حجتالاسلام والمسلمین غلامحسین مصباحی مقدم میگوید روحانی با آرای بیشتر و حمایت جریان اصولگرایی در انتخابات دور دوازدهم ریاستجمهوری مجددا رییسجمهور خواهد شد. گزیده اظهارات این نماینده مجلس را در ادامه به نقل از«ایسکانیوز» بخوانید:
امروز حامیان احمدینژاد با صدای بلند به میدان آمدهاند و بیشترین تحرک را برای انتقاد از دولت، گاهی تندتر از انتقاد و رفتارهایی که حکایت از عدم همدلی و عدم همراهی دارد انجام میدهند. اما اکثریت مجلس این طور نیست.
این برداشت که مجلس نهم در مقابل دولت یازدهم موضعگیری میکند را نمیتوان به مجلس نسبت داد. بیشترین سوالات و تذکرها برای همان گروه اقلیت مجلس است. گرچه اکثریت مجلس هم انتقاداتی دارند، اما به جا و منطقی. در این میان بعضی سوالات هم غیر مرتبط است. این طبیعت کار مجلس است. مجلس اقلیت و اکثریت دارد. اقلیت را در ادبیات سیاسی جهان اپوزیسیون میگویند. اپوزیسیون طبیعتا نقش خود را ایفا میکند.
کسانی که از اکثریت به استیضاح رای دادند، بر اساس دیدگاه خودشان تصمیم گرفتند. خصوصا بعضیها انتظار داشتند سخنرانی وزیر را بشنوند و بعد تصمیم بگیرند که سخنرانی وزیر آنها را قانع نکرد و نتیجه این بود که رای مثبت به استیضاح دادند. ولی معنای اینها این نیست که به سمت اقلیت غلتیدند. بلکه دیدگاه این عده بر حسب تصادف با اقلیت همسو بوده است. ما خیلی مسائل خواهیم داشت که بین فراکسیون اقلیت و اکثریت تفاوت است. آنجا اگر چیزی مشاهده شود که تعدادی از فراکسیون اکثریت تغییر موضع بدهند، جای این سوال هست. به نظر من چنین تحلیلی روا نیست. البته قطعا به قصد تضعیف و ایجاد شکست است و لاریجانی هم جایگاهش در مجلس متزلزل نشده است.
اما حامیان حداد عادل فعالتر و منسجمتر از حامیان لاریجانی عمل میکنند. ضمن اینکه حداد عادل استاد من بوده است و من از این جهت احترام ویژه برای او قایلم. هیچ منافاتی ندارد که بین لاریجانی و حداد عادل برای مدیریت مجلس امتیاز را به لاریجانی میدهم.
دوره دوم ریاستجمهوری احمدینژاد خصوصا دو ساله آخر به گونهیی رفتار کرد که هزینه سنگینی برای اصولگرایان پدید آورد. با اینکه حمایت اصولگرایان را برای اعمال و رفتار خودش نداشت، اما وسیله تخریب اصولگرایان توسط جریان مقابل شد و این هزینه به سادگی مورد فراموشی اصولگرایان قرار نمیگیرد.
احمدینژاد بابت عملکردش و تخلفات از اجرای قوانین باید پاسخگو باشد. مجلس دو، سه بار مصوبه گذراند برای گزارش تخلفات و این مصوبات به قوه قضاییه ارجاع شده است. من تعجب میکنم که چرا قوه قضاییه رسیدگی به این تخلفات را در دستور قرار نداده است و اگر در دستور قرار داده چرا خبری نیست، زیرا در دورانی که رییسجمهور بود شاید شان ریاستجمهوری مانع از این بود که قوه قضاییه وارد شود. گرچه ما معتقدیم که چنین ملاحظاتی هم نباید میشد و قوه قضاییه باید جلوی تخلفات را میگرفت و اگر احیانا سالهای اولیه دوره دوم ایشان جلوی تخلفات را میگرفت در ادامه شاهد تخلفات بعدی نبودیم.
طیفی که روحانی را حمایت کردند، اکثرا از قشر متوسط و غیر حزبی جامعه بودند. این رای، رایی نبود که روحانی را رییسجمهور اصلاحطلب بنامیم. روحانی نه در گذشته اصلاحطلب بود و نه اکنون. ولی رفتاری که اصلاحطلبان نشان دادند فرصت تلقی کردن دوره ریاستجمهوری روحانی بود و به نوعی مصادره کردن این انتخابات.
ثانیا بیشتر حمایتکنندگان روحانی از جریان اصولگرایی هستند. بعضی از اصلاحطلبان به امید تغییراتی به ایشان رای دادند که آن تغییرات محقق نمیشود. یا قابلیت تحقق ندارد یا چنین ارادهیی در رییسجمهور نیست.
کمی برایم دشوار است، گرچه آدم شفافی هستم. اما اجمالا نسبت به بعضی از آزادیها انتظاراتی داشتهاند یا موضوع شکست حصر... اینها چیزهایی نیست که در اراده رییس دولت یازدهم باشد. زیرا از حوزه کاری ایشان خارج است و در این شرایط مطالبه از او نیز بیمعناست. اگر کسی بخواهد روحانی را با میرحسین موسوی مقایسه کند و تصور کند آنچه میشد از موسوی درخواست کرد از روحانی هم میشود، حتما اشتباه کرده است. زیرا روحانی مخالف جدی مواضع میر حسین موسوی بعد از انتخابات 88 است. بنابراین چگونه میشود انتظار داشت که راهی را برود که او میخواسته برود یا از او انتظار داشتند که برود.
منبع: اعتماد