جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

انتقاد پروفسور آنتوان بارا از شیعیان در گفت وگو با شفقنا: امام حسین را نشناخته اید/ کجای جهان اسلام می توان نمونه رفتار علی(ع) را دید؟

کد خبر: ۵۷۶۸۰
انتقاد پروفسور آنتوان بارا از شیعیان در گفت وگو با شفقنا: امام حسین را نشناخته اید/ کجای جهان اسلام می توان نمونه رفتار علی(ع) را دید؟
به گزارش جماران، به نقل از شفقنا آنتوان بارا، نویسنده برجسته مسیحی که سال های بسیار از دوران جوانی خود را صرف تحقیق و بررسی پیرامون زندگی ائمه شیعیان کرده، صاحب اثری همچون «حسین در اندیشه مسیحی»، «زینب فریاد فرمند» است و خبر از تألیف دو کتاب دیگر خود در مورد امام علی(ع) و حضرت فاطمه(س) می دهد. از امیرمؤمنان سخن می گوید و عشق و اشتیاق نسبت به ایشان در نگاه و کلامش موج می زند و در گفت وگو با شفقنا به گفته خود، برای اولین بار نام کتاب در حال نگارش خود را اعلام می کند: «علی فیلسوف اسلام».

او به شفقنا می گوید: گاندی رهبر معروف هندوها پیام بزرگان شیعه را دریافت و تحول آن چنینی ایجاد کرد، ما مسیحیان معتقدیم اگر ما حسینی در دین مسیحیت داشتیم، در جای جای جهان برای او مقامی بنا می کردیم و تمام انسان ها را به وسیله حسین(ع) به مسیحیت دعوت می کردیم، اما به صراحت می گویم شیعیان متأسفانه در الگوبرداری از بزرگان خود نه تنها موفق نبودند بلکه تقصیرکار هستند.

بارا وقتی سخن از گروه های افراط گرا در جهان اسلام می شود، با قاطعیت و اطمینان می گوید که مسیحیت و اسلام دین صلح، دوستی، محبت و عطوفت هستند و با اتحاد یکدیگر می توانند گروه های تکفیری که دست نشانده غرب و صهیونیسم هستند را از بین برده و مانع ایجاد تفرقه میان ادیان الهی شوند.

متن گفت وگوی شفقنا با پروفسور آنتوان بارا را می خوانید:

* این روزها به نام دین شاهد خشونت و افراط گرایی در میان مسیحیت و اسلام هستیم. هر روز کج فهمی از دین عمیق تر و بر کشتار و جنایات گروه های تکفیری افزوده می شود. در این میان گفت وگوی میان ادیان تأثیری در کاهش افراط گرایی فرقه ای و خشونت در منطقه دارد؟

آنتوان بارا: مسیحیت و اسلام دین صلح، دوستی، محبت و عطوفت هستند و تمام پیروان ادیان الهی را به صلح و دوستی و پرهیز از خشونت دعوت می کنند. ما ایمان داریم ادیان الهی منادی همزیستی مسالمت آمیز هستند زیرا تمام ادیان و پیامبران از یک سرچشمه واحدی نشأت و پیام می گیرند، اما گروه هایی که شما از آنها نام بردید، با برنامه خارجی برای ایجاد تفرقه در بین ادیان الهی، مسلمانان و مذاهب اسلامی آمده اند. این گروه ها قصد دارند چهره اسلام را خدشه دار کنند و در برابر افکار عمومی بگویند که اسلام دین خشونت و کشتار است؛ این در حالیست که بزرگان و علمای جهان اسلام این مطلب را نفی و این گروه ها را محکوم کرده اند.

* تروریست های داعش در عراق علاوه بر کشتار مسلمانان، تعرض های وسیعی علیه مسیحیان نیز انجام داد که خشم و اعتراض بسیاری از اسقف ها را به دنبال داشت. تا به امروز کلیساها توانسته اند در کاهش خشونت رونق گرفته در جهان نقشی داشته باشند؟

