جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

بهار عربی کجا است؟

کد خبر: ۵۴۰۳۳

"هر چند این گفته که هر انقلابی در جهان عرب اگر فلسطین شعار آن نباشد فاقد مشروعیت است، به معنای بسیج تمامی مسائل مربوط به آزادی های اجتماعی، اقتصادی و فکری اعراب به نفع مسئله فلسطین، توجیه تمامی اقدامات نظام های عرب موجود در محور مقاومت و تاکید بر قربانی کردن حال و آینده ملت های عرب در راه فلسطین نمی باشد، اما با این حال موضع گیری در قبال مسئله فلسطین همچون قطب نما عمل کرده و مشروعیت هر نظام حاکم و یا تحرک مردمی در کشورهای عربی بر اساس آن مشخص می شود، چرا که تمامی ارزش های مبارزات ملی و قومی جهان عرب و شاخه های اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فکری آن در مسئله فلسطین نهفته است."

به گزارش جماران به نقل از شفقنا، دکتر "زیاد منی"، نویسنده و پژوهشگر فلسطینی مقیم "دمشق" و بنیانگذار موسسه انتشارات "قدمس" در مقاله ای تحلیلی که تحت عنوان "بهار اعراب در نوار غزه می باشد" روی پایگاه اینترنتی شبکه خبری "الجزیره" قرار گرفته، با اشاره به تهاجم وحشیانه ارتش رژیم صهیونیستی به نوار "غزه" که تاکنون به شهادت دست کم دو هزار و 100 تن از شهروندان بی گناه فلسطینی و زخمی و بی خانمان شدن ده ها هزاران تن دیگر منجر شده، ضمن انتقاد از موضع گیری های برخی کشورهای عربی در قبال تهاجم کنونی و محکوم نکردن جنایت های رژیم صهیونیستی در حق فلسطینیان، تاکید کرده آنهایی که به بهانه های بی پایه و اساس نظاره گر و یا حامی آشکار تهاجم اخیر بودند، موضع مصلحت گرایانه و خصمانه خود با رویاها و آرزوهای ملت های عرب را ثابت کردند، جایی که در مقاله خود آورده است:

«بهار اعراب فلسطین است، بهار فلسطین نوار "غزه" و بهار این نوار نیز قربانیان بی گناه، شهدای صالح و مردمان و مقاومت کنندگان قهرمان آن می باشند.

بله، این را می گوییم با وجود آنکه جنایت های دشمن در حق مردمانمان در نوار تحت محاصره "غزه" بسیار هولناک می باشد و شوک آور بودن موضع گیری ها، گستردگی ویرانی ها و بوی همدستی و مرگ نیز از هر گوشه و کنار سرزمین های عربی و فلسطینی پیدا بوده و به مشام می رسد.

بله، می دانیم که ملت ما در نوار "غزه" به صورت داوطلبانه و در برخی اوقات نیز از روی ناچاری تا حد زیادی دست به فداکاری می زنند اما در همین حال، نمی دانیم چرا در گذشته پناهگاه هایی برای آنها ساخته نشده؟ این یک مسئله بسیار مهم است که مطرح کردن و تصمیم گیری در مورد آن باید به زمان دیگری موکول شود، اما در آینده باید بدان پرداخت و با شناخت دلایل تقصیر و کوتاهی در این زمینه، مسئولان این کوتاهی مورد مواخذه قرار گیرند تا در نبردهای ملی و قومی آینده که اجتناب ناپذیر هستند، از بروز چنین مشکلی جلوگیری شود.

در حالی که هنگام آغاز تحرک های عربی (قیام های مردمی معروف به بهار عربی) نوشتیم که هر انقلابی در جهان عرب اگر فلسطین شعار آن نباشد، فاقد مشروعیت می باشد، برخی ها خواستند از این نوشته چنین برداشت کنند که هدف از آن بسیج تمامی مسائل مربوط به آزادی های اجتماعی، اقتصادی، فکری و ... اعراب به نفع مسئله فلسطین، توجیه تمامی اقدامات نظام های عرب موجود در "محور مقاومت" و تاکید بر این مسئله بوده که ملت های عرب باید حال و آینده خود را در راه فلسطین فدا کنند.

