از میان انگهای امروز، انگار یکی هم انگ «اصلاحطلبی» است. منش اصلاحطلبی اما هر انگی را به «صفت» بدل میکند، بسط و تشریحش میدهد و بر آن حاشیه مینویسد تا موجودیت بیابد چرا که مخالف با تکصدایی است و آنهایی که هفتهها، کوچهپسکوچههای پایتخت را پای پیاده در کنار رییس شورای این شهر پیمودند بهخوبی میدانند که او چقدر از تکصدایی بدش میآید؛ حتی اگر آن صدا، صدای خودش باشد. چندین هفته است که یکیدرمیان، همراه ایشان به مناطق مختلف شهر سرک میکشیم. کارمان سرکشی نیست؛ از آن مدل که به دیدار رعیتهای خود میروند! کارمان چغلیکردن این و آن هم نیست، از آن دسته که افشا میکنند تا پلهای را از نردبان بالا روند. هدف اصلاحطلبانه رییس شورای شهر، کشف تهران است؛ تهران بهمثابه یک درد مشترک، تهران بهمثابه ظرفی که تاریخ نسل ما، نسل پیش از ما و قطعا نسل آینده ما را چون دیگ درهمجوشی، گرد آورده و از درون در حال نابودی است، خانههای تاریخیاش، فروریخته یا در حال ویرانیاند، مردمش از امساک توجه و اطناب فرمایشات خسته شدهاند و نسبت به آینده با تردید مینگرند و درختانش... آه از سبزی سترونشده در کنار جویهای قدیم شهر و
سبزی محصورشده در میان آجرها و آهنها. کشف تهران، برنامه جمعههای مسجدجامعی است تا گوشههای نگفتنی این شهر دوباره به صدا درآیند، صداهای کمترشنیدهشده، شنیده شوند و برای اولینبار، مدیری از روبهرو با مردم سخن بگوید.
درست است که حالا شهرداری مناطق پیشدستی میکنند و بوی قیر آسفالت تازهریختهشده انگار میخواهد تمام زشتیهای محلات را بپوشاند، اما رییس شورای شهر، اصلاحطلب است به این معنی که برای بهدستآوردن چیزی بزرگتر، چیزهای کوچکتر را نادیده میانگارد، خصوصا اگر آن چیز کوچک، لذت پنهانکاری برخی مدیران سهلانگار باشد در ازای شنیدن حرف مردم. بارهاوبارها مسجدجامعی را بهخاطر برگزاری این تهرانگردیها متهم به خودنمایی کردهاند. او اما برنامهای بزرگتر در سر دارد؛ برنامهای که منش اصلاحطلبانه یک مدیر فرهنگی را در برخورد با مفهوم «شهر» نشان میدهد؛ کشف شهر با همه زشتیها و زیباییهایش، بیآنکه نگاهی تکصدایی در جریان باشد. نهفقط خبرنگارانی که بیش از 20هفته همراه مسجدجامعی کوچهپسکوچههای تهران را درنوردیدند بلکه حتی مردمی که در گوشهوکنار این شهر، درهای خانه خود را به در کوفتن رییس شورای شهر گشودند هم او را خوب میشناسند و میدانند اصلاحطلب است به این معنا که از ورود به میدان رقابتهای انگزنان سیاسی، سر باز میزند چرا که خود را فرزند کوچه «مسجدجامع» میداند؛ جایی در قلب تاریخ تهران که مشروطهخواهی معنایی
فرهنگی داشته و نه سیاسی. بنابراین شاید او هم همچون خیل یارانش در تهرانگردیها، چندان به نتیجه انتخابات امروز ریاست شورا نیندیشد و در فکر کشف بعد تازهای از تهرانی باشد که دیگران اگرچه مدعی مدیریت آن هستند اما هنوز حتی زحمت شناختن آن را به جان نخریدهاند.
منبع: شرق