آنتوان بارا: من معتقدم نقش کلیساها در این چالش بسیار مثبت بوده است به خصوص اینکه ما از دینی صحبت می کنیم که دارای پیروان زیادی در منطقه است. پیروان دین مسیحیت قرن های متمادی در کنار مسلمانان همزیستی مسالمت آمیزی داشتند. مسلمانان را از نزدیک می شناسند، رفتار و کردار آنها را لمس کردند و حقیقت اسلام را می دانند. مسیحیان می دانند هدف گروه های تکفیری و خشونت طلب در منطقه خدشه دار کردن چهره ناب اسلام است. آنها می خواهند نگاه و اتهام غرب به دین اسلام را تثبیت کنند و در دیدگاه جهانیان دین اسلام را به عنوان دین خشونت، کشتار و تخریب معرفی کنند و این بسیار خطرناک است. اولین کسانی که نسبت به این اقدامات هشدار دادند، کلیساهای مسیحیت بود زیرا این دوران را خود در گذشته تجربه کرده اند و دین آنها مورد تحریف قرار گرفت بنابراین برای محکومیت این کشتارها جزو افراد پیش قدم بودند و برای مواجهه و مقابله با این نوع رفتارها که هیچ گونه ارتباطی با دین مبین اسلام ندارد، از همگان دعوت به عمل آوردند. مسیحیان در جهان هرگز شعار دوران حکومت امام علی(ع) را فراموش نمی کنند. ایشان در نهج البلاغه حدیث معروفی دارند و انسان ها را دو دسته برادر دینی یا انسانی برابر در خلقت می دانند و امروز سازمان ملل به دنبال تحقق شعاری است که قرن ها پیش امام علی آن را سرلوحه حکومت خود قرار داده بودند. ما مسیحیان حدیث معروف پیامبر را به یاد می آوریم که فرمودند هر کس به یکی از افراد اقلیت آزار برساند مثل این است که به من آزار رسانده است و این بسیار مهم بود. ما در دوران حکومت اسلامی شاهد هیچ یک از این اقدامات ناپسند نبودیم، مسلمانان، مسیحیان و همچنین اتباع ادیان دیگر در سایه حکومت اسلام در کنار یکدیگر با محبت و الفت زندگی کردند و از امنیت و احترام ویژه ای برخوردار بودند؛ بنابراین مسیحیان و به ویژه کلیسا حقیقت دین اسلام را می دانند و می دانند که این یک نقشه از پیش طراحی شده برای تخریب دین اسلام و پس از آن سایر ادیان الهی است. در طول دوران حکومت اسلامی نه کلیسا و نه مسجدی منهدم شد و نه سری به ناحق بریده شد در حالی که ما امروز به نام اسلام شاهد وقوع این حوادث شوم هستیم. اسلام هراسی نقشه ای است که توسط غرب و صهیونیست ها طراحی شده و در منطقه در حال اجرایی شدن است. کلیسا از ابتدا مسلمانان، متفکران و علمای اسلام را به تشکیل یک جبهه واحد برای مواجهه با این پدیده شوم دعوت کرد که به نام بهار عربی در منطقه به وجود آمد در حالی که این خزان ادیان است و هیچ ارتباطی با بهار نداشت؛ حتی این رفتارها با دین مبین اسلام هم هیچ گونه سنخیتی ندارد. به طور خلاصه من نقش کلیسا را بسیار هشدار دهنده و فعال می دانم و معتقدم کلیساها در کنار علمای اسلام توانسته اند همگرایی را برای محکومیت و به انزوا کشیدن عملی، فکری و شرعی این گروه های تروریستی و گروه هایی که هیچ بویی از اسلام نبرده اند، ایجاد کنند.

* مسیح پیامبر اخلاق است و حضرت مسیح (ع) و پیامبر اسلام بر اخلاق مداری تأکید دارند و بیشترین پیروان را در جهان دارند؛ با این حال چرا نمی توان جهان را جهانی اخلاقی نامید؟ ارتباط مسیحیان با علمای نجف و الازهر در حد مطلوبی است یا باید در این زمینه بیشتر تلاش شود؟

آنتوان بارا: این هماهنگی، همگرایی و مشورت در این روزها از سر گرفته شده است. کنگره های بزرگی در عراق و لبنان با حضور اتباع ادیان، مذاهب و فرقه های مختلف مسیحیت و دین اسلام برگزار شد.

هدف از برگزاری این کنفرانس ها و گردهمایی های مهم، معرفی پیامدها و خطرات ناشی از اینگونه رفتارهای فرقه های مختلف، معرفی جهانیان و افکار عمومی به خطر آنها و تبری جستن از آنان بود.

من در فرانسه که بودم یکی از خبرنگاران برجسته فرانسه از من سوال کرد که شما مسیحیان عرب به دلیل اینکه در کنار مسلمانان زندگی می کنید، احساس خطر، تضییع حقوق یا تبعیض نمی کنید؟ من به صراحت به او پاسخ دادم نه تنها ما چنین احساسی نداریم بلکه پدران و اجداد ما این احساس را نداشتند؛ ما در کمال امنیت و برادری با مسلمانان زندگی می کنیم. کلیساهای ما در کنار مساجد آنهاست. هنگامی که ناقوس کلیساهای ما به صدا در می آید، اذان مساجد گفته می شود؛ ما می دانیم هر دوی آنها از یک سرچشمه الهی واحد نشات می گیرند و هدف این ادیان عبادت و بندگی خداوند یعنی همان تکلیفی که در درجه اول به همه ادیان و پیامبران داده شده است بنابراین مسلمانان و مسیحیان در کمال همزییستی، محبت و مودت قرن هاست در کنار هم زندگی مسالمت آمیزی دارند.

خبرنگار فرانسوی دوباره از من سوال کرد که شما احساس خطر نمی کنید و نمی خواهید از کنار مسلمانان و این کشورهای خطرناک مهاجرت کنید؟ من به او گفتم ما نه تنها احساس خطر نمی کنیم بلکه با کمال عزت و آسودگی با وحدت و هدف مشترک در بلاد اسلامی زندگی می کنیم و روابط بسیار دوستانه و خانوادگی با مسلمانان داریم. خطری که امروز در منطقه به وجود آمده است، خطر مشترکی برای مسیحیان و مسلمانان است، اقداماتی که توسط این گروه های تکفیری مدعی اجرای شریعت انجام می شود بسیار ناپسند و نمونه آن در تاریخ وجود نداشته است.

اقدامات گروه های تکفیری در حقیقت یادآور گروه معروف یهودیان در زمان سلطنت عثمانی سلطان عبدالحمید است. آنها عزم خود را جزم کردند تا امپراطوری عثمانی را از درون فرو بپاشند بنابراین هنگامی که از فروپاشی و مبارزه با دولت عثمانی عاجز ماندند این نقشه را پیدا کردند که به درون مسلمانان نفوذ کنند و این سلطنت را از درون فرو بپاشند. کار بسیار سختی است که یک توده یا تأسیسات را از بیرون منهدم کنید، اما اگر بتوانید در داخل آن توده نفوذ کنید به راحتی می توانید آن را فرو بپاشید. گروه های تکفیری نیز همین نقش را داشتند؛ آنها زمانی که شکوه اسلام را در حال سرافرازی و تعالی دیدند، نقشه چیدند که این گروه را به نام اسلام مسلح کنند و به نام اجرای شریعت اسلامی در بلاد اسلامی رها کردند تا این جنایات را مرتکب شوند و دین اسلام را از داخل فرو بپاشند اما ما وعده الهی داریم که دین اسلام سرانجام پیروز خواهد بود و این گروه ها از بین خواهند رفت؛ ما به این مساله مطمئن هستیم زیرا به وعده الهی ایمان داریم.

* یکی از کتب در حال نگارش شما در مورد امام علی است. در یک جمله چه توصیفی برای امیرمؤمنان به کار می برید؟ برای تألیف این اثر از چه استناداتی استفاده کرده اید و تا به امروز در طول تحقیق خود به چه حقایقی در مورد حضرت علی دست یافتید؟

آنتوان بارا: من برای کتاب حضرت زینب(س) در طول 25 سال، 200 عنوان انتخاب کردم تا اینکه به این عنوان فعلی کتاب رسیدم. برای کتاب قبلی «امام حسین در اندیشه مسیحیت» بیش از 400 عنوان انتخاب کردم. عنوان کتاب مهم ترین جزء و گویای محتوای کتاب است. درست است که وقت بسیاری از مولف را می گیرد، اما نقش مهمی در موفقیت کتاب دارد. مثلا شما از نام کتاب حضرت زینب(س) «زینب فریاد فرمند» متوجه می شوید که فریادها و نطق های کوبنده حضرت تکمیل کننده و ادامه دهنده راه برادرشان است. اگر امروز میلیون ها نفر به زیارت اربعین حسینی می روند در حقیقت این نتیجه و بازتاب سخنان و روشنگری های حضرت زینب(س) بوده است.

