صرفنظر از محتوای قطعنامه و اقدام بهموقع ایران برای جلب توجه جامعه بینالمللی به مخاطرات ناشی از افراطیگری، نکته مهم دیگر این است که ایران توانست تا چنین ابتکاری را در سازمانملل مطرح و با موفقیت آن را به پیش ببرد و اجماع 193 عضو این سازمان را به قطعنامه مورد نظر خود جلب کند. با توجه به مشکلاتی که پیش از آن مقطع در برابر جمهوری اسلامی ایران در مجامع بینالمللی وجود داشت، این موضوع در زمان خود، موفقیت بزرگی برای دیپلماسی کشور به ارمغان آورد. بدیهی است نفس تصویب یک قطعنامه در مجمععمومی سازمانملل و دعوت از دولتها، نهادهای چندملیتی، سازمانهای غیردولتی، عامه مردم و رسانهها برای مدنظر قراردادن محتوا و اهداف قطعنامه، در حکم حرکت در جهت ایجاد ادبیاتی جدید در سطح بینالمللی است. همزمان، تصویب این قطعنامه از سوی عالیترین مرجع بینالمللی و دعوت از تمامی دولتهای عضو، سازمانهای سیستم مللمتحد، سازمانهای غیردولتی و منطقهای (بند 13 قطعنامه) موجب شده تا موضوع مبارزه با خشونت و افراطیگری در دستور کار نهادها و سازمانهای مورداشاره قرار گیرد و فعالیتهایی از سوی آنها در این رابطه انجام شود.
معمولا دولتها و نهادهای بینالمللی بعد ازتصویب قطعنامهها در مجمععمومی و دیگر ارکان سازمانملل، بررسیها و تصمیمگیریهایی در ارتباط با نحوه اجرای آن قطعنامهها انجام میدهند و دستورالعملهایی به دوایر ذیربط ارسال میکنند. در اغلب موارد، دستگاههای اجرایی در دولتها و شوراهای اجرایی در نهادهای بینالمللی طرحهایی برای عملیکردن محتوای قطعنامهها تدوین و بخشهای ذیربط را مامور انجام اقدامات لازم میکنند.
عنایت به این نکته مهم، ضروری است که نمایندگان کشورهایی که در تدوین قطعنامه مربوط به «جهان علیه خشونت و افراطیگری» شرکت کردند به این نکته مهم توجه داشتند که مبارزه با افراطیگری و خشونت، قبل از هر چیز مستلزم اصلاح فرهنگها و خردهفرهنگها و ذهنیتها در جوامع و مناطق مختلف است. به همین دلیل، در قطعنامه توجه ویژهای به نقش نظامهای آموزشی، رسانهها، نهادهای دینی و مدنی و انواع هنرها مبذول میشود و از مسوولان در این حوزهها خواسته شده تا با اتخاذ تدابیر لازم در این حوزهها و ایجاد، اصلاح یا اعمال تغییرات اساسی در محتوای این حوزهها، امکان مبارزه هدفمند و ریشهای با خشونت و افراط را فراهم آورند. بدیهی است توجه این قطعنامه به مبارزه با خشونت و افراط نهفقط در سطح جریانهای سیاسی و تکفیری بلکه در همه سطوح و از جمله در سطح خانواده، شهر، محیط کار، در رابطه بین اقلیت و اکثریت در جوامع و... است. بنابراین روشن است که برنامهریزی در سطح دولتها و نهادهای دولتی و غیردولتی ملی و فراملی میتواند شامل حوزهها و بخشهای اجرایی وسیعی شود.
تصویب این قطعنامه باعث شد که این موضوع در سخنرانی بسیاری از سران کشورها در مجامع مختلف، جایگاه ویژهای داشته باشد و جلسات متعددی نیز در کشورهای عضو ملل متحد در این رابطه برگزار شود. ازجمله قرار است در حاشیه نشست مجمععمومی در سالجاری، نشست ویژهای تحتعنوان «تقویت تعامل چندجانبه برای مقابله با افراطگرایی توام با خشونت» برگزار شود. در کشورمان نیز در آذرماه سالجاری سمیناری تحتعنوان«اولین نشست بینالمللی در مورد جهان عاری از خشونت و افراطیگری» برگزار خواهد شد. این اقدامات بهتدریج زمینه را برای پرداختن به ریشههای سیاسی و اقتصادی این پدیده نامیمون فراهم میکند که طبعا چندان خوشایند برخی قدرتهای بزرگ نخواهد بود. از نظر اجرایی در سطح سازمانملل متحد باید در نظر داشته باشیم که مطابق بند 14 قطعنامه، قرار است موضوع «جهان علیه خشونت و افراطیگری» مجددا در هفتادمین نشست مجمععمومی در سال 1394 (2015) مطرح و با توجه به تحولات و اقدامات در فاصله دوساله بعد از صدور قطعنامه اول، قطعنامه دومی در این رابطه صادر شود.