جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

گویا خود را انقلابی تر، ولایی تر و شجاع تر از منتخب مردم می دانند

کد خبر: ۵۲۶۴۷

به گزارش جماران:در یک تقسیم‌بندی مخالفان و منتقدان دوگونه هستند، اهل انصاف و نقد دلسوزانه و اهل عناد و نقد بدبینانه و به تعبیری مخالفت حرفه‌ای. استاد ما مرحوم صالحی نجف‌آبادی در دانشکده الهیات برایمان نقد تاریخ می‌گفت، از ایشان شنیدم که اصطلاح نقاد در قدیم به صراف‌ها گفته می‌شد، چرا که اشتغال به امر صرافی، یعنی جدا کردن مسکوکات حقیقی از جعلی و سره از ناسره. بنابراین صراف حاذق خیلی زود تشخیص خوب از بد را می‌داد. ابتدا مسکوکات واقعی را جدا و از آن استفاده می‌کرد. سپس مسکوکات جعلی و تقلبی را رها می‌کرد تا بعداً تکلیف آن را روشن کند. ای کاش در همه عرصه‌ها این‌گونه عمل می‌شد و در مقام نقد ابتدا خوبی‌ها را ملاحظه و سپس معایب را مشاهده می‌کردیم.خوبی‌ها را با آب و تاب می‌گفتیم و بدی‌ها را به اندازه بیان می‌کردیم که دستور دین هم غیر از این نیست. آنچه امروز در عرصه سیاست شاهد هستیم، دقیقاً مغایر دین، وجدان، عقل و اخلاق است. در جریان اخیری که مخالفین حرفه‌ای اما کم‌شمار رئیس‌جمهوری سر و صدای فراوان به پا کرده‌اند، گویا خیلی هم ذوق‌زده شده‌اند که در پشت آن سنگر بگیرند و آنچه را که دق‌دلی دارند بر سر وی خالی کنند. بعضاً منتقدین با انصاف هم مشاهده می‌شوند که از سر دلسوزی و با کمال ادب و رعایت اخلاق مطالب خود را عرضه کرده‌اند. تفاوت ره از کجاست تا به کجا!! بین دو گونه نقد (نقد منصفانه - نقد از روی عناد).

مردم ما در انتخابات خرداد 1392 به شخصیتی امید بستند که اهل تدبیر است و با انگشت کیاست و ذکاوت کمر همت به حل مشکلات فراوان مردم بسته است. او اهل اعتدال است، اهل صبر و مقاومت است، در عمل فراجناحی عمل می‌کند و در سخن آنچه را که در دل دارد و مصلحت می‌داند بر زبان جاری می‌نماید. در عین حال جز خدا و پیامبر(ص) و ائمه معصومین(ع) همه ما انسان‌ها با امکان خطا روبه‌رو هