جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

سوریه و همسرایی شنیع مداخله جویان / یادداشتی از گلن جانسون

کد خبر: ۵۹۰۰۰
سوریه و همسرایی شنیع مداخله جویان / یادداشتی از گلن جانسون

"گلن جانسون" روزنامه نگار نیوزلندی در یادداشتی در وبسایت "میدل ایست آی" به بررسی طرح غرب برای تسلیح شورشیان سوری و عواقب آن پرداخته است.

به گزارش جماران به نقل از سرویس ترجمه شفقنا، در این گزارش آمده است:

که اینطور، آمریکا حملات هوایی در عراق را شروع کرده است و همسرایی مداخله جویان یکبار دیگر بر مدار فرصت طلبی برخاسته است، و آمریکا را به تجهیز شورشیان اصطلاحا "میانه رو"ی سوری با تسلیحات سنگین فرا خوانده است. باورم نمی شود که هنوز از این حرفها می زنیم.

استدلالشان چنین است: با افزایش کمک نظامی، شورشیان "میانه رو"ی سوری هم قادر به جلوگیری از پیشروی های داعش می شوند و هم رژیم سوریه، و در نهایت هر دو را در هم می شکنند و یک دموکراسی سکولار، مدرن، و غرب گرا جایگزین آن می کنند.

آنها مدعی اند، اگر ما - یعنی غرب - همین تسلیح شورشیان را در سال 2011 به سرانجام رسانده بودیم، می توانستیم از وقوع این فاجعه در سوریه جلوگیری کنیم. اما خیلی دیر نشده است، هنوز هم می شود آنها را تسلیح کرد.

این استدلال هم مشکوک است و هم شنیع.

مشکوک است چون: غرب و متحدانش اتفاقا تسلیح شورشیان را همان سال 2011 شروع کردند. تا نوامبر آن سال حدود 5هزار نفر طی درگیری 9 ماهه ی سوریه کشته شده بودند. طی یک سال بعد از آن جریان اسلحه سرازیر شد، خشونت را به حد اعلا رساند و تا سه سال بعد حدود 200هزار سوری کشته و میلیون ها نفر بی خانمان شدند. کشور سوریه ویران شده است، و هرج و مرج قدم به قدم منطقه را فرا می گیرد.

مداخله جویان می گویند، اوه، ولی ما به قدر کافی به آنها سلاح ندادیم.

یک از واقعیت های اصلی درگیری در سوریه، بیعت های جابجاشونده است. بر حسب اینکه چه کسی می تواند بهترین منابع را تامین کند، نظامیان در بین گروه های شبه نظامی جابجا می شوند. به این معنی که، گروه های شبه نظامی ایستا نیستند، بلکه، همزمان با چرخش جنگجویانشان بین طیفی از احزاب، دائما در سیلان هستند.

آیا واقعا عاقلانه است که تسلیحات را سرازیر محیطی کنند که وفاداری نظامیانش اینقدر سریع تغییر می کند؟

استدلالشان شنیع است چرا که: مداخله در جنگ سوریه، که شامل حمایت تدارکاتی هم می شود، الگوهای متزلزلی را بنا می نهد. این کار از لحاظ اخلاقی غیر قابل توجیه است، و همیشه غیر قابل توجیه بوده است. سوریه، در اصل، منازعه ای بین دو گروه رقیب بود: حکومت و مخالفانش. غرب و متحدانش، با حمایت از یک طرف در یک درگیری داخلی، که همنوایی مداخله جویان هم پشتشان بود، گستاخی امپریالیستی زیادی به نمایش گذاردند و با نعل میخدار بر انگاره ی حق حاکمیت ملی تاختند.

قطعا، 5 هزار کشته طی یک دوره ی 9 ماهه آنقدر شاق نبود که توجیه گر هرگونه مداخله علیه یک حکومت باشد، و قطعا آنقدر شاق نبود که توجیه گر تسلیح یک طرف درگیری در یک نزاع داخلی باشد، و افزون بر آن، طرفی که درست تعریف نشده است و به احتمال زیاد با ارزش های ما نسبتی ندارد. اما، فعلا این الگو را جا انداخته اند.

بله، سروصدا ادامه دارد. یکی از تحلیلگران که در مجله ی "فارن پالیسی" می نویسد اخیرا پیشنهاد داده است، آمریکا باید یک ارتش شورشی سوری بسازد، که مجهز به "تانک، نفربرهای مسلح، توپخانه، و موشک زمین به هوا... حمایت تدارکاتی، تجهیزات ارتباطی، ترابری، و ادوات پزشکی" باشد.

