"موفقیت های اخیر گروه داعش به مثابه اعلامیه ناکامی نظام های حاکم در جهان عرب در زمینه حمایت از کشورها و شهروندان خود می باشد، چرا که بیگانگان عضو این گروه آمده اند تا به باور خود زیر پرچم اسلام به جنگ ملت هایی بپردازند که آنها را نشناخته و در کشورهای بسیار دوری واقع شده اند، اما در مقابل حکمرانان مسئول حمایت از کشورهای مورد حمله قرار گرفته، به سقوط استان ها و مناطق دارای ثروت های نفتی اهمیتی نداده و منتظر امدادرسانی آمریکا مانده اند که تنها برای نجات نظام های حاکم بوده و ربطی به کشورهایی ندارد که با حمایت خارجی ها زندگی نمی کنند، این در حالی است که در جنگ کنونی هر احتمالی وجود دارد و سرنوشت آن را نه دین و مذهب بلکه نفت رقم خواهد زد، آن هنگام نیز ملت های این منطقه باید در شرایط بسیار سختی کشورهای خود را از نو بسازند."
به گزارش جماران به نقل از "شفقنا، "طلال سلمان"، نویسنده، روزنامه نگار و تحلیلگر برجسته لبنانی و بنیانگذار روزنامه "السفیر"، در مقاله ای تحلیلی که تحت عنوان "تلاشی برای بررسی پدیده داعش و دلایل فروپاشی زودهنگام کشورها در مقابل آن" روی پایگاه اینترنتی این روزنامه قرار گرفته، با اشاره به جنایت های فجیع و وحشیانه عناصر وابسته به گروه تروریستی "داعش" در مناطق گسترده ای در غرب و شمال غرب عراق و شرق و شمال شرق سوریه و تلاش های این گروه برای ترسیم دوباره مرزها بر اساس دین و مذهب و بازگرداندن مسلمانان به دوران جاهلیت، این گروه را خشن ترین گروه افراط گرا در جهان اسلام و دوره کنونی را پیچیده ترین و خطرناک ترین دوره تاریخ معاصر دانسته و عملکرد نامناسب و تعلل برخی کشورهای جهان عرب از قبیل عربستان سعودی و مصر در رویارویی با خطر هولناک "داعش" و جلوگیری از افزایش قدرت آن را مورد انتقاد قرار داده، جایی که در مقاله خود آورده است:
«شهروندان عرب در تمامی کشورهای عربی از اقیانوس اطلس گرفته تا خلیج (فارس) به خوبی می دانند که در حال گذراندن دوره ای هستند که با تمام آنچه در تاریخ معاصر خود تجربه کرده اند، متفاوت می باشد، چرا که این دوره پیچیده ترین دوره به شمار می آید و خطرناک ترین نشانه ها را به همراه خود دارد که آنها را به سوی ناشناخته ای می برد که فراتر از اعتقادشان و تمامی نظام های ظالمی است که برای چندین نسل به زور بر آنها حکمرانی کرده اند.
این شهروندان عرب که خود را تنها و بدون پشتیبان در برابر بادها می بینند و کشورهایشان آنها را نادیده گرفته و به چشم نمی آورند، برای اعلام آمادگی جهت حمایت از کشورهای خود، هیچ گونه تردیدی به دل را نمی دهند، این در حالی است که احتمال دارد نظام های حاکم در این کشورها حتی با در دست گرفتن سلاح جهت مقابله با این طوفان آمده از دوران جاهلیت با شعار "داعش" نیز مخالفت کنند.
در واقع خطر قریب الوقوع می باشد و مقدمات آن نشان می دهد که گروه "داعش" آن قدر خشن بوده که قابل مقایسه نیست با تمامی نظام های دیکتاتوری دارای سرویس های سرکوب وحشیانه و تمامی گروه های تروریستی که در طول تاریخ جنایت هایی از قبیل کشتار دسته جمعی را مرتکب شده و خواهان در دست گرفتن قدرت در یکی از کشورهای عربی بوده اند.