این در حالی است که ما بارها این مسئله را تکرار کرده ایم که موضع گیری در قبال فلسطین همچون قطب نما عمل کرده و مشروعیت هر نظام حاکم و یا تحرک مردمی در کشورهای عربی بر اساس آن مشخص می شود، چرا که تمامی ارزش های مبارزات ملی و قومی جهان عرب و شاخه های اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فکری و ... آن در مسئله فلسطین متراکم می شوند و نیازی به تکرار این سخنان وجود ندارد.

در همین حال، تهاجم اخیر اسرائیل به نوار "غزه" که حتی بر اساس معیارهای خود صهیونیست ها نیز بیش از حد وحشیانه بوده، واقعیت و ماهیت درگیری در کشور ما را به تمامی شخصیت ها، نظام های حاکم و نهادهایی نشان داد که در گذشته چشمان خود را بر روی آن بسته بودند، بنابراین آنهایی که به بهانه های مختلف بی پایه و اساس نظاره گر و یا حامی آشکار تهاجم اخیر بودند، موضع مصلحت گرایانه و خصمانه خود با رویاها و آرزوهای ملت های عرب را ثابت کردند.

بدون شک مسئله آزادی قابل تقسیم نیست، به گونه ای که هر که آزادی را برای ملت خود بخواهد، نمی تواند در رابطه با مسئله فلسطین نظاره گر و یا بی طرف باشد، چرا که هر چند نهاد سیاسی فلسطین (تشکیلات خودگردان فلسطین) به عنوان سخنگوی این مسئله متاسفانه "بدترین مدافع از عادلانه ترین مسئله" می باشد، اما مسئله فلسطین همچنان عادلانه ترین مسئله در رابطه با استعمارگری به شمار می آید.

با این حال، برخی ها در راستای موضع مصلحت گرایانه شرم آور خود، با محکوم نکردن تهاجم اخیر اسرائیل، جانبداری از آن و یا گذاشتن مسئولیت درگیری بر عهده گروه های مقاومت فلسطینی، عملا حامی این تهاجم بوده و با پرداختن به سرزنش قربانیان آن، تمامی اصول و مسائل مربوط به آزادی را زیر پا گذاشت.

در واقع، اکثریت مشکوک این به اصطلاح "نوگرایان" در راستای حذف و جعل واقعیت ها، این بهانه و استدلال را دارند که حمایت از گروه های مقاومت فلسطینی در نوار "غزه" به معنای حمایت از نیروهای مذهبی اسلام گرای "تاریک اندیش" (اخوان المسلمین) می باشد، این در حالی است که این بهانه در اصل به ضرر خود آنها بوده، چرا که واقعیت این است که رژیم اسرائیل در ایده و عمل کاملا نژادپرستانه بوده و خود را به عنوان یک کشور کاملا مذهبی معرفی می کند، بنابراین این "نوگرایان" چگونه می توانند مخالفت با اسلام سیاسی و جانبداری کامل از یهودیت سیاسی را توجیه کنند؟ موضع گیری آنها عجیب و شگفت آور می باشد!

به هر حال، رویداهای به وقوع پیوسته این افراد را همانند همتایان پیشین خود پشت سر گذاشته و تاریخ نیز آنها را پشت سر خود نهاد، چرا که نبرد اخیر نوار "غزه" با وجود تعداد زیاد شهدا و زخمی های فلسطینی و همچنین حجم بالای خرابی ها و ویرانی ها، نقطه عطفی اساسی در تاریخ درگیری های میان اعراب و صهیونیست ها می باشد، جایی که این دومین باری است که دشمن صهیونیست دچار شکست آشکاری می شود که پیامدهای آن دارای ابعاد راهبردی می باشند.

