جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

روزنامه اطلاعات: گروکشی ممنوع!

فتح الله آملی

کد خبر: ۵۴۲۸۸
یکی از بلایایی که پس از انقلاب و به ویژه در یکی دو دهه اخیر همچون یک آفت، هم به مزرعه سبز اعتماد حاکمیت، ملت، و هم به سالم‌سازی امور اجرایی و مبارزه با موانع رشد و توسعه و پیشرفت کشور آسیب زده است، دخالت بیش از حد سیاست در همه امور، آن هم به شکلی نامتجانس و بی‌قاعده و قواره بوده است. این سیاسی شدن یا سیاسی کردن همه امور گاه موجب گروکشی و عدم برخورد مناسب و نیز عدم اجماع ملی و همگانی بر سر مقابله با ناهنجاریها و بی‌تدبیری‌ها و گاه بی‌قانونی‌ها و رانت خواری‌ها بوده است. ما در کشور گرچه چندین حزب و گروه رسمی ثبت شده داریم اما به معنای واقعی کلمه حزب، به مفهومی که در دموکراسی‌های موجود و یا حتی در جهان غرب وجود دارد با اساسنامه و دفاتر معین و افراد شناخته شده با مانیفست روشن و برنامه‌های اعلام شده نداریم و تنها در موانع انتخابات شاهد ظهور و جلوه و بروز تشکلها و انجمن‌هایی هستیم که در سایر اوقات حضوری در صحنه اجتماعی ندارند و بیشتر قائم به یک فرد هستند( و یا حداکثر چند فرد) به جای آن که نماینده یک جریان و تشکل سازمان یافته باشند. اما به این وجود در اکثر مواقع شاهد تندترین و حتی غیراخلاقی‌ترین دعواها و نزاعهای سیاسی و جناحی هستیم که نشانه دیگری از توسعه نیافتگی و عدم بلوغ رقابتهای حزبی و مجموعه اخلاقیات حاکم بر آن است. از دل چنین آشفته بازاری اما آن چه که به عنوان یکی از موانع مهم توسعه نیافتگی و عدم توفیق در مقابله با بی‌‌قانونی، فساد، رانت، سوءاستفاده و حتی سوء تدبیر و سوء مدیریت سد راه پیشرفت کشور شده است گروکشی‌هایی است که گاه با وجود دأب و داعیه دینداری و اخلاق مداری هیچ نسبتی نه با دین و نه با اخلاق و نه حتی با منافع حزبی دارد. به عنوان مثال وقتی دولتی از یک جریان فکری بر سرکار می‌‌آید و دست به روشنگری و با افشاگری می‌زند جناح مخالف به جای جانبداری و حمایت از برخورد با تخلف نمونه‌هایی از گذشته و یا افراد گذشته را مثال می‌آورد و گاه این روند در غیر اخلاقی‌ترین شکل آن، صحنه کری‌خوانی و رجزخوانی دو برگ باز را به ذهن متبادر می‌کند که گوشه‌ای از برگه مخفی در دستشان را نشان می‌دهند تا حریف را از صحنه به در کنند. یعنی انگار هر کدام سند و مدرکی را برای روز مبادا نگه داشته باشند تا حریف همین که خواست سندی از آنها رو کند آنها هم گوشه برگ خودشان را نشان بدهند که یعنی اگر تو «آن» را بر ملا کنی، من هم «این» را افشا می‌کنم! متأسفانه گاهی وقت‌ها گویی آن‌ها که در دو طرف میز نشسته‌اند و مشغول بازی‌اند تنها مراقبند که دستشان رو نشود و بازی را نبازند.

وقتی ماجرای اختلاس ۳ هزار میلیاردی پیش آمد هر جناحی انگار تنها دغدغه‌اش این بود که اتهام را از خود دور کند. انگار نه انگار که مسأله اصلی سرمایه‌ای است که از بیت‌المال و از جیب مردم رفته و این نکته اصلی است. در ماجرای پدیده بانک زنجانی وقتی موضوعی به این اهمیت و سوءمدیریتی تا این حد بزرگ پیش آمد، برخی فقط به این فکر افتادند که مسأله حضور این فرد را در زمان مدیریت مرحوم دکتر نور بخش در بانک مرکزی به عنوان یک سرباز مطرح کنند و بگویند ریشه رانت‌خواری چنین فردی به دوران کارگزاران بر می‌گردد و با این کار قصد این بود تا با ایجاد انحراف از ظلم بزرگی که در دوران مدیریت طرفداران جریان خودشان و حداقل غفلتی که خود در پاسداشت منافع ملی صورت داده‌اند حرفی به میان نیاید و اصل مسأله در غبار و محاق بماند و یا یک پرونده مثل پرونده کرسنت به عنوان پاکت مطرح می‌شود تا مگر شاید آن طرفی‌ها دست بردارند و زیاد شلوغ نکنند و یا این نشانی را بدهند که ما هم برای شما داریم! فارغ از اینکه فرقی نمی‌کند فساد در کدام دوره و وابسته به کدام جریان اتفاق افتاده باشد خود فساد پدیده‌ای است که توسط هر کس هر جریان و هر تشکلی و هر دلسوزی در هر لباسی باید مورد محکومیت و پیگیری شدید قرار گیرد.