این در حالی است که نظام های کنونی حاکم در جهان عرب فرسوده تر از تمامی نظام های پیشین می باشند، جایی که برخی از آنها (عربستان سعودی) آن قدر قدیمی هستند که خمیدگی و بیگانگی با دوران معاصر، فلج شدنشان را در پی داشته و در نتیجه برای بقای خود به سرکوب و سرکوب بیشتر روی آورده و حتی جرات آن را ندارند که به ملت هایشان تکیه کنند که مدت زمان زیادی است آنها را لغو کرده اند، بنابراین این نظام ها تلاش می کنند از رویارویی مستقیم با این "جن" (داعش) خودداری کنند که تا مدتی پیش آن را "دشمن دشمن خود" و در نتیجه "هم پیمان خویش" می دانستند اما با خروج از بطری آنها را غافلگیر کرد.
نظام های مذکور به جای رویارویی مستقیم با گروه "داعش"، با سردرگمی هر چه تمام تر منتظر مانده اند که نگرانی در قبال منافع، باعث تحرک کشورهایی شود که با آنها دشمنی دارند اما هم اکنون این امکان به وجود آمده که مجبور شوند حتی اگر به صورت موقت نیز باشد، آنها را هم پیمان خود دانسته و بدون درخواست و ناخواسته مورد پشتیبانی قرار دهند.
در همین حال، نظام های دیگر نیز که در این اواخر به وسیله میدان ها (مصر) و از طریق رویارویی مستقیم با گروه های اسلام گرایی که در نتیجه اتفاق های قضا و قدر به قدرت رسیده بودند، روی کار آمدند، به آنچه بیرون از خاک کشور خود می گذرد کاری نداشته، تمام توجه خود را به "حمایت از داخل" معطوف کرده و رویارویی با این داعش سر بر آورده از بیرون از تاریخ را برای آن نظام هایی رها کرده که قدرت خود را به وسیله شریعت، قانون الهی و حکمرانی "خانواده مقدس" تحکیم بخشیده اند.
در اینجا باید پرسید که "داعش" از کجا آمده و چه کسی آن را به وجود آورده است؟ حامی و پشتیبان مالی و تسلیحاتی این گروه کیست؟ چه کسی اطلاعات، نقشه های منطقه، پراکندگی جمعیت، نقاط تمایز میان ساکنان منطقه از نظر دینی، مذهبی، قومی و نژادی و حساسیت های لغزاننده میان آنها را در اختیار "داعش" گذاشته که از متحد شدنشان در رویارویی با این گروه جلوگیری کرده و یا دست کم روند این اتحاد را کاهش می دهد، این در حالی است که "داعش" از اطلاعات و داده هایی که در اختیار گرفته، استفاده کرده تا سکوتی را تضمین کند که تلویحا حامی و پشتیبان حمله این گروه به برخی مناطق بوده که در طول تاریخ، برخی اقلیت های قومی دارای ریشه های دینی را در خود جای داده که به صورت اختیاری و یا با زور واقعیت که آنها را از قدرت و حلقه تاثیرگذاری روی تصمیم ها بی نصیب کرده، به حاشیه رانده شده اند.
