همانقدر که برای ما سخت است الگوی مصرفمان را تغییر داده و یاد بگیریم کمتر از کولر بهره بگیریم، سخت است در حمام کردن و شستوشو آب کمتری مصرف کنیم و... و خلاصه سخت است چهل لیتر آبی را که بیشتر از جهانیان در روز مصرف میکنیم، کاهش دهیم، برای مسئولانمان هم سخت است که به اصلاح امور فکر کرده و به فکر راهکارهای عجیبی چون...
«ذخیره آبی سدهای لار و لتیان در استان تهران به فصل پاییز نمیرسد»؛ به توجه به سال گرمی که در آن به سر میبریم، به نظر میرسد که هیچ توضیحی برای رساندن معنای این جمله نیاز نباشد ولی اوضاع و احوال ما چیز دیگری را نشان میدهد.
به گزارش جماران به نقل از«تابناک»، در شرایطی که پیش بینی ناسا به حقیقت پیوسته و کاهش بارندگی ها در یکی دو سال اخیر، خشکسالی همیشگی اقلیم کشورمان را به بحرانی بی سابقه رهنمون میسازد، اینقدر همه چیز در خاطرمان امن و امان به نظر میرسد که حتی روزشمار اتمام آب سدها هم نتوانسته تغییری در آن حاصل کند.
چند روز پیش، زمانی که محمد پرورش، مدیرعامل آبفای پایتخت (شرکت آب و فاضلاب تهران) ذخیره آب سدهای لار و لتیان را برای تامین آب کمتر از 40 روز مناسب دانست و ذکر کرد که تداوم روند مدیریت آب هم نخواهد توانست ذخایر این سدها را تا پاییز، فصل بارندگی، تداوم بخشد، شاید خیلی هایمان گمان میکردیم که ولوله ای در شهر بر پا شود ولی نشد.
شاید تاثیر سخنان چند ماهه مسئولان در این باره باشد که بحران آب به موضوعی خطرناک ولی روزمره تبدیل شده که کسی از وقوع آن نگران نیست و شاید هم ریشه آرامش جامعه با وجود چنین خبر شومی را باید در جاهای دیگر جستوجو کرد، ولی عامل بی تفاوتی هر چه هست، هیچ توفیری در ماجرا حاصل نخواهد آورد.
آنچه در حال حاضر اهمیت دارد، این است که اگر حدود ده میلیون ساکن تهران و جمعیتی بیش از این در استان البرز و سایر شهرستان های استان تهران تا یک ماه آینده با بی آبی مواجه نشوند، این مشکل در روزگار خنک شده (به نسبت این روزها) انتهای فصل تابستان خود را با قدرت نشان خواهد داد و با نگاه دور اندیشانه، بلایی به مراتب بدتر برای سال آینده برایمان تدارک خواهد دید چراکه همه میدانیم فصل بارندگی های پیش رو، اگر با کاهش همراه نشود، به ثبات وضعیتی مشابه امسال خواهد رسید.
بدین ترتیب میتوان نتیجه گرفت که دیر یا زود، ناگزیر از تغییر رویه خود هستیم و راه گریزی جز «ریاضت ملی» نداریم. چه بسا آنقدر که بد نباشد برای احیای قنات ها فکری کنیم و به گذشته ها سرک بکشیم؛ به تهران پنجاه شصت سال پیش که با آن جمعیت لاغر، پانصد قنات داشت و حالا که بسیار فربه شده، قناتهایش را برج های بلند کور کرده و با کمک پمپ های فوق مدرن خارجی، رقابت مکش آب در آن جاری و ساری است.
البته راه های راحت تری هم هست. همانقدر که برای ما سخت است الگوی مصرفمان را تغییر دهیم و یاد بگیریم به جای شیر آب باز، با یک لیوان دهانمان را بعد از مسواک زدن بشوییم، سخت است کمتر از کولر بهره بگیریم و در مصرف آب صرفه جویی کنیم، سخت است در حمام کردن و شستوشو آب کمتری مصرف کنیم و خلاصه سخت است چهل لیتر آبی را که بیشتر از جهانیان در روز مصرف میکنیم، کاهش دهیم، برای مسئولانمان هم سخت است که به اصلاح امور فکر کرده و به فکر راهکارهای عجیبی چون واردات آب از کشورهای همسایه نیافتند.
همانقدر که برای ما دشوار است میتوان کمتر فرش و خودرو شست، برای مسئولان هم دشوار است که راهکاری فوری و فوتی برای حل مشکل نشست شدید آب در شبکه توزیع بیابند و به عنوان مثال با تدابیری چون ارزان کردن نرخ برق، میزان استفاده از وسیلهای چون کولر آبی را کاهش دهند؛ راهی برای جایگزینی شیرهای آب فرسوده بیابند و نمونه های اهرمی را جایگزین انواعی پیچی آن کنند، فرهنگ مصرف را آموزش دهند و... .
همه اینها را میشود از بی آبی شدیدی فهمید که روز به روز بر وسعت آن افزوده میشود و هیچ گونه نشانه ای از بیداری مسئولان و جامعه در پس آن نمیتوان یافت. گویی همگی خوابیم و در خوابمان خبری از بی آبی نیست که اگر بود، شاید پریشان بر میخواستیم و دنبال جرعه ای میگشتیم که یک ماه و نیم بعد ممکن است نایاب شده باشد!
البته راه های راحت تری هم هست. همانقدر که برای ما سخت است الگوی مصرفمان را تغییر دهیم و یاد بگیریم به جای شیر آب باز، با یک لیوان دهانمان را بعد از مسواک زدن بشوییم، سخت است کمتر از کولر بهره بگیریم و در مصرف آب صرفه جویی کنیم، سخت است در حمام کردن و شستوشو آب کمتری مصرف کنیم و خلاصه سخت است چهل لیتر آبی را که بیشتر از جهانیان در روز مصرف میکنیم، کاهش دهیم، برای مسئولانمان هم سخت است که به اصلاح امور فکر کرده و به فکر راهکارهای عجیبی چون واردات آب از کشورهای همسایه نیافتند.
همانقدر که برای ما دشوار است میتوان کمتر فرش و خودرو شست، برای مسئولان هم دشوار است که راهکاری فوری و فوتی برای حل مشکل نشست شدید آب در شبکه توزیع بیابند و به عنوان مثال با تدابیری چون ارزان کردن نرخ برق، میزان استفاده از وسیلهای چون کولر آبی را کاهش دهند؛ راهی برای جایگزینی شیرهای آب فرسوده بیابند و نمونه های اهرمی را جایگزین انواعی پیچی آن کنند، فرهنگ مصرف را آموزش دهند و... .
همه اینها را میشود از بی آبی شدیدی فهمید که روز به روز بر وسعت آن افزوده میشود و هیچ گونه نشانه ای از بیداری مسئولان و جامعه در پس آن نمیتوان یافت. گویی همگی خوابیم و در خوابمان خبری از بی آبی نیست که اگر بود، شاید پریشان بر میخواستیم و دنبال جرعه ای میگشتیم که یک ماه و نیم بعد ممکن است نایاب شده باشد!