«ضرر مجلس مرده و مطیع و ساکت برای مملکت جبرانناپذیر است» .گفتوگو با الیاس حضرتی، نماینده چهار دوره مجلس با این جملات به پایان میرسد. او با وجود آنکه اصلاحطلب است و باید از استیضاح فرجیدانا ناراضی باشد، معتقد است برکناری آقای وزیر عمدتا به دلیل خطاهای استراتژیک و تاکتیکی خود دولت و مدافعانش در مجلس بوده است. او بر اهمیت رای اکثریت غیرسیاسی مجلس تاکید میکند و معتقد است که دولت با مدیریت حساب شده میتواند این رایهای خاموش را به نفع خود همسو کند. استیضاح فرجیدانا، وزیر علوم دولت حسن روحانی این سوال را در اذهان ایجاد کرده که آینده روابط مجلس و دولت چگونه خواهد شد؟ آیا دولت در این استیضاح شکست خورد یا پیروز شد؟ برای یک تعامل مثبت و سازنده بین مجلس و دولت چه باید کرد؟ این پرسشها را با نماینده دورههای متمادی مجلس و مدیر مسوول فعلی روزنامه اعتماد در میان گذاشتم:
نخست از تجربه خودتان در مجلس بگویید.
من از سال 1367 که انتخابات مجلس سوم شروع شد، وارد مجلس شدم. در آن زمان سن قانونی برای نمایندگی 26 سال بود و من جوانترین نماینده مجلس بودم. قبل از آن هم در سپاه بودم و در جبهه مسوولیت فرماندهی لشکر قدس گیلان را به عهده داشتم. در عین حال در دفتر سیاسی سپاه نیز فعال بودم و با دقت جریانهای سیاسی داخل کشور و اخبار را دنبال میکردم و ویژگیهای هر یک از گروهها را با دقت میشناختم. بعد از مجلس سوم، در مجلسهای چهارم، پنجم و ششم نیز نماینده مجلس بودم. در دورههای سوم و چهارم و پنجم نماینده مردم رشت و در دوره ششم نماینده مردم تهران بودم. البته در تهران در لیست گروههای تاثیرگذار آن زمان مثل جبهه مشارکت و کارگزاران سازندگی حضور نداشتم و بیشتر حالت انفرادی داشت، اگرچه لیستهای دفتر تحکیم وحدت و روحانیون و روزنامهنگاران نیز بیتاثیر نبودند، اما در کل ارتباطات انفرادی من با اقشار مختلف جامعه مخصوصا با ترکها و گیلانیها و ورزشکاران و قشر دانشجو و دانشگاهی بسیار مثمر ثمر بود که در نتیجه رای آوردم.
شما چهار دوره در مجلس حضور داشتهاید و به خوبی به نحوه تعامل مجلس و دولت آگاه هستید. به نظر شما این تعامل چگونه میتواند باشد؟
در مورد رابطه دولت و مجلس تعاریف و نگرشهای متفاوتی وجود دارد. عدهیی معتقدند مجلس خوب، مجلسی است که کاملا مطیع دولت باشد و هر کسی را که دولت به عنوان وزیر معرفی کرد، تایید صلاحیت کند و هر لایحهیی را دولت داد، بدون مخالفت تصویب کند و بدون نظارت اجازه دهد دولت هر کاری خواست، بکند و در نتیجه تمام خواستههای دولت را برآورده کند، یعنی لوایح مختلف دولت را تایید کند و هر جا دولت بودجه خواست، تصویب کند. ایشان معتقدند در این صورت دولت و مجلس هماهنگ هستند. اما گروهی دیگر معتقدند که در مجلس باید نمایندگان در کمین باشند و اجازه فعالیت به دولت ندهند، یعنی به وزرای پیشنهادی رای ندهند و هر جا که شد وزرا را استیضاح کنند و در استیضاح نیز به وزیر رای مثبت ندهند و مدام تذکر بدهند و به لوایح دولت با دید سوء ظن نگاه کنند و بودجههای دولت را زیر و رو کنند و در کل یک گارد وحشتناک منفی در مسیر کارشکنی داشته باشند.