علاوه بر این، چه کسی به این گروه آمده از دوران جاهلیت این امکان را داد که شهری در حد و اندازه های پایتخت های تاریخی جهان یعنی شهر "الموصل" را به تسلط خود در آورد؟ چه کسی با عناصر این گروه همدست شده و کار آنها برای در دست گرفتن کنترل یک سوم خاک عراق و یک چهارم خاک سوریه بدون هیچ گونه مقاومتی را آسان ساخت؟ آیا ناله و شکایت از قصور، سوء مدیریت و حتی رفتار متعصبانه، فرقه گرایانه و یا منطقه گرایانه نظام حاکم در "بغداد"، برای توجیه سقوط این شهر دو میلیون نفری و دارای صفحاتی درخشان در تاریخ بشریت بدون هیچ گونه جنگ و درگیری کفایت می کند؟ آیا مخالفت با نظام فاقد تعادل ملی، مردم را به جایی رسانده که یکپارچگی کشور و جان ملت را به خطر بیندازند؟
باید گفت که ظلم و ستم دوره اخیر در عراق در دوران "صدام حسین" نیز پابرجا بود، دورانی که تا حد زیادی می توان آن را در جنگ هایی خلاصه کرد که برای چندین بار از مرزهای این کشور فراتر رفته و باعث شد زندگی شهروندان عراقی، حق آنها در سرمایه های ملی و شایستگی داشتن آینده ای بهتر که با توانایی های خود لیاقت آن را دارند، از بین برود، اما چرا در آن هنگام شهروندان عراقی همچنان عراقی ماندند و دچار شکاف و تقسیم بندی فرقه ای، نژادی و منطقه ای نشدند؟
هر چند که بیشتر نظام های کنونی حاکم بر جهان عرب در حالت بیگانگی از ملت های خود به سر برده و با هر گونه حرکت به دور از گوش و چشم خود، دچار شک و شبهه می شوند، اما گروه های مخالف این نظام ها همچنان به یکپارچگی کشور و ملت پایبند بوده و بر ملی گرایی و جدایی قائل شدن میان نظام حاکم و کشور تاکید کرده و این احتمال نیز وجود دارد که این گروه ها در راستای حمایت از کشور و یکپارچگی ملت، حتی به صورت مسلحانه نیز به مخالفت با نظام حاکم بپردازند.
این در حالی است که اقدام بر علیه جغرافیای سیاسی اگر هم تحمیلی باشد، آن هم به بهانه بازگشت به تاریخی که گذشته و هرگز برنمی گردد و دوره مشخصی که از رده خارج شده و دیگر به درد زندگی نمی خورد، مسئله ای است که از سیاست فراتر رفته و یک افسانه به شمار می آید، سلاح های در دست گروه "داعش" به همراه شعار "خلافت اسلامی" نیز برای تثبیت "فتوحات" کنونی کافی نمی باشد، فتوحاتی که بیشتر از آنکه مقدمه برپایی مدینه فاضله با شعارهای دینی تبرک یافته با دلار آمریکا باشد، در نتیجه سوء استفاده موفقیت آمیز این گروه از وضعیت از هم پاشیده نظام حاکم در کشورهای مورد هدف قرار گرفته، به دست آمده است.
در اینجا باید پرسید آیا قیمت های نفت به تاراج رفته عراق و سوریه با ارزی غیر از دلار آمریکا پرداخت می شود؟ آیا "خلیفه مسلمانان" (ابوبکر البغدادی، رهبر گروه تروریستی داعش) می داند که ترکیه واسطه انتقال این نفت به اسرائیل می باشد که گروه "داعش" تا این لحظه به صورت عمدی موجودیت و نقش آن در منطقه را نادیده گرفته است؟ این در حالی است که اسرائیلی تاکنون چندین بار با موشک های ویران کننده مساجد، کلیساها، مدارس و خانه های فلسطینیان بی گناه در نوار "غزه"، خودی نشان داده است، فلسطینیانی که آنها از قضا مسلمانان اهل تسنن هستند و می بایستی در میان اتباع این "خلیفه" باشند که دست راست وی به یک ساعت "رولکس" مزین شده است.
در واقع عناصر گروه "داعش" دو کشور عرب تاثیرگذار از نظر تاریخی و همچنین توانمندی که پایتخت های آنها مراکز خلافت اسلامی (دمشق پایتخت خلفای اموی و بغداد پایتخت خلفای عباسی) بوده اند را مورد تهاجم قرار داده، خود را به نزدیکی مرزهای برخی کشورهای قدرتمند منطقه از قبیل ترکیه و ایران رسانده و باعث دخالت نظامی نمادین آمریکا به همراه سفر شماری از مسئولان بلندپایه اروپایی به "بغداد" و از آنجا به شهر "اربیل"، مرکز اقلیم کردستان شده و همزمان با این نیز، هواپیماهای آمریکایی مقادیری چادر، پتو و مواد غذایی کنسرو شده را برای آن دسته از آوارگان عراقی (ایزدیان) پرتاب کرده که در این کشور سرآغاز تاریخ بشریت را رقم زده اند.
