برای پی بردن به متن و حاشیه اتفاقی که در جلسه شورای شهر تهران رخ داد باید سراغ کسی را گرفت که ماهیت کار شهرداری و چگونگی نظارت بر آن را بشناسد. غلامحسین کرباسچی اگرچه در دوران مدیریتش بر شهر تهران سایه شورای شهر را بالای سر خود نمیدید اما از اتفاقات درون شورا و مسائلی که باعث رای نیاوردن احمد مسجد جامعی شد به خوبی مطلع است. او اساسا روحیه مسجد جامعی را فرهنگی و مغایر با اعمال افشاگرانه میداند اما در عین حال امیدوار است ریاست دوباره چمران منجر به تقدیم هدیهیی نظیر احمدینژاد به ملت ایران نشود.
دلیل عدم توفیق آقای مسجد جامعی در کسب رای اکثریت اعضای شورای شهر برای ادامه ریاست بر این شورا را چه میدانید؟
نخستین نکته این است که ما در شورای شهر رای اکثریت تثبیت شده نداریم و اکثریتی که اصلاحطلبان در شورا در اختیار داشتند شکننده بود. البته من معتقدم این اتفاق اصلا بد نیست و از خواص میمون و مبارک رقابت تنگاتنگ است. به هر حال اگر اعضای شورا نمایندگان جناحها باشند حتما ارزیابیهای فردی و تشکیلاتی دارند و بر اساس همان ارزیابی از وضعیت یک سال مدیریت آقای مسجدجامعی رای دادهاند. سال قبل این اکثریت شکننده به نفع اصلاحطلبان شد و امسال به ضرر آنها.
دوره یک ساله آقای چمران را چطور پیشبینی میکنید؟
من امیدوارم مدیریت مجدد آقای چمران منجر به هدیهیی نظیر احمدینژاد به ملت ایران نشود چون ایشان یک بار سابقه چنین هدیهیی را دارند. در کنار این مساله انشاءالله بتوانند مسائل مختلفی را که در شهرداری تهران وجود دارد سامان بدهند. اصولا فلسفه شورای شهر این است که نسبت به مدیریت و مسائل شهری ارزیابی و اصلاح داشته باشد. اینکه ریاست و اعضای شورای شهر هیچ اقدامی در ارتباط با نظارت بر عملکرد شهرداری نداشته باشند نشاندهنده نوعی انفعال است. به هر حال مردم باید بدانند بین بود و نبود شورا چه تفاوتی وجود دارد. آیا عملکرد شهرداری تهران در صورت وجود یا عدم وجود شورای شهرتغییری میکند؟ ما این را چندان نمیبینیم.
آیا شما هم نسبت به چگونگی بستن لیست اصلاحطلبان برای ورود به شورا انتقاد دارید؟
به نظر من مشکل اصلی ما چگونگی ایجاد شور انتخاباتی برای شوراها بود. الزاما همه کسانی که در تهران به آقای روحانی رای دادند در انتخابات شوراها فهرست کاندیداهای اصلاحطلب را در تعرفه رای ننوشتند و چه بسا بخش قابل توجهی از آنان در انتخابات شوراها شرکت نکردند. بنابراین حضور ما میتوانست در انتخابات شوراها قویتر از این باشد. در کنار این مساله که به نظر من مشکل اصلی ما بود بحث روی چگونگی لیست بستن همیشه وجود دارد.
آیا نمیشد این اکثریت شکننده را که سال قبل رای به ریاست مسجدجامعی داد؛ دوباره حفظ کرد و به کار گرفت؟
حدود 13 الی 14 نفر اصلاحطلب و به همین میزان اصولگرا در شورای تهران حاضر هستند. چند نفر هم به اصطلاح مستقل هستند. این افراد مستقل در یک رایگیری به سمت اصلاحطلبان میروند و در یک رایگیری به سمت اصولگرایان. من معتقدم نمیشود همیشه رای شکننده را ثابت نگه داشت.
یکی از انتقاداتی که به آقای مسجد جامعی وارد میشود این است که در یک سال اخیر به دلایلی در برابر تخلفات شهرداری ایستادگی یا احیانا افشاگری نکرد. نظر شما در این باره چیست؟
باید آقای مسجد جامعی را بشناسید بعد از ایشان توقع افشاگری و رفتارهای این گونه داشته باشید. اساسا شخصیت و نوع مدیریت آقای مسجد جامعی مبتنی بر اخلاق و فرهنگ است. ایشان روحیه شان فرهنگی است و اهل رفتارهای این گونه نیست. حالا ممکن است عدهیی این نقد را هم وارد کنند که مدیریت شورای شهر در مواجهه با تخلفات گسترده شهرداری احتیاج به قاطعیت و برخوردهای شدید دارد. به هر حال این هم یک نظر است. اما آنچه میتوانیم بگوییم این است که اگر هم برخوردی با این تخلفات صورت گرفته در جلسات شورا انعکاسی از آن ندیدیم. به نظر میرسد آقای مسجد جامعی میخواستند با آرامش مسائل را حل کنند.
آیا این اتفاق میتواند نشانه خاصی از به قدرت رسیدن جریان اصولگرا باشد؟
من چنین اعتقادی ندارم. این پیروزی آنها نشانه خاصی نیست. رایگیری آن هم در شرایط نسبتا برابر هر بار میتواند به نفع یک جریان باشد و این اتفاق کاملا طبیعی است.
منبع: اعتماد