اما عنوان کتاب آینده من در مورد حضرت علی بسیار مهم خواهد بود، زیرا من در برابر شخصیت بزرگ و منحصر به فردی قرار گرفته ام. من منابع فراوانی برای این کتاب جمع آوری کردم و همین جا از طریق رسانه شما و برای خود شما یک سری را فاش می کنم که فعلا عنوان این کتاب را «علی فیلسوف اسلام» انتخاب کردم. این عنوانی است که به طور ارجح برای این کتاب خواهم گذاشت. مگر اینکه عنوان قوی تری به ذهنم بیاید. من پیش از این تصمیم داشتم عنوان کتاب را «علی حکیم اسلام» بگذارم، اما فیلسوف اسلام به حقیقت نزدیک تر است زیرا ما می دانیم که دین اسلام با رسالت پیامبر آغاز شد و با نقش علی به عنوان مفسر و مترجم این دین، ادامه پیدا کرد و همچنین نقش امام حسین(ع) و زینب(س) برای ادامه این تفسیر و تعبیر بسیار حائز اهمیت بود.

از طرف دیگر من در برابر کتاب بسیار عظیمی قرار گرفتم که از آثار برجسته آن امام همام است، کتاب نهج البلاغه که بزرگترین و عظیم ترین کتاب فلسفی در جهان است. به یقین می توانم بگویم که نهج البلاغه بزرگترین کتاب فلسفی و همچنین دارای گفته های بسیار برجسته ای در مورد حکمت مدیریت حکومت داری است. شما اگر به نامه حضرت علی به مالک برای ولایت مصر بنگرید، در حقیقت کلیات و آیین حکومت داری و رابطه، مسوولیت ها و وظایف بین حاکم و محکوم به خوبی تبیین شده و امروز این درس ها به زبان های مختلف در دانشگاه های بزرگ در حال تدریس است.

نهج البلاغه سرلوحه کتاب ها و قوانین زیادی است و غایت حکومت های انسان دوستانه است.

این کتاب اعجاز بلاغی و لغوی است به همین دلیل آنهایی که گفته اند نهج البلاغه سخنی است بالاتر از مخلوق، به گزاف نگفته اند. من نهج البلاغه را بیش از 25 بار خواندم و هر بار نکته جدیدی را پیدا می کنم. در خیلی از موارد حکمت، حدیث یا گفته ای از آن امام را می خوانم و معنی آن را متوجه نمی شوم ولی با گذشت زمان وقتی ادراک من بالاتر می رود تازه می فهمم که منظور حضرت چه بوده است.

رفتارهای امام علی در حکومت داری بی مثال بود. به عنوان مثال هنگامی که حضرت می بینند مردی به سوی مردم دست نیاز دراز کرده، فرمودند: «این چه بساطی است.» مسوولانی که همراه امام بودند گفتند این مرد نصرانی است ما دیگر مسلمان نیازمند نداریم. حضرت بیشتر عصبانی شدند و فرمودند: «این مرد نصرانی در این مملکت کار و زندگی کرده و شهروند این مملکت است حال که پیر و از کار افتاده شده باید به این وضعیت زندگی کند؟» و علی(ع) بعد از آن دستور دادند که آن مرد را از بیت المال تامین کنند. یا هنگامی که مرد یهودی از آن حضرت به قاضی شکایت می برد و حاکم شهر علی(ع) را برای دادرسی به محکمه فرا می خواند. حاکم، در دادرسی ابتدا مرد یهودی را مخاطب قرار می دهد تا شکایت خود را مطرح کند و سپس از علی(ع) با عنوان امیرالمومنین می خواهد دفاع از خود را آغاز کند. در این زمان آن حضرت برآشفته می شود و به قاضی اعتراض می کند که عدالت را رعایت نکرده چرا که مرد یهودی را با اسم مخاطب قرار داده و آن حضرت را با القاب.