با توجه به آنکه می توان برخی از موفقیت های نبرد لبنان در سال 2006 میلادی (جنگ 33 روزه) که طی آن نیروهای "حزب الله" عملکردی قهرمانانه و استثنایی در رویارویی با نیروهای اسرائیلی از خود نشان دادند، را این گونه تفسیر کرد که "حزب الله" دارای سلاح های باکیفیت و آزادی تحرکی بوده که گروه های مقاومت فلسطینی در نوار "غزه" که در محاصره زمینی دریایی و هوایی به سر می برد، از آنها برخوردار نیستند، باید گفت که موفقیت این گروه ها بعد بسیار بااهمیتی دارد و سرآغاز تاریخ نوینی در درگیری های میان اعراب و صهیونیست ها به شمار می آید.

در واقع، اسرائیل برای بار دوم و این بار به دست نیروی نظامی بسیار ضعیف تری از آنچه در سال 2006 میلادی در جنوب لبنان با آن روبرو شد، وجهه و اعتبار خود را از دست داد، جایی که این رژیم با وجود آنکه به نیروی نظامی شکست ناپذیر و توانایی های اطلاعاتی نیمه الهی خود می بالید، اما:

- نتوانست به نوار "غزه" که یک دهه است در محاصره به سر می برد، نفوذ کند و تنها برای چند متر وارد مرزهای این نوار شد.

- به جز برخی تونل های دارای ماهیت تاکتیکی در مرز میان نوار "غزه" و سرزمین های اشغالی فلسطین، نتوانست سایر تونل های موجود در این نوار را شناسایی و تخریب کند.

- نتوانست حتی یک سکوی پرتاب موشک گروه های مقاومت فلسطینی را نیز از بین ببرد.
- نتوانست حتی یک تن از نیروهای مقاومت فلسطینی را اسیر کند.
- نتوانست مخفیگاه های موشک های گروه های مقاومت فلسطینی را پیدا کند.
- نتوانست اماکن ساخت موشک های گروه های مقاومت فلسطینی را پیدا کند.
- نتوانست محل های پرتاب موشک های گروه های مقاومت فلسطینی را پیدا کند.
- گنبد آمریکایی اسرائیل ثابت کرد که بیشتر از آنکه یک گنبد آهنین باشد، یک گنبد ژلاتینی است.

علاوه بر همه اینها، گروه های مقاومت فلسطینی در نوار تحت محاصره "غزه" در زمینه دفاع و حتی حمله نیز دست به نوآوری زدند، جایی که چندین عملیات در بیرون از مرزهای این نوار و پشت خط دشمن صهیونیست انجام داده و یک سرباز اسرائیلی را نیز به اسارت گرفتند.

در اینجا می بایستی بر این واقعیت تاکید کرد که بسیاری از افسران ارتش اسرائیل شروع به آماده کردن پرونده های دفاع از خود کرده اند، چرا که آنها پیش بینی می کنند در برخی از کشورهای اروپایی به عنوان جنایتکاران جنگی که در آن شکست خوردند، محاکمه شوند، این درحالی است که حزب حاکم "لیکود" نیز شروع به پیدا کردن رهبری جدید برای خود جهت جانشینی "بنیامین نتانیاهو"، نخست وزیر فاشیست و شکست خورده اسرائیل کرده تا وی نیز به سرنوشت "ایهود اولمرت"، نخست وزیر ناکام اسرائیل در تهاجم سال 2006 میلادی دچار شود.

آنچه ذکر شد تنها قطره ای از دریا می باشد که با در نظر گرفتن تلاش های برخی رسانه های عربی شرمسار و شگفت زده از شکست در نبرد اخیر که یک شکست راهبردی به شمار می آید، می بایستی به صورتی گسترده در مورد این واقعیت ها سخن گفت و آنها را یادآور شد.

