جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

«خانه ایرانی»؛ خانه امید برای کودکان دستفروش «لب خط»

کد خبر: ۵۴۸۳۹
«خانه ایرانی»؛ خانه امید برای کودکان دستفروش «لب خط»

در «خانه ایرانی» کودکانی 7 تا 13 ساله، چند ساعتی به دور از فضای بزرگسالی و فارغ از کار در خیابان ها پا به دوران کودکی از دست رفته ی خود گذاشته اند تا چند خطی بر تخته ی سفید خیال خود بکشند و نقش برجسته ی رویاهای دست نیافتنی خود را حک کنند.

شهریور که از راه می رسد، حال و هوای خرید نوشت افزار و کیف مدرسه در فضای فکری کودکان می پیچد و شاد و خندان دست در دست پدر و مادر در میان انبوهی از رنگ ها به دنبال وسایلی می روند که در مدرسه با همکلاس های خود به رقابت بپردازند.

از کنار این کودکانِِ فارغ از دنیای بزرگسالی که بگذریم، به درِ آبی رنگ ساختمان دو طبقه یی می رسیم. با باز شدن درِ آبی، گویا به اعماق دریایی پر از مرواریدهای سیاه وارد می شوی؛ مرواریدهایی که شاید اگر خانه یی چند محله بالاتر زندگی می کردند، سفیدی صورتشان زبانزد می شد.

دمپایی ها و کفش های نیمدار و سیاه روی هم افتاده، به استقبال می آیند که نشان از انبوهی کودکان درون می دهند. صدای هیاهوی بچه ها ما را به طبقه ی نخست می کشاند.

اینجا نه از نوشت افزارهای رنگارنگ خبری است و نه از کیف های جادار و نه کتاب. این کودکان، شاگردان کوچک «خانه ایرانی لب خط شوش تهران» هستند؛ آن ها هنوز هم سرکار می روند ولی ساعاتی از روزشان را برای آموختن به خانه یی می آیند که در آن عشق و امید، بزرگترین درسی است که ده ها مددکار داوطلب به کودکان می آموزند.

پسرانی با موهای کوتاه و دستانی سیاه شده از پوست گردو و دخترکانی با روسری های گره خورده و چشمانی با سوی بزرگسالی وارد شدن ما را دنبال می کنند و با زبان بی زبانی می گفتند: «ناآشنا کیستی در این دنیای غریبانه ی ما؟»

با راهنمایی یکی از مددکاران، به دفتر مدیریت خانه ی ایرانی لب خط می روم اما به دلیل کمبود جا، آن جا هم کلاس درس پسرانی است که در 10 سالگی، یادگیری واحد اندازه گیری متر و کیلوگرم برایشان کابوسی است که مربی با 10 بار توضیح، هنوز اندر خم یک کوچه وامانده است!

وقتی «شریفی» یکی از مددکاران می گوید: «خانم دهقان خبرنگار هستند و می خواهند با شما صحبت کنند»، دو پسربچه با خوشحالی به سمت من می آیند و می گویند: «شما برای فوتبال آمده اید؟» و با شنیدن جواب منفی در جای خود وا می مانند.

فوتبال رویای این کودکان است و افرادی سرشناس، برای رسانه یی کردن خود، آنان را وسیله قرار داده اند و برایشان رویایی شیرین دست نیافتنی ترسیم کرده اند که با آمدن هر غریبه یی به کنارشان، امید خود را از دست نداده و جویای احوال «وعده های سرخرمن» معتمدان هستند.

برای دیدن فضاهای مختلف خانه ی ایرانی، همگام با شریفی می شوم. آپارتمانی 60 متری است که بخشی از آن با پرده های آبی رنگ، کلاس درس دخترکانی است که الفبای زندگی می آموزند؛ دخترکانی که به توصیه ی مربی، گره روسری خود را محکم می کنند تا جانواران ریزی که در سرشان زیست می کنند، فضای بیرون را نبینند!


*** یک وعده غذای گرم؛ روح بخش جسم کودکان

ساعت از دو بعدازظهر گذشته که سفره ی ناهار پهن می شود. بچه ها به شوق یک وعده غذای گرم به دور سفره می نشینند. شریفی می گوید: «خانه ایرانی» نام مراکز جمعیت خیریه ی «امام علی (ع)» در مناطق محروم و حاشیه است که بوسیله ی دانشجویان داوطلب اداره می شود و به ارایه ی انواع خدمات امدادی (آموزشی، درمانی، هنری، تغذیه، ورزشی، روانشناسی، مددکاری و...) به صورت رایگان به کودکان کار و محروم از تحصیل می پردازد که در زمان حاضر 14 مورد آن در سراسر ایران مشغول به فعالیت هستند.