با این حال، این اقدامات در عمل هیچ چیزی را تغییر نداده و این گونه برداشت شد که هدف از این دیدارها و کمک های آمریکا و سایر کشورهای غربی تنها حمایت از حکمرانی کوردها در "اربیل" و مستحکم ساختن آن در برابر حملات احتمالی گروه "داعش" می باشد.
این در حالی است که امور سیاسی در زمان دیگری مورد بررسی قرار خواهد گرفت آن هم به دور از چشم دولتمردان "بغداد" که دولت غیر قابل قبول خود را تغییر داده و دولتمردان "دمشق" که تهاجم "داعش" به برخی از مناطق سرشار از نفت کشور آنها و حتی نزدیک شدن عناصر این گروه به مرزهای ترکیه نیز مورد توجه قرار نمی گیرد.
در واقع افزایش قدرت نظامی گروه "داعش" کاملا آشکار بوده و شعارهای این گروه مبنی بر بازگرداندن "خلافت اسلامی" و برگرداندن ملت های منطقه به طویله نیز مبهم و یا پنهان نیست، بلکه این مسئله از طریق پرچم های سیاه و اعدام های دسته جمعی علنی کاملا واضح و روشن بوده و صدای بلند آن نیز در همان نخستین خطبه کسی که خود را "خلیفه" می نامد روی منبر یک مسجد قدیمی در شهری که از نخستین شهرهای ساخته دست بشر در طول تاریخ می باشد (الموصل) به گوش همگان رسید.
شاید به همین دلیل می توان گفت که گروه "داعش" پیروزی های خود را در کشوری رقم زده که دولت آن سرنگون شده و یا اینکه مشروعیت حاکم زیر سوال رفته و در نتیجه توانایی های این کشور در راستای حمایت از نظام حاکم و به ضرر وطن و شهروندان تخلیه شده است.
گروه "داعش" با عناصر گوناگونی که آمیزه ای از اتباع کشورهایی هستند که هیچ مرزی با داعش ندارند و بسیاری از آنها در حالی به عضویت این گروه بین المللی درآمده اند که در آن هیچ گونه اهدافی در رابطه با کشورهای خود در قاره های اروپا، آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی و اقیانوسیه نمی بینند، توانست به دو کشور عربی نفوذ کند، دیگر کشورهای عربی همسایه آن دو را در معرض تهدید قرار دهد و شهرهایی را به کنترل خود درآورد که سردمداران تاریخ بشریت آنها را بنا کرده اند.
در همین حال این موفقیت گروه "داعش" به مثابه اعلامیه ناکامی نظام های حاکم در جهان عرب در زمینه حمایت از کشورها و شهروندان خود می باشد.
در حالی که این "بیگانگان" عضو گروه "داعش" آمده اند تا زیر "پرچم اسلام" به جنگ ملت هایی بپردازند که آنها را نشناخته و در کشورهای بسیار دوری از کشورهای خود واقع شده اند، در سوی مقابل حکمرانان ذیربط به حمایت از کشورهای مورد حمله قرار گرفته به سقوط استان ها و مناطق دارای ثروت های نفتی اهمیتی نداده و منتظر امدادرسانی آمریکا ماندند، این در حالی که امدادرسانی این کشور تنها از آن نظام های حاکم بوده و ربطی به کشورهایی ندارد که با حمایت خارجی ها زندگی نمی کنند.
در پایان باید گفت که در جنگ کنونی هر احتمالی وجود دارد و سرنوشت آن را نه دین و مذهب بلکه نفت رقم خواهد زد، آن هنگام نیز ملت های این منطقه باید در شرایط بسیار سختی کشورهای خود را از نو بسازند.»