این نوع گروکشی‌ها که متأسفانه در میان تقریباً تمام گروه‌ها و جریان‌های به اعتقاد حقیر نابالغ سیاسی با شدت و ضعف‌هایی نمونه‌ها و مصداق‌های نسبتاً قابل توجهی دارد بیش از هر چیز بهترین فرصت را برای عده‌ای فرصت‌طلب و رانت‌ خوار فراهم آورده و می‌آورد تا در گردوخاک و مه غلیظ برآمده از این گروکشی‌ها و منازعات سیاسی، آش را با جاش ببرند و دست به تاراج سرمایه‌های ملی بزنند و البته خدا کند خود رهبران گروه‌ها و تشکل‌ها با قصد و نیت چنین بستری را فراهم نکرده یا نکنند که اگر خدای ناکرده چنین باشد بر این مصیبت باید گریست. بر اساس هر آموزه و هر باور و اعتقادی، چه دینی و چه تعصبات ملی و یا اخلاقی،(که این‌ها در عرض هم و یا منافی هم نیستند و در یک بسته می‌گنجند) مبارزه با فساد، رشوه، رانت، بی‌قانونی، بی‌اخلاقی و حتی سوءتدبیر و سوءمدیریت هرگز نباید سیاسی شود و یا وسیله و وجه المصالحه که گروکشی‌های سیاسی قرار گیرد. تا زمانی که همه ما که در این مملکت و تحت این نظام و رهبری آن زندگی می‌کنیم به این نتیجه نرسیم که منافع ملّی خط ‌قرمزی همگانی است و قانون باید برای همه یکسان باشد و برسر هرچه که به مردم، حکومت، پیشرفت و توسعه کشور مربوط می‌شود نمی‌توان هیج معامله‌ای کرد و هیچ شکلی از گروکشی در اینجا قابل توجیه نیست، سامانی نخواهیم یافت. اینقدر گروکشی نکنیم. فرقی نمی‌کند که این فرد از کدام جریان و کدام حزب از رانت استفاده کرده است. دزدی بد است، تهمت بد است، دروغ بد است، سوءاستفاده بد است و … آِیا این زشت نیست که عده‌ای بگویند وزیر علوم را به این خاطر برکنار کردند که می‌خواست جلوی بورسیه‌های غیرقانونی را بگیرد؟ آیا این تهمت کمی است برای آبروی مجلس که باید در رأس امور باشد؟ و یا چنین اتّهامی برای نظام‌اسلامی ظلم فاحش به حساب نمی‌آید؟ هرچند همه تمام قد بایستیم و واقع نیز چنین باشد که این اتّهام جفا در حق نمایندگان حتی نمایندگان محترم موافق استیضاح است

آیا این بدنیست که هروقت پرونده سوءاستفاده و یا فساد و خلافی برملا می‌شود و یا به قوه‌قضائیه می‌رود هر بار از یک‌ جناح ندا برخیزد که قضیه سیاسی است! این چه رفتار و روشی است که باعث شده برخورد با بی‌قانونی و فساد دارای هزینه‌های فراوانی بشود و راه و بستر را برای رانت‌خواران و سوءاستفاده‌کنندگان بگشاید؟! چرا به گرایشهای سیاسی و جناحی نیاموخته‌ایم و یا به آنها تشر نزده‌ایم که ورود و دخالت و گروکشی شما به این حوزه‌ها که به منافع ملّی، حقوق مردم، آبروی نظام و ضرورت حفظ ارتباط دوسویه و اعتماد آمیز دولت، ملّت ارتباط پیدا می‌کند ممنوع است؟!


منبع: روزنامه اطلاعات

انتهای پیام

دیدگاه شما