به گزارش جماران، منصور فرزامی در سرمقاله مردم سالاری نوشت:
موافقت با استیضاح و رای عدم اعتماد به وزیر علوم و تحقیقات، بخش عظیمیاز جامعه ایران حداقل میلیونها ایرانی طرفدار دولت را ملتهب کرد و اخبار کشور و حتی خبرهای جهان را تحت تاثیر قرار داد و پرسشهایی را سبب شد که اگر چه برحسب ظاهر، بخشی از طیف اصولگرایی، سرمست از پیروزی است اما پیش از آن که در باد این کامیابی با خوشبینی بخوابد باید به آنها پاسخ بدهد. چون تلقی برخی چنان است که این استیضاح اگر چه حق قانونی مجلس است به شائبه سیاسی آلوده شده و خیلی به عملکرد و کارنامه نه ماهه وزیر برنمیگردد و بیش تر به حواشی تاکید شده، بخصوص اینکه در این مدت کوتاه نشاط و ثبات و آرامش را میتوان در دانشگاهها احساس کرد. مؤید آن نیز دو نکته است:
اول اذعان به آرامشی که در فضای دانشگاهی است از زبان مسئول امنیت کشور به نام رحمانی فضلی، وزیر کشور و دوم، احساس رضایت دانشگاهیان که عرصه را مناسب درس و بحث میبینند و دلیل هم، حمایت حدود 80% استادان از فرجی داناست.
و از جمله پرسشهایی که در بیان و زبان در فضای نوشتاری و مجازی مطرح میشود آن است که: چرا مجلس در دولت قبلی در مقابل اعطای آن همه بورسیههای قابل بحث و غیرقانونی ساکت نشست. چرا در خانه نشین کردن و بازنشستگی اجباری خیل استادان قابل صدایی شنیده نشد و هیچکس نپرسید که به عنوان مثال، خانه نشین کردن و طرد بیست نفر از استادان مبرز دانشگاه شریف، با چه انگیزه و هدفی است؟
چرا کسی نپرسید که منع تحصیل فرزندان نخبه این مرز و بوم و ستاره دار کردن آنان، به استناد حکم کدام محکمه قانونی بود؟
چرا صدایی برنخاست که تشدید فرار مغزها ما را از نظر علمیبه کجا میبرد؟ چرا نپرسیدند که به چه علت به جای این که جامعه به سمت دانشگاه هدایت شود، این مرکز عالی علمیجایگاه نخبگان را به میان عامه کشاندند و نتیجه آن شد که هر کس اجازه یافت تا بر سردر خانه ای تابلوی موسسه عالی نصب کند و دربه در به دنبال کسانی به عنوان دانشجو بگردد و حاصل چنین عمل نسنجیده ای آن شد که امروز تعداد صندلیهای خالی این گونه موسسات، بیش از شمار کسانی است که نام دانشجو را احراز خواهندکرد! و فاجعه حقیقی آنجاست که امروز، هر خانه ای را که سراغ بگیرند از فارغالتحصیلان دانش نامه کارشناسی و کارشناسی ارشد به دست، خالی نیست و متاسفانه در بطالت و بیهودگی بیکار نشستهاند! و چه خوب بود اگر رسانه ملی که بسیاری چیزها را زیر ذره بین میبرد به این موسسات آموزش عالی و نیز مدارس غیرانتفاعی مراجعه میکرد و سیل تقاضاهایی را که عاجزانه در پی دو ساعت درس، مضطر ماندهاند به معرض دید عموم میگذاشت تا مجلس بداند که سکوت آنها در دولت مطلوبشان چه بر سر عمر مفید جوانان ما آورده است. جوانانی که آموختههای نیم بندشان نه فایده ای برای آنها دارد و نه میتواند دردی از جامعه را دوا کند!
وآیا هیچ پرسیده اید که چرا آموزش و پرورش ما دست به دامان معلمان و دبیران بازنشسته عصا به دست و سپیدموی شده است؟ برای اینکه این جوانان عمر از کف داده و محصول همان سیاست قبلی، هیچ دردی از آموزشوپرورش را نتوانستهاند درمان کنند؟ حال، آیا ایرانیان حق ندارند که به استمرار بگویند: «حیف از این عمر که در مدرسهها گم کردیم»!
آیا مجلس محترم، نمیداند که با وجود آن همه شواهد و قراین روشن، کند شدن سیر علمی و تقلیل مقالات علمی، از کجاست؟ براستی آیا این دوره نه ماهه که وزیر از روز نخست مسیر راه وزارتخانه و مجلس را میپیمود و مدام مخاطب خط و نشان و تهدید و تنبیه بود، سبب آن کندی و بازدارنده شتاب رشد علمیاست؟
آیا میتوان و انصاف است که وزیر محجوب، درس خوانده و مومنی که حتی نماینده مخالفش «نادران» به تقید در مسلمانی اش معترف است به استناد سخن پراکنیهای رادیوها و رسانههای معاند غربی، از وزارتخانه راند و دولت را مسلوبالاختیار کردو در جامعه موجب تنش شد و خاطر دانشگاهیان را در آستانه آغاز سال تحصیلی آزرده ساخت؟
آیا باور نداریم که رضا و تایید فرهیختگان جامعه محکم ترین پس کوب و پشتوانه نظام در ادامه راه خود آن هم در آشفته بازار کنونی منطقه و جهان است؟ و آیا باور ندارید که بازگرداندن استادان مجرب به ناحق خانه نشین شده که فقط با سلیقه دولت پیشین میانهای نداشتند به شتاب علم کشور کمک میکند و در راستای اهداف کشور و نظام است و یک حسن به شمار میآمد و میبایست به این درایت وزیر آفرین میگفتید و تاییدشان میکردید از وزارتخانه راندید؟ مگر میشود که عرصه علم و دانشوری را از زبدگان خالی کرد و آن معدل سیزده منسوب را به کرسی تدریس نشاند؟
اول اذعان به آرامشی که در فضای دانشگاهی است از زبان مسئول امنیت کشور به نام رحمانی فضلی، وزیر کشور و دوم، احساس رضایت دانشگاهیان که عرصه را مناسب درس و بحث میبینند و دلیل هم، حمایت حدود 80% استادان از فرجی داناست.
