پدرم صادقانه میگویم هر بار که به آرامگاه ابدی شهدا میآیم تا تو را ببینم و تسلایی برای دل شکستهام پیدا کنم تو نیستی! مسافر غریبم، گاهی محتاج کمی حضور توام در این زمانه پر هیاهو. سالهای سال است چشم انتظارت هستم. پس بیا، بیا و حرفی بزن، قصهای بگو، دانهای در قلبم بکار، باور کن که امیدوارانه سبز خواهم شد. کوله بار آرزوهایم بسیار سنگین است، نیمه راه زندگیم را به تنهایی پیمودهام، نمیدانم آسمانی که در آن جای گرفتهای چگونه است چون من تنها زمین خوردهام و میخواهم روزی از زمین بلند شوم که همه بدانند چرا من بیتو، فقط زمین خوردهام. پدرم اگر چه دست خط بهشتی تو همواره راهنمای زندگی من بوده است اما در اعماق نوشتههای گیرایت هزاران حرف ناگفته از هشت سال طوفان حوادث جنگ باقی است. پدر جاویدالاثرم ای کاش جوانیات را خوب دیده بودم! گرچه جوانی تو و کودکی من فدای خاک پاک میهن شد. اما دست تقدیر دعاهای کودکانه ما فرزندان مفقودالاثرها را به آسمان برد و امیدوارمان کرد که شما جاماندههای این شیران بیشهزار همواره سرسبز میدرخشید. حالا بدنبال رد پای تو، در سایههای سرد بیخبری و سکوت نوشتهام را تقدیم روح پر فتوحت میکنم. بدان که یادت در قلبم و نامت همواره بر عرش باقی است. نظری به خانه دلم بینداز و دعایت را بدرقه راهم کن. بدان که باور دارم میآیی اما نه آنطور که در رؤیاهایم میپروراندم. به استقبالت خواهم آمد ولی نه آنطور که آرزویم بود. پس بیا و به این تنهایی پایان بده. بیا و بدان تا زنده هستم در انتظارت میمانم...
نسخه ای بهشتی
نسرین محمدی
کد خبر:
۵۵۷۰۰
کتاب زندگی خود را ورق میزنم و در فصل کودکی و نوجوانی و جوانی با گذر از خاطرات تلخ و شیرین، بازیهای کودکانه و دوستان دبستانی، احساسات و تمایلات روحی خود را جستوجو میکنم. بهخاطر میآورم که روی تاقچه اتاق خانه در کنار عکس پدر شهیدم تابلویی وجود داشت که دستنوشتههای آن ساعتها ذهن مرا به خود مشغول میکرد. اگرچه آن روزها با سواد کمی که داشتم معنی جملات نوشته شده روی تابلو را با دست خط شکسته آن بسختی میفهمیدم اما وقتی با تلنگر مادر و یادآوری خاطرات غربت و مظلومیتش به خود میآمدم گویی آمال و آرزوهای بزرگ دوران کودکیام را در همان اندک نوشتهها و در میان آن قاب فلزی میدیدم. در عالم شیرین کودکی نمیدانستم چه جاذبهای در این تابلو وجود داشت که همیشه مدتی مرا در مقابل آینه میخکوب میکرد. شاید شباهت عجیبی که بین خود و عکس پدر میدیدم ذهنم را درگیر میکرد. جاذبه این عکس و نوشتهها برایم به حدی بود که بعدها هم که بزرگ و بزرگتر شدم تقریباً هر روز وصیت نامه پدرم را در کنار تاقچه میخواندم و اثرات ارزشمند ظاهری و باطنی آن در من به قدری بود که پس از سالها جزئیات اندازه، جنس، رنگ و نوع خط و محتوای آن در خاطرم
باقی است. خدا را شاکرم حال که سالها از آن تاریخ میگذرد آن نوشتههای با ارزش هنوز پا برجاست اما قابهای آن وصیتنامه مکرر تعویض و نسخههای زیادی از روی آن تکثیر و بین مردم توزیع شده است. پدرم مفقودالاثر است اما سرنوشت آنقدر با من مهربان بوده است که نصیحت و سفارش او را از من نگیرد طوری که بتوانم با خواندن همین دستنوشتهها، سالهای سال با تصویری روشن از جنگ و آثار و برکات معنوی آن زندگی کنم. اگر چه من بودن با پدرم را کمتر به خاطر میآورم اما عطر حضورش همواره درعالم دلتنگیها در مشامم جاری است. در جای جای قلبم ردی از عبور بیدریغش مرتب به من نهیب میزند که عاشقانه لبیک گوی معرفت او در انتخاب این راه سخت باشم. فرق من با دیگر فرزندان باقیمانده از جنگ در این است که فرزندان دیگر وقتی بر قبور شهدایشان مینشینند، قلبهایشان آرام میگیرد اما وقتی پای من به بهشت زهرا میرسد انگار به انتها رسیدهام؛ درختانی سر به فلک کشیده و آرامگاه خالی از جسم ملکوتی او!