بر اساس اطلاعاتی که اخیرا آشکار شده، گروگان بریتانیایی که از سوی نظامیان داعش به قتل تهدید شده بود، 17 ماه در اسارت بوده و حدود ده بار به مکان های مختلف جابجا شده است.
به گزارش جماران به نقل از ایندپندنت، این گروگان بریتانیایی، "دیوید هینز" خبرنگاری بود که پس از بریده شدن سر "استیون ساتلاف" در صفحه دوربین نمایش داده شد. آقای ساتلاف حدود یک سال در اسارت این نظامیان بوده است.
گروگان های سابقی که مدت زمان مشابهی در اسارت نظامیان داعش بوده اند، شرایط سختی را که متحمل شده اند در گفتگو با رسانه ها توصیف کرده اند. بسیاری از آنها از اهمیت ایجاد یک جور فعالیت روزمره و انجام چاکر مآبانه ترین کارها برای سرپا ماندن می گویند.
"نیکولاس هنین" خبرنگار فرانسوی ده ماه در اسارت نظامیان داعش در سوریه بوده است. او به خاطر می آورد که حدود یک هفته، "روز و شب"، دستانش به دست دیگر گروگان ها بسته بوده است.
او در گفتگو با فرانس 24 گفت: "شرایط همیشه سخت نبود. خشونت فیزیکی همیشه بدترین اتفاق نیست. عدم اطمینان نسبت به اینکه روز بعد یا دقیقه بعد چه اتفاقی قرار است بیافتد، عذاب آور است. این یعنی شرطی شدن گروگان ها این خودش به تنهایی یک جور خشونت است."
آقای "هنین" در پاسخ به مجله "اکسپرس" گفت که "جیمز فولی" (خبرنگاری که داعش فیلم سر بریدنش را منتشر کرد) به "کتک خور زندان بان ها" تبدیل شده بود، چرا که او آمریکایی بود و برادرش در نیروی هوایی آمریکا خدمت می کرد.
"دیدیر فرانسوا" خبرنگار فرانسوی دیگری که همراه با آقای "هنین" ده ماه در اسارت بوده است، گفت که این گروه "شش ماه را در زیرزمین بدون رویت نور خورشید" به سر برده است، و اغلب "خیلی سریع در شرایط دیوانه وار و نامطلوب" جابجا می شده اند.
او افزود که دوره بازداشتشان "سخت... و گاهی اوقات خشونت بار" بوده است.
"وارن راد ول" مرد استرالیایی که پس از 472 روز اسارت در دست گروه نظامی "ابو سیاف" (در فیلیپن) نجات یافت، گفت که به خاطر بی کفایتی زندان بانانش چندین بار تا سرحد مرگ پیش رفته است، از جمله زمانی که او را با قایق به سمت اولین مقصد خود منتقل می کردند."
آقای "راد ول" به "ای بی سی نیوز" گفت: "یک ساعت پس از اینکه وارد دریا شدیم، قایق منفجر شد. موتورهای قایق آتش گرفت و آن موقع بود که توانستم ببینم آنها مرتکب خطا می شوند."
نظامیان او را در جنگل های دامنه کوه ها در جنوب فیلیپین جابجا کرده اند، و او گفت که در این میان تلاش می کرده است معماهای ریاضی حل کند تا عقلش سر جای خود بماند.
آقای "راد ول" که حدود 30 کیلوگرم در دوره اسارت خود وزن کم کرده است، گفت که نگهبانانش غذا نداشتند و بیمار می شدند.
او گفت: "حواسم به رفتار آنها بود و چون می دیدم که نگهبان ها عوض می شوند، همینطور این را شاهد بودم که برخی شان مریض می شدند و برخی دیگر اعصابشان به هم می ریخت."
خانواده ای که در اسارت گروه "بوکو حرام" بودند گفتند که در محیطی با گرمای فوق العاده و کمترین دسترسی به آب زندانی بودند.
"البان مولین-فورنیر" گفت که پس از اینکه او و شوهرش را در "کمرون" ربودند و به "نیجریه" منتقل کردند، آن دو را در مکان های جدا از هم نگهداری می کردند.
او گفت که چهار کودکش، که از 5 تا 12 سال سن دارند، نسبتا خوب با شرایط منطبق شدند. او گفت: "[بچه ها] گریه نمی کردند، و کابوس نمی دیدند. آنها با هرچیزی که دستشان می رسید بازی می کردند، تکه های چوب، قوطی های خالی ساردین."