نظر خود شما چیست، چگونه رابطهیی میان دولت و مجلس را موثر میدانید؟
به باور من هر دو نگرش درست نیست. مجلس و دولت هر دو منتخب مردم هستند. در مجلس نمایندگان به صورت جزو به جزو از شهرستانهای مختلف رای آوردهاند و در نتیجه در آن سلیقهها و مطالبات گروهها و اقوام و اقشار و طبقات گوناگون کشور از کرد و لر و ترک و ترکمن و بلوچ و فارس و شمالی و جنوبی و شرقی و غربی و زن و مرد و پیر و جوان و فقیر و غنی و... تبلور یافته است. همه این گروهها شکل و شمایل خود را در مجلس میبینند بنابراین مجلس عصاره ملت است. رییسجمهور نیز منتخب مردم است و نماد ملی است. در قانون اساسی ما روال اینگونه تنظیم شده است که مجلس از طرف ملت ماموریت دارد هم وظیفه تقنینی انجام دهد و هم وظیفه تایید و رای دادن و ارزیابی مدیران دولت را به انجام برساند و هم بر کار ایشان و نحوه اجرایی شدن قانونی که تصویب کرده، نظارت کند. همچنین مجلس اختیار دارد که هر گاه لازم دید به دولت تذکر دهد و اگر جواب مناسب نگرفت، سوال کند و در صورت لزوم هم در نهایت وزیر را استیضاح کند. ما به یک مجلس زنده نیاز داریم، زیرا اختیارات وسیعی در ید قدرت قوه مجریه هست. در تقسیم قوا، مجموعه وزن فیزیکی و اختیارات مالی و قدرت اجرایی قوه مجریه نسبت
به دو قوه دیگر 80 به 20 است. به همین خاطر در قانون اساسی (همچنان که در سایر دنیا) عمدتا مجلس را مشرف به قوه مجریه میدانند تا با یک نظارت مستمر مانع از تخطی مجری از محدودههای تعیین شده شوند و دولت از اختیارات وسیعی که دارد، سوءاستفاده کند. یعنی مجلس اولا از طریق تنظیم قوانین و ثانیا به صورت لحظهیی بر دولت نظارت دارد. به همین خاطر است که مجلس باید پویا و زنده باشد، از دید من چنین مجلسی میتواند به نفع ملت گام بردارد. اما مجلس مطیع یا مجلس لجوج منافع ملت را تامین نمیکند. ما به عنوان اصلاحطلب باید از زنده بودن مجلس استقبال کنیم، ولو اینکه در این زنده بودن جریان امور به گونهیی پیش برود که دو نفر نیروی خوب هم از دست برود یا امکان خدمت در یک سنگری را از دست بدهند، این چندان مهم نیست زیرا سنگر برای خدمت زیاد است. مثلا آقای نجفی را برای خدمت در وزارت آموزش و پرورش تایید نکردند، به سازمان میراث فرهنگی رفت، بعد هم که از آنجا بیرون آمد، سرپرست وزارت علوم شد، قبل از آن هم در تعیین سیاستهای کلان اقتصادی نقش موثری داشت. بنابراین از نیروی خوب در جاهای مختلف میتوان استفاده کرد و مهم آن اصل اساسی است که ما یک مجلس
زنده، حراف، ناظر و حساس نسبت به قوه مجریه داشته باشیم.
ویژگی مجلس زنده از دید شما چیست؟
مجلس زنده، مجلسی است که در آن گروهها و فراکسیونهای صنفی و سیاسی متفاوتی وجود داشته باشد. ما از اینکه تشکلهای مختلف در مجلس باشد، حتی اگر مخالف با ما باشند، حمایت و استقبال میکنیم و معتقد به اصل تشکل، کارجمعی و کار هماهنگ و تنوع و تکثر فراکسیونها و تشکلهای زنده هستیم. الان جبهه پایداری یک فراکسیون فعال و زنده در مجلس است. من همیشه آنها را تحسین کردهام و گفتهام که وجود یک فراکسیون اقلیت توانمند که توانسته اکثریت را تحت تاثیر خود قرار بدهد، بسیار مغتنم است. حتی اگر گاهی فعالیتهای ایشان جنبه تخریبی داشته باشد و نقدشان افراطی شود. در هر صورت نفس وجود گروههای فعال پرسشگر خوب است. این گروهها در جامعه هم باید حضور داشته باشند. ما از یک مجلس زنده، پویا، پرسشگر و منطقی استقبال میکنیم. البته همه این ویژگیها نسبی است و مرزهایی دارد که فراتر از آنها تبدیل به عناد و لجاجت و کارشکنی و تخریب میشود.
از نظر شما با توجه به ویژگیهایی که برای مجلس فعال و زنده گفتید، در دورانهای متوالی مجلس شورای اسلامی کدام یک موفقتر بوده است؟
به نظر من در ادوار مختلف مجلس، مجلس اول از همه قویتر بود ،زیرا یکی از ویژگیهای مجلس قوی آن است که نیروهایی توانمند و صاحب?نظر و پخته در آن حضور داشته باشند. مجلس محل کارآموزی سیاسی نیست. حسن مجلس اول این بود که نسل اول کسانی که دوران ستمشاهی را تجربه کرده بودند و صاحب?نظر و ایدئولوگ بودند، در آن حضور داشتند. یعنی از میان همه گروههای سیاسی، افراد شاخص و نفرات اول در مجلس حضور داشتند. ما اگر بخواهیم مجلس را در جایگاه واقعیاش قرار دهیم، باید از تمام گروهها و جریانها، نفرات برجسته و اول به مجلس حضور یابند، نه اینکه نفرات تحتانی خود را به اعتبار نام گروه به مجلس گسیل کنند. مجلس جای سیاست ورزی است، منتها برای کسانی که از تجربه غنی برخوردار باشند. در آن زمان از حزب جمهوری اسلامی، مجاهدین انقلاب اسلامی، نهضت آزادی، سازمان مجاهدین خلق، چریکهای فدایی اکثریت، حزب توده و... سایر گروهها، نفرات اول و رهبران و دبیرکلها کاندیدا شده بودند. البته بعدا عدهیی از آنها به انحراف گراییدند و مثل مجاهدین خلق به مبارزه مسلحانه روی آوردند. بعدا از دل همان مجلس اول بود که مقامات بلند?پایه و ارکان نظام مثل رییسجمهور
و رییس قوه قضاییه و نخست وزیر و... بر آمدند. حضور افراد کارکشته وزن مجلس را بالا میبرد. به همین خاطر در مجلس باید افراد نخست کاندیدا شوند و از بین ایشان نمایندگان مجلس انتخاب شوند.
به بحث اصلی بازگردیم، رابطه دولت و مجلس در این دورهها چطور بود؟
رابطه دولت و مجلس همیشه خوب بوده است. مجلس ما همچنان زنده و پویاست. در سایر فعالیتها و نهادها در دورههایی رکود ایجاد شد، مثل دانشگاهها، احزاب و حوزههای مختلف اجتماعی. اما مجلس همیشه فعال بوده است و نمایندهها مسائل ریز و درشت مردم را در قالب تذکر، سوال، صحبت، نطق قبل از دستور، پیشنهاد طرحهایی که ارائه میدهند و موافقتها و مخالفتهای شان بیان میکنند.
دلیل این امر چیست؟
در کشور ما غیر از تهران که انتخابات آن شبه حزبی و در واقع لیستی است، در بقیه شهرستانها نمایندگان بر اساس برخوردهای چهره به چهره و مستقیمی که با آحاد مردم دارند، رای جمع میکنند، یعنی از تک تک مردم رای جمع میکنند. غیرحزبی بودن عیب است، اما محاسنی هم دارد، یعنی برای نمایندهیی که در مجلس هست، هیچ چیزی مهمتر از منافع مردمی که به او رای دادهاند نیست، به همین خاطر است که آن نماینده تمام نگاهش به آن مردم است و حتی گاه در یک موضوع منافع حوزه انتخابیه را بر منافع ملی ترجیح میدهد. اما خوبی این امر آن است که آن نماینده خود را نوکر مردمش میداند، زیرا میداند که اگر خودش را به یک وزیر یا شخص بلندپایه وصل کند، هر لحظه ممکن است این ارتباط گسسته شود، اما رای آن مردم را همیشه میتواند حفظ کند. از دید کلان ممکن است این موضوع چندان مثبت نباشد، اما در نگاه خرد شاهدیم که یک نماینده همواره خود را در غم و شادی مردم شریک میداند. در هر صورت نماینده مجلس نماینده تودههای مختلف مردم است و با قشر یا گروه خاصی ارتباط ندارد. من در تجربه شخصی خودم شاهد بودهام که درباره نمایندگان شهرستانها، مردم حکمرانی میکنند و از موضعی
بالا با نماینده برخورد میکنند و از نماینده میخواهند که شفاف و آشکار عملکرد خودش را بیان کند و مرتب از او پرسشگری میکنند. این یکی از صحنههای زیبای روابط مردم و نمایندگان است.
آیا در دیگر کشورها نیز وضع به همین منوال است؟ به طور کلی اگر بخواهیم نمایندگان مجلس را از منظر ارتباطشان با دولت دستهبندی کنیم، به چند گروه تقسیم میشوند؟
خیر، در دنیا رابطه مردم با نمایندگان را احزاب سر و سامان میدهند و مردم را آموزش میدهند به نحوی که درخواستهای مردم، مطالبات کلان ملی باشد. اما در کشور ما چون نظام حزبی نداریم، احزاب موسمی و فصلی هستند و در نتیجه نمایندهها مستقیما با مردم ارتباط میگیرند. به طور کلی نمایندگان مجلس را میتوان در سه گروه عمده تقسیمبندی کرد: دسته اول نمایندگانی هستند که به لحاظ ایدئولوژیک، سیاسی، حزبی و جناحی طرفدار دولت وقت هستند و حس میکنند دولت متعلق به جناح خودشان است. این افراد الزاما منافع مادی هم ندارند، بلکه تنها گرایشهای سیاسی مشترکی با دولت دارند و در نتیجه سخت با دولت وقت همکاری میکنند و کمک حال دولت هستند. گروه دوم نیز که جنبه ایدئولوژیک دارد، مخالفین صددرصد دولت هستند. هر دو دسته در تمام دورههای مجلس بعد از انقلاب در اقلیت بودهاند. یعنی در هر دوره حدود 30 الی 50 نفر طرفدار و 30 الی 50 نفر هم مخالف دولت در مجلس حضور داشتهاند. این تعداد در کل 100 نفر از 290 نماینده مجلس را تشکیل میدادهاند. اما اکثریت مجلس قشر خاکستری آن است که در همه دورهها نیز حضور داشتهاند. نمایندگان این گروه نه طرفدار صددرصد
دولت هستند و نه مخالف صددرصد آن، بلکه برای ایشان اصل منافع و مشکلات حوزههای انتخابیه شان است. این البته از آفتهای مجلس است، اما در طول دوران نمایندگی، حدود 80 درصد از انرژی 80 درصد از نمایندگان صرف مسائلی میشود که ربطی به وظیفه اصلی و ناب نمایندگی شان ندارد، یعنی بیش از حد به مسائل حوزههای انتخابیه شان توجه میکنند و آنها را در محور قرار میدهند. در نتیجه این نمایندگان در روابط شان با دولت عمدتا به منافع و فوایدی برای حوزههای انتخابی خودشان فکر میکنند. اینجاست که هنر دولتها شروع میشود. زیرا درباره آن پنجاه نفر مخالف که کاری نمیتواند بکند، درباره موافقان هم که لازم نیست کار خاصی صورت بگیرد، مهم آن دویست رای خاکستری است که تعیینکننده است. این افراد در جاهای مختلف به صورتهای مختلف خود را نشان میدهند. اینچنین هم نیست که انسجام تمام عیار داشته باشند. مثلا گاهی یک فراکسیون مناطق محروم تشکیل میدهند و برای مثال در مورد موضوعی مثل گازرسانی به مناطق محروم فعالیت میکنند. این فراکسیونها سوژهیی، مرحلهیی و مقطعی خود را نشان میدهد و از آنجا که تعداد حوزهها زیاد است، رای شان بسیار اثرگذار
است.
یعنی شما معتقدید دولتهایی که توانستهاند تعامل مثبتی با این نمایندگان حد وسط داشته باشند، موفقند؟
بله، این تعامل باید همراه با احترام و توجه کردن به ایشان باشد. دولت نباید برای مثال به نماینده تهران که دو میلیون رای آورده بیشتر از یک نماینده شهرستانی توجه کند. اگر یک نماینده شهرستانی احساس کند که از جانب دولت تحقیر میشود، به صف مخالفان دولت میپیوندد. هیچ تفاوتی میان نمایندگان از حیث تعداد رای وجود ندارد و همه نمایندگان در مجلس یک رای دارند و میزان زمانشان برای صحبت کردن و نطق پیش از دستور یکی است. دولت معقول، دولتی است که برای نیروهای حد وسط زمینهیی ایجاد کند و برایشان برنامه داشته باشد. لازم است هم معاون پارلمانی خود رییسجمهور و معاون پارلمانی تک تک وزرا و هم خود وزرا حساب ویژهیی برای این دسته از نمایندگان داشته باشند. زیرا این نمایندگان از نظر سیاسیکاری به دولت ندارند، بلکه با کارکردهای دولت در حوزه انتخابیهشان سر و کار دارند و میگویند که دولت باید برای حوزه انتخابیه ما کاری بکند. این ارتباط ظرافتهای خاص خودش را دارد. اگر دولتها به این بخش وسط توجه نکنند، گرفتار میشوند، زیرا این بخش تحت تاثیر پیامهای سیاسی و ایدئولوژیک قطبهای موافق و مخالف دولت قرار میگیرند و ایشان سوژههایی
تعریف میکنند که ممکن است از رای دولت بکاهد.
برای برقراری این تعامل دولت چه میتواند بکند؟
دولت با امکانات وسیعی که در اختیار دارد، میتواند این بخشها را مدیریت کند. این نمایندگان باید حس کنند که دولت ایشان و حوزههای انتخابیه شان را به رسمیت میشناسد. حتی دولت باید مباحث شخصی را به سمتی هدایت کند که بخش خواستههای حوزه انتخابیه اهمیت پیدا کند. البته امکان دارد که در برخی موارد موفق هم نشود، مثلا آقای احمدینژاد صدها پروژه در حوزههای انتخابیه تعریف کرد، اما در عمل به دلیل محدودیتها ناکام ماند. بنابراین باید با کمک و همکاری خود نمایندگان آن حوزهها، اولویتبندی کند. این ارتباط مستمر سازنده با احترام متقابل موجب میشود که اکثریت این مجموعه در کنار دولت قرار بگیرند و کار دولت برای لوایحاش و رفع مشکلات قانونیاش تسهیل شود. راهحل دیگر ارتباط منظم تک تک وزرا با مجلس است. ممکن است سه ماه از یک وزیر سوال نشود، در این سه ماه نباید مجلس را فراموش کند. وزیری موفق است که بتواند تعداد رای اعتمادهای خودش را بیشتر کند و رویش ها (رایهایی که اضافه میشود) را بیشتر از ریزش ها (رایهایی که از دست میرود) بکند. اگر آرای یک وزیر کم شود، نشاندهنده ضعف خود آن وزیر است.
البته مشخص نیست که چه کسانی به یک وزیر رای دادهاند.