خانه ی ایرانی لب خط، در حدود 50 نفر کودک را زیر پوشش دارد؛ سه روز در هفته و از ساعت 12 تا 3 بعد ازظهر باز است و بچه های این محله برای یادگیری و خواندن و نوشتن می آیند که در آخر کلاس، با یک وعده ی غذای گرم میزبان آنان است.

سر و صدای کودکان بالا می گیرد. یک قاشق از غذای یکی از بچه ها برداشته شده که همین پایه ی دعوا و ناسزاگویی می شود و فریادهای مددکار هم به جایی نمی رسد.

دوربین عکاسی تنها چیزی است که آرامشان می کند. «خاله از من عکس می گیری؟» جمله یی است که بیش از هر چیز می شنوم. ژست های مختلف کودکان و صدای دکمه ی شاتر دوربین عکاسی، فضای غمبار آن جا را عوض می کند.

دخترکی به کنارم می آید و می گوید:«خاله بزار من هم عکس بگیرم»؛ چشمان نافذ و درشتش چیزی جز پاسخ مثبت از من نمی گیرد و من را وا می دارد تا دوربین را در اختیارش بگذارم تا لحظه یی از دریچه ی دوربین عکاسی، عکاس دنیایی که برای خیلی از افراد این شهر بزرگ دور از ذهن است، باشد.


*** سیاهی دود اعتیاد بر چهره ی معصومانه ی کودکان

سر و صداهایی از طبقه ی بالا، ما را به آن جا سوق می دهد.کودکان زیر سن مدرسه با لباس هایی نیمدار و موهای کوتاه شده به سراغم می آیند؛ کودکانی که چند ساعتی به دور از دود سیاه اعتیاد والدین، در کنار یکدیگر پایان زودرس کودکی خود را مزه مزه می کنند.

آمده اند تا غذایی بخورند و با اسباب بازی های رنگی که فقط پشت ویترین مغازه های کنار چهارراه محل کارشان دیده اند، بازی کنند.

به همراه آنان کنار سفره ی غذایشان می نشینم و چهره های معصومانه شان را در قاب لنز دوربین فرو می برم. نیمه می خورند و از من می خواهند نامشان را روی ظرف ها بنویسم تا شام شب خود را با بقیه اشتباه نگیرند.

کودکانی که از حمام و نظافت، تنها نمدار شدن پایشان در جوی آب و سطل آبی را که چند صباحی یکبار بر سرشان ریخته می شود، به یاد دارند. شریفی می گوید: «در خانه های این محله حمامی وجود ندارد و هزینه ی تنها حمام محله هم باعث شده تا افراد از کنار آن هم نگذرند.»

یکی دیگر از مددکاران می گوید: «فقر بهداشتی این جا بیداد می کند. نه لباس زیری بر تن دارند و نه آداب شست و شو بلد هستند. من از ترس جانواران ریزی که این کودکان به همراه دارند، در زیر روسری خود کلاهی دارم.»

والدین آن ها تنها کارکردن این کودکان را می خواهند و هاله ی دود افیون اعتیاد، اجازه ی دیدن بزرگ شدن فرزندان را به آنان نمی دهد.

ساعت کلاس تمام شده و بچه ها بی حصوله و ناراحت به سمت در خروجی می روند تا بار دیگر در ساحل شن زار زندگی به دنبال حق از دست رفته ی خود بگردند.

وقت خداحافظی از این خانه که تمامش پر شده از صدای اشتیاق و هیجان کودکان معصومی که حقشان به سادگی گرفته شده، رسیده است.

با این آرزو که کودکانی که در این محله های فراموش شده محروم از هر حقی زندگی می کنند با وجود مراکزی چون «خانه های ایرانی» به این باور در لحظه لحظه زندگی شان برسند که آن ها هم مانند تمام کودکان دیگری که در ناز و نعمت زندگی می کنند، لب خط ها و آغازهایی در زندگی خود پیدا کنند و با کنار هم گذاردن یک مشت از نقطه های ریز، خط زندگی خود را بسازند، با این خانه و دنیای درونش خداحافظی می کنم.

انتهای پیام

دیدگاه شما