خارجه و نفت به مجلس پیشنهاد کرده است. محمدجواد ظریف وزیر پیشنهادی خارجه برای ترمیم و بهبود روابط کشور با جهان و بیژن نامدارزنگنه برای نجات کشتی در گلنشسته صنعت نفت کشور. صنعتی که به گفته کارشناسان هشتسال در جا زده و برای بازگشت به جایگاه قبلی خود در اوپک و سقف تولید سال 1384 نیازمند دههامیلیارد دلار سرمایهگذاری است». امروز و با گذشت یک سال از آن به جرات میتوان گفت که دو وزیر نقشی انکارناپذیر در مسوولیت تاریخی خود ایفا کردهاند. ناگفته پیداست که موفقیت این دو علاوه بر قابلیتهای فردی مرهون انتخاب شگفتیساز مردم در انتخابات 24 خرداد، رویکرد دولت در عرصه مناسبات خارجی و تدبیر
رهبری در «نرمش قهرمانانه» است که کشتی به گل نشسته در این عرصه را نجات داده و ایران را به جایگاهی در جهان که شایسته آن است بازگرداند. حاصل این تدبیر نظام و دولت در پرونده هستهیی به عنوان مهمترین چالش ایران که بیشترین تاثیر را بر اقتصاد و معیشت مردم گذاشته بود، امید به برون رفت از این معضل از طریق گفتوگوها با 1+5 و با حفظ خطوط قرمز نظام در دستاوردهای هستهیی بود.
4- قطار هستهیی از زمان ریلگذاری جدید در تابستان سال گذشته به دلایلی که بر اهل فن روشن است یک بار با سکتهیی خفیف در مذاکرات وین 6 روبهرو شد. این واقعه دلواپسان را ذوقزده کرد و روزنامهها و سایتهای اصولگرایان و دلواپسان بیهیچ پروایی خرسندی خود را از این رویداد و ناکامی دولت و مذاکرهکنندگان هستهیی در دستیابی به توافق نهایی ابراز کردند. براساس توافقات صورت گرفته دور جدید مذاکرات پس از آن سکته خفیف، اینک در نیویورک در جریان است. قصد نگارنده در این یادداشت موجز ورود به اختلافات طرفین و چگونگی برون رفت از آن نیست که این مهم در عهده تیمی است که عهدهدار مذاکرات است. بر اساس نظر سنجیهای متقن تیم مذاکرهکننده و رییس آن از محبوبیتی غیر قابل انکار در بین مردم برخوردارند و توانستهاند علاوه بر کسب اعتماد و رضایت مردم که خود سرمایه و پشتوانه عظیمی برای مذاکرهکنندگان است، امید را در دل مردمی که خواهان حل و فصل هر چه سریعتر این معضل و برون رفت از تونل وحشت هستهیی هستند، برانگیزند. همزمان با شروع دور جدید مذاکرات هستهیی ایران با 1+5 در نیویورک بار دیگر شاهد پیشداوری و موضعگیریهای منفی در خصوص نتیجه
این مذاکرات هستیم. زیادهخواهیهای غرب از سوی دلواپسان داخل و اتهام عدم همکاری ایران در خصوص برنامههای هستهیی از سوی جریانات خارج، شاه بیت رویکرد کسانی است که در یک سال گذشته خشم خود از پیشرفت مذاکرات را پنهان نکردهاند. 5- به نظر میرسد وقت آن رسیده باشد که رییسجمهور و ظریف بهصورت کاملا شفاف با مردم سخن بگویند. مشکل کجاست که پس از موفقیت در مارتن موفقیتآمیز 100 روزه و دستاورد شگرف «توافق ژنو» اینک هر روز مذاکرات با دستانداز جدیدی در مسیر خود روبهروست. دو هفته قبل در همین ستون نوشتم: «امروز نیز مردم انتظار دارند رییسجمهور به صراحت و شفافیت به آنان توضیح دهد که سختی کار برای توافق نهایی که ایشان میگوید کجاست. آیا واقعا «زیادهخواهی» طرف مقابل مذاکرات را با دشواری روبهرو کرده یا فشارهای اردوگاه «دلواپسان» به ثمر نشسته است؟ به یقین هیچ ایرانی وطنپرستی خواهان عقبنشینی در مقابل زیادهخواهی طرف مقابل نیست و این را از جانب هر دولتی اعم از اصولگرا، اصلاحطلب یا اعتدالگرا برنمیتابد. آقای رییسجمهور میدانند که عبور از این گردونه امروز «مطالبهیی ملی» است. نمیتوان دست روی دست گذاشت و در حالی که مردم
با هر دستاندازی که مذاکرات با آن روبهرو میشود بر نگرانیشان در مورد آینده فرزندانشان افزوده میشود، ساکت نشست و هلهله و شادی دلواپسان را نظارهگر بود.
منبع: روزنامه اعتماد