بدون شک اسرائیل پیش رو کاملا متفاوت از اسرائیل پیشین خواهد بود، جایی که پس از دو جنگ شکست خورده، مشخص شد که نقش کاربردی این رژیم رو به کاهش نهاده و به همین دلیل نیز پس از بی نتیجه ماندن تلاش های خود جهت پوشاندن شکست از طریق درخواست آتش بس در آغاز تهاجم اخیر، به آزار و اذیت وحشیانه و بی سابقه غیر نظامیان فلسطینی روی آورد، کاری که آن را تنها به خاطر ماهیت نژادپرستانه خود که تمامی غیر اسرائیلی ها را انسان نمی داند، انجام نداده بلکه می خواست به گروه های مقاومت فلسطینی فشار بیاورد و آنها را به دست کشیدن از خواسته های خود از قبیل پایان یافتن محاصره نوار "غزه" و بازگشایی تمامی گذرگاه های مرزی این نوار وادار کند اما در این کار نیز موفق نشد، چرا که فرماندهی نظامی گروه های مقاومت فلسطینی تصمیم گرفت هر چقدر هم میزان فداکاری ها بزرگ باشد، اما باز از دستاوردهای نظامی به دست آمده صرف نظر نکند که این یک تصمیم درست به شمار می آید.

همان گونه که گفتیم اسرائیل پیش رو متفاوت از وضعیت پیشین خود خواهد بود که منظور ما در اینجا در زمینه کاربردی و عملکرد می باشد، جایی که اسرائیل به یک کشور بی تمایل و ناتوان در انجام ماموریت های بزرگ محول شده از سوی دولت آمریکا تبدیل شده است، در اینجا باید این مسئله را یادآور شویم که "ایهود اولمرت" در سال 2006 میلادی اعلام کرد که خواهان پایان یافتن جنگ بر علیه لبنان می باشد، اما "کاندولیزا رایس"، وزیر وقت امور خارجه آمریکا به صورت آشکار به وی دستور داد تا زمانی که این کشور در این زمینه تصمیم نگرفته، به جنگ ادامه دهد.

در واقع، اسرائیل در سال 2006 میلادی نتوانست ماموریت محول شده از سوی دولت آمریکا را با موفقیت انجام دهد و در حال حاضر نیز در این زمینه ناتوان می باشد، بدون آنکه وارد جزئیات و مسائل پر پیچ و خم شویم، می گوییم که آمریکا و سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) نه از طریق "تل آویو" بلکه از راه های دیگر پاسخ شکست اخیر را خواهند داد و احتمال دارد شاهد این پاسخ در سوریه و یا عراق باشیم، فهمیدن و یا پیش بینی این مسئله بر اساس مبانی علمی، وظیفه نخبگان و مراکز پژوهشی تخصصی جهان عرب می باشد اگر اصلا چنین افراد و نهادهایی وجود داشته باشند.

از سوی دیگر، باید پرسید عقب نشینی اسرائیل طی سال های 1956 تا 2014 میلادی چه معنایی دارد؟ در پاسخ باید گفت که این مسئله بدان معنی است که رهبری فلسطین البته نه آن رهبری مرکز اداری در شهر "رام الله" (تشکیلات خودگردان فلسطین)، باید خود را در زمینه های سیاسی نظامی رسانه ای، روانی و ... جهت ادامه نبرد بر علیه اسرائیل اما نه لزوما با روش های خشونت آمیز آماده کند تا این رژیم را به عقب نشینی از تمامی سرزمین های فلسطینی اشغالی در سال 1967 میلادی بدون هیچ گونه شرط و شروطی وادار سازد، همان گونه که پیش از این نیز نیروهای "حزب الله" در سال 2006 میلادی این رژیم را به عقب نشینی بدون قید و شرط از جنوب لبنان وادار کردند.

این در حالی است که سایر مسائل مهم از قبیل حق بازگشت آوارگان فلسطینی به سرزمین خود، باید پس از بیرون راندن بدون قید و شرط دشمن صهیونیست از کرانه باختری رود اردن و نوار "غزه" مطرح شوند.

در پایان باید گفت که ما اصلا از توانایی های دشمن صهیونیست نمی کاهیم و اطمینان داریم که نبرد بازگرداندن فلسطین نیز طولانی و سخت بوده و احتمال دارد پیچیدگی های زیادی به همراه داشته باشد، با این حال کاملا مطمئن هستیم که نبرد شکوهمند کنونی سرنوشت ساز خواهد بود و بر ضرورت درک و خوانش صحیح آن تاکید می کنیم تا واقعا در مسیر بازگرداندن کشور و تمامی حقوق ملی و قومی خود قرار بگیریم.»


انتهای پیام

دیدگاه شما