خب، عربستان سعودی مشغول ساخت یک ارتش در سوریه بوده است. به اسم "جبهه النصره" می شناسندش. این گروه اساسا مجموعه ای است از شبه نظامیان تندرو، از جمله "احرار الشام" سلفی و "لواء التوحید" وابسته به اخوان المسلمین. این "جبهه" علیرغم حمایت های قابل توجه، نتوانست ورق را علیه رژیم بگرداند. این مسئله پس از تجزیه ی "ارتش آزاد سوریه" بود، که مداخله جویان از تسلیح این گروه هم حمایت کردند. اما، هی، "تا سه نشه بازی نشه"، درست است؟

غرب هیچ متحد طبیعی ای در بافت سوریه ندارد. ما [غربی ها]، به غیر از محدود کردن حمایت این رژیم از حزب الله در لبنان، هیچ گونه منافعی در سوریه نداریم. از خلال مداخله هیچ چیز به دست نخواهد آمد. سرچشمه ی شورش در سوریه، طبقات دهقان و محافظه کار سوری از مناطق روستایی است. در میان آنها علاقه ی چندانی به دموکراسی سکولار یافت نمی شود. شکی نباید بر جا بماند که، داعش وجود دارد و پیشرفت می کند چون حمایت می شود، حمایتی قابل توجه، در سطحی منطقه ای در سوریه و عراق.

با این حال، مفسران سیاسی نمی توانند از منطق مداخله جویی فراتر روند، و لشکری از رسانه های خارجی پشت سرشان است که آنقدر کند است که نمی تواند پا از روایت "بهار عربی" فراتر گذارد.

آمریکا و متحدانش، خصوصا فرانسه، عربستان سعودی، ترکیه، بریتانیا، و قطر، همین الان هم دستانشان به خون فراوانی آلوده است. آنها با سرازیر کردن تسلیحات به دست شورشیان، تسلیحاتی که به گزارش نیویورک تایمز، از انبارهای تسلیحاتی یوگوسلاوی سابق و فعلا تحت کنترل کرواسی و نیز انبارهای لیبی حاصل شده است، خودسرانه یک شورش کوچک مقیاس را به یک جنگ فرقه ای تمام عیار تبدیل کرده اند.

صد البته، این اقدامات، مسیر شورش را به انحراف کشاند، شورشی که به نظر می رسید مقدر است زیر سلطه رژیم باقی بماند. شکی نیست رژیم سوریه بی رحم است. اما چنانچه غرب و متحدانش - به خصوص ترکیه، قطر و عربستان سعودی - بر آتش جنگ سوریه ندمیده بودند، اکنون 200 هزار کشته را شاهد نبودیم.

قطع حمایت های نظامی و مالی همه ی گروه های نظامی، چه نیروهای رژیم و متحدانش، چه گروه های معارض، می تواند آمار تلفات در سوریه را بکاهد، و اثر واگیردار جنگ را بر منطقه، خصوصا در عراق، خنثی کند.

ضروری است که روسیه و ایران تامین حمایت های نظامی (قطعات یدکی هلیکوپترها و تانک های T-72) برای رژیم سوریه را متوقف کنند. ایران باید نیروهای نظامی اش را از سوریه خارج کند و متحد خود، حزب الله، را نیز وادارد که چنین کند.

در قدم اول، ترکیه باید مرز جنوبی خود را مهر و موم کند. صف آرایی های گسترده ی نظامی و مین های ضد نفر باید طول مرز را با تراکم پر کند؛ ضمنا، باید در سراسر مناطق جنوبی ترکیه راه بندان و ایست بازرسی ایجاد شود.

دیگر نباید اجازه داد تسلیحات در قالب کامیون های امدادی از مرز عبور کند. دیگر نباید گذاشت جنگجویان به ترکیه منتقل شوند و در بیمارستان های ترکیه درمان شوند. دیگر هیچ پادگانی نباید در خاک ترکیه مستقر باشد. دیگر هیچ محموله ی نفتی نباید از ذخایر شرق سوریه به بازار ترکیه قاچاق شود، و بدین ترتیب جلوی افزایش منابع مالی داعش گرفته شود. و قطعا دیگر هیچ جنگجویی نباید از مرز بگذرد.

در ضمن لازم است آمریکا به متحدانش در حاشیه خلیج [فارس] فشار آورد که گلوی تامین کنندگان اعتبارات مالی را بفشارند. اقدامات دیپلماتیک با ایران و روسیه باید قویا پی گرفته شود.

خلاصه اینکه، هیچ حمایتی نباید از هیچگونه گروه شورشی در سوریه صورت بگیرد. انقطاع کامل. بگذارید خودشان دخل خودشان را بیاورند. برخی هراس دارند که این کار باعث افزایش سربازگیری داعش خواهد شد، و نظامیان سرخورده را به سمت آن هل خواهد داد.

با خودتان فکر کنید: چنین نظامیانی در یک "ارتش" تحت حمایت آمریکا چه جور متحدانی از آب در خواهند آمد؟

تاثیر بی درنگ قطع رابطه، کاهش آمار دهشتناک مرگ و میر خواهد بود. این منازعه باید نسبتا سریع به وضعیت طبیعی خود باز گردد، و طبق پویایی های منطقه ای تحول بیابد، نه طبق هوا و هوس های متناقض غرب و متحدانش؛ که بسیاری شان سوابق مشکوکی در زمینه حقوق بشر دارند.

شاید شورشیان سوری بر رژیم غلبه کنند. شاید هم نه. آنچه مسلم است: به درازا کشاندن این درگیری با تسلیح شورشیان صرفا به مرگ و میر بیشتر منجر خواهد شد.

انتهای پیام

دیدگاه شما