و از جمله پرسشهایی که در بیان و زبان در فضای نوشتاری و مجازی مطرح میشود آن است که: چرا مجلس در دولت قبلی در مقابل اعطای آن همه بورسیههای قابل بحث و غیرقانونی ساکت نشست. چرا در خانه نشین کردن و بازنشستگی اجباری خیل استادان قابل صدایی شنیده نشد و هیچکس نپرسید که به عنوان مثال، خانه نشین کردن و طرد بیست نفر از استادان مبرز دانشگاه شریف، با چه انگیزه و هدفی است؟
چرا کسی نپرسید که منع تحصیل فرزندان نخبه این مرز و بوم و ستاره دار کردن آنان، به استناد حکم کدام محکمه قانونی بود؟
چرا صدایی برنخاست که تشدید فرار مغزها ما را از نظر علمیبه کجا میبرد؟ چرا نپرسیدند که به چه علت به جای این که جامعه به سمت دانشگاه هدایت شود، این مرکز عالی علمیجایگاه نخبگان را به میان عامه کشاندند و نتیجه آن شد که هر کس اجازه یافت تا بر سردر خانه ای تابلوی موسسه عالی نصب کند و دربه در به دنبال کسانی به عنوان دانشجو بگردد و حاصل چنین عمل نسنجیده ای آن شد که امروز تعداد صندلیهای خالی این گونه موسسات، بیش از شمار کسانی است که نام دانشجو را احراز خواهندکرد! و فاجعه حقیقی آنجاست که امروز، هر خانه ای را که سراغ بگیرند از فارغالتحصیلان دانش نامه کارشناسی و کارشناسی ارشد به دست، خالی نیست و متاسفانه در بطالت و بیهودگی بیکار نشستهاند! و چه خوب بود اگر رسانه ملی که بسیاری چیزها را زیر ذره بین میبرد به این موسسات آموزش عالی و نیز مدارس غیرانتفاعی مراجعه میکرد و سیل تقاضاهایی را که عاجزانه در پی دو ساعت درس، مضطر ماندهاند به معرض دید عموم میگذاشت تا مجلس بداند که سکوت آنها در دولت مطلوبشان چه بر سر عمر مفید جوانان ما آورده است. جوانانی که آموختههای نیم بندشان نه فایده ای برای آنها دارد و نه میتواند دردی از جامعه را دوا کند!
وآیا هیچ پرسیده اید که چرا آموزش و پرورش ما دست به دامان معلمان و دبیران بازنشسته عصا به دست و سپیدموی شده است؟ برای اینکه این جوانان عمر از کف داده و محصول همان سیاست قبلی، هیچ دردی از آموزشوپرورش را نتوانستهاند درمان کنند؟ حال، آیا ایرانیان حق ندارند که به استمرار بگویند: «حیف از این عمر که در مدرسهها گم کردیم»!
آیا مجلس محترم، نمیداند که با وجود آن همه شواهد و قراین روشن، کند شدن سیر علمی و تقلیل مقالات علمی، از کجاست؟ براستی آیا این دوره نه ماهه که وزیر از روز نخست مسیر راه وزارتخانه و مجلس را میپیمود و مدام مخاطب خط و نشان و تهدید و تنبیه بود، سبب آن کندی و بازدارنده شتاب رشد علمیاست؟
آیا میتوان و انصاف است که وزیر محجوب، درس خوانده و مومنی که حتی نماینده مخالفش «نادران» به تقید در مسلمانی اش معترف است به استناد سخن پراکنیهای رادیوها و رسانههای معاند غربی، از وزارتخانه راند و دولت را مسلوبالاختیار کردو در جامعه موجب تنش شد و خاطر دانشگاهیان را در آستانه آغاز سال تحصیلی آزرده ساخت؟
آیا باور نداریم که رضا و تایید فرهیختگان جامعه محکم ترین پس کوب و پشتوانه نظام در ادامه راه خود آن هم در آشفته بازار کنونی منطقه و جهان است؟ و آیا باور ندارید که بازگرداندن استادان مجرب به ناحق خانه نشین شده که فقط با سلیقه دولت پیشین میانهای نداشتند به شتاب علم کشور کمک میکند و در راستای اهداف کشور و نظام است و یک حسن به شمار میآمد و میبایست به این درایت وزیر آفرین میگفتید و تاییدشان میکردید از وزارتخانه راندید؟ مگر میشود که عرصه علم و دانشوری را از زبدگان خالی کرد و آن معدل سیزده منسوب را به کرسی تدریس نشاند؟