چرا، در بیشتر مواقع مشخص است. البته ممکن است چند رای جابهجا شود، اما در کل مشخص است که چه تعدادی به یک وزیر رای مثبت و چه تعداد رای منفی دادهاند. اتفاقا وزیر میتواند از همه اینها استفاده کند. حتی یک وزیر موفق میتواند از کسی که به ظاهر ادعا میکند به او رای مثبت داده، استفاده کند و با او تعامل مثبت کند. به طور کلی وزیر باید اولا با کسانی که به او رای دادهاند، ارتباط مثبت برقرار کند و ثانیا با دیگران نیز رابطه خوبی داشته باشد. در واقع بخشی از کار وزرا تعامل مثبت و سازنده و جذاب و ایجابی با نمایندگان مجلس است. وزیر نباید کار را به طرح سوال بکشاند، زیرا سوال ناشی از ابهام است و وزیر نباید اجازه بدهد که ابهام مطرح شود.
با توجه به این موضوع، فکر میکنید وزیر علوم تعامل خوبی نداشته که استیضاح شدو رای نیاورد؟
به نظر من در بحث وزارت علوم عوامل مختلفی دخیل بود. مهمترین آنها ضعف خود دولت بود.
ضعف دولت یا وزیر؟
دولت و البته وزیر به عنوان زیرمجموعهیی از دولت.
چرا؟
اولا معتقدم روابط عمومی آقای فرجی دانا که فرد بسیار شریف و خدومی است، با وجود قابل احترام بودن، ارتباطش را با روزنامهها و رسانهها قطع کرده بود. به همین شکل تعامل وزارت علوم با نمایندگان پایینتر از حد متوسط بود. وزیر باید با طیف وسیع نمایندگانی که از گروههای مختلف اجتماعی هستند، رفیق باشد و با ایشان تعامل مثبت برقرار کند. به نظر من در این زمینه از طرف دولت سرمایهگذاری نشده است. ما پنجاه موسسه و وزارتخانه دولتی داریم که برخی معاون پارلمانی و برخی رابط پارلمانی دارند. اگر این پنجاه رابط و معاون هر کدام با سه نماینده رابطه محترمانه و دوستانه داشته باشند، دیگر دولت مشکلی از حیث رای اعتماد نخواهد داشت. این تقسیم کاری اولیه و طبیعی در دولت است که میتواند در قالب کمیسیونها انجام شود و هر نماینده پارلمانی میتواند سه یا چهار نماینده را انتخاب کند تا به مشکلات حوزههای انتخابیه آنها بیشتر توجه کند. همچنان نیز دولت اهمیت این موضوع و جایگاه و واقعیتهای مجلس را درنیافته است. نکته دیگر در مورد خاص استیضاح آقای فرجی?دانا انتخاب روز چهارشنبه است. دولت نباید روز سه شنبه را از دست میداد. در طول تاریخ مجلس،
چهارشنبهها همیشه مشکل عدد وجود داشته است زیرا از عصر سه شنبه نمایندههای شهرستانها به حوزههای انتخابیهشان میروند و یکشنبه برمیگردند. چهارشنبه روز خوبی برای استیضاح نیست. نکته آخر اینکه بهتر بود آقای روحانی در مجلس حضور پیدا میکرد و عصر به سفر اردبیل میرفت. حتی اگر با وجود رییسجمهور، وزیر رای نمیآورد اشکال نداشت. به هر حال سخنرانی رییسجمهور نیز تاثیرگذار بود.
یعنی به نظر شما آقای روحانی از وزیرش پشتیبانی نکرد؟
نه، اینچنین نبود. اما به هر حال حضورش اثرگذارتر بود. در نهایت اینکه سازماندهی لازم میان نمایندگان موافق و طرفدار صورت نگرفت و مذاکرات خوبی با نمایندگانی که رای مشخصی نداشتند، انجام نشد. البته مذاکراتی بود، اما کافی نبود. همچنین افرادی که مدافع وزیر بودند، دفاع خوبی از ایشان نکردند. در حالی که مخالفان به خوبی سازماندهی شده بودند و موفق عمل کردند.