ما امروز در جهان اسلام کجا می توانیم نمونه رفتار و عدالت علی(ع) در حکومت داری را ببینیم؟ آیا در رفتارهای زشت گروه های تکفیری، چنین نمونه ای از عدالت امام وجود دارد؟! در حقیقت می توان گفت ما در برابر شخصیتی فراتر از دین و متعلق به تمام بشریت قرار داریم، ایشان درس هایی برای تمام بشریت، اعصار و نسل های آینده به جا گذاشته اند؛ بنابراین پرداختن به چنین شخصیتی کار بسیار خطرناکی خواهد بود و من امیدوارم که بتوانم این کتاب را به سرانجام برسانم.

* عجیب است شخصی با دین غیر اسلامی این چنین علاقه مند به شخصیت و تحقیق در مورد بزرگان دین دیگری شود. با توجه به شناختی که شما در تحقیقات خود نسبت به ائمه شیعه و پیامبر اکرم پیدا کرده اید، به نظرتان شیعیان توانسته اند به سجایای اخلاقی این بزرگواران دست یابند یا در این زمینه ها عقب مانده اند؟ علت این عقب ماندگی را چطور تحلیل می کنید؟

آنتوان بارا: شیعیان در الگوبرداری از بزرگان خود نه تنها موفق نبودند بلکه تقصیرکار هستند. من در یک مقاله که بسیار معروف است، خطاب به تمام شیعیان به صراحت گفتم که شما امام حسین(ع) را نشناختید، نمی شناسید و قدر ایشان را نمی دانید. ما نباید در شناخت امام حسین(ع) به همدردی و عزاداری هر سال در یک دهه اکتفا کنیم بلکه باید اهداف، پیامدها و پیام های نهضت عاشورا را بررسی و تجزیه و تحلیل کنیم. حرکت امام حسین(ع) از بدو خروج نه فقط برای مذهب شیعه بلکه برای تمام انسان ها دارای پیام های جهانی است. گاندی رهبر معروف هندوها این پیام ها را گرفت و در زندگی و مبارزات عملی خود انجام داد و توانست با الهام گیری از پیام، زندگی و نهضت امام حسین(ع) کشور پهناوری مثل هندوستان را از استعمارگران انگلیسی خارج و رها کند. بنابراین حماسه امام حسین(ع) برای تمام انسان هاست و دارای درس های عمیق و شگرفی در مورد کرامت انسانی است. حرکت امام حسین(ع) به انسان ها می آموزد که چگونه از این کرامت صیانت کنند و در برابر ظلم و زور بایستند و هنگامی که کجی و کج روی دیدند، چگونه با آن مبارزه و آن را اصلاح کنند. ما باید از خطبه های امام حسین(ع) و حضرت زینب(س) درس و الهام بگیریم و در زندگی خود به آنها عمل کنیم.

حضرت زینب(س) در برابر یزیدی که در آن زمان حاکم بیش از 70 کشور بود و بیشتر از 300 سرباز تمام مسلح در اطراف او قرار گرفته بودند، با تمام شکوه گفت من مقام تو را بسیار کوچک می شمارم.

آیا در زمان حاضر هیچ زنی می تواند در برابر حاکمی با این عظمت و جنایتکاری ها سخنی بگوید.

سفیر قیصر روم در آن جلسه حاضر بود. هنگامی که یزید با عصا بر لبان مبارک سر بریده امام حسین(ع) می زد، زینب(س) گفت: این سر پسر پیامبری است که این حاکم خود را خلیفه آن پیامبر می داند. سفیر قیصر روم برافراشت و گفت که جهنم بر شما باد، ننگتان باد، شما چطور مسلمانانی هستید که با پسر پیامبر در حالیکه فقط یک نسل با او فاصله دارید، این چنین رفتار می کنید. او خطاب به یزید گفت: ما بلاد مسیحی که اثر سم مرکب عیسی در آن قرار دارد را گرامی می داریم و هزاران نفر سالیانه قصد آن کرده و بر دور آن حج می کنند در حالیکه شما خون و سلاله پیامبر خود را در برابر دیدگان اینگونه می ریزید و سر می برید.

من به صراحت می گویم که شیعیان نتوانستند از این ستاره تابناک برای زندگی خود درس بگیرند به همین دلیل من در کتاب خود گفتم که اگر ما حسینی در دین مسیحیت داشتیم در جای جای جهان برای او مقامی بنا می کردیم و تمام انسان ها را به وسیله حسین(ع) به مسیحیت دعوت می کردیم.

انتهای پیام

دیدگاه شما