آینده روابط دولت و مجلس را چگونه ارزیابی میکنید؟
اتفاق خاصی نمیافتد. ببینید اصل استیضاح امر بدی نیست. تا پایان دوره فعلی یعنی خرداد 95 نزدیک 20 ماه از عمر مجلس فعلی باقی مانده و در این فرصت ممکن است چند وزیر دیگر نیز استیضاح شوند. این اشکالی ندارد. ذات پرسشگری مجلس باید حفظ شود که ارزشمند است و زنده بودن مملکت و مطالبهگری مردم را نشان میدهد. مجلس به ماهو مجلس باید زنده باشد.
برخی این استیضاح را با دوره آقای خاتمی مقایسه میکنند و میگویند مجلس با این کار دولت را تضعیف میکند.
خیر، البته گروهی تضعیف میکنند، اما در نگاه کلان چنین نیست. در مجلس پنجم با ریاست آقای ناطق نوری هم نگاه انتقامجویانه به دولت آقای خاتمی نبود. ابتدا همه وزرا تایید صلاحیت شدند. بعد از یک سال با استیضاح آقای مهاجرانی ایشان باز رای مثبت آورد. بعد استیضاح آقای عبدالله نوری مطرح شد که به نظر من دفاعیهاش ضعیف بود و رای نیاورد. البته ایشان هم یک رای تا قبولی فاصله داشت و چنین نبود که مجلس صددرصد با او مخالف باشد. در بقیه لوایح و مباحث هم مجلس پنجم تقریبا همکاریهای خوبی با دولت داشت، زیرا بنای مجلس همکاری با دولت بود. در مجلس ششم که اتفاقات دیگری رخ داد و ربطی به مجلس نداشت. مثلا مشکل لوایح دوقلوی آقای خاتمی به مجلس ربطی نداشت. بنابراین به طور کلی معتقدم که مجلس پنجم نسبت به دولت آقای خاتمی کارشکنی نمیکرد. به هر حال این وظیفه وزیر است که اولا اجازه ندهد کار به استیضاح کشیده شود و سوالهای نمایندگان را طوری جواب دهد که قانع شوند. اما اگر نماینده قانع هم نشد و مشکل به کمیسیون رفت، باز مشکلی نیست. وزیر باید بخشی از کارش را به تعامل با مجلس اختصاص دهد، خواه با خلاقیت و داوطلبانه و خواه با اجبار و ناشی از
سوال و استیضاح. در هر دو صورت مشکلی وجود ندارد و پرسشگری وظیفه مجلس است.
اما مجلس فعلی این پرسشگری را نسبت به دولت قبل نداشت.
اینکه چرا مجلس در آن زمان وظیفه اصلی خود را انجام نداد، ربطی به انجام وظیفه در زمان فعلی ندارد. آن یک نقطه ضعف مجلس است و جزو نقطههای تاریک و مبهم نمایندگان مجلس است که مرعوب رییسجمهور شده بودند و منفعل شدند. باید از نمایندگان پرسید که چرا در آن زمان فعال نبودید. وظیفه نماینده در کنار قانونگذاری، تایید وزرا و نظارت بر روند کار اجرایی دولت است. البته برخی امور ربطی به دولت ندارد، مثل اینکه چرا وزیر فلان فرد را معاون خود کرده ربطی به نمایندگان مجلس ندارد. وزیر اختیار دارد در حوزه خودش معاون مورد نظر خود را انتخاب کند. این هم که مثلا نمایندهیی تابلو بالا میگیرد و مینویسد «دوپینگ آقای لاریجانی اثر نکرد»، باز ربطی به انتقامجویی ندارد و مسالهیی شخصی است. در هر صورت اینکه نتیجه پیروزی یک فراکسیون چطور متبلور شود، فرع قضیه است. اصل آن است که این فراکسیون فعال است و مبارک است. زنده بودن و فعال بودن مجلس و بالطبع فراکسیونهای قوی و پویا در درازمدت به نفع مملکت است.
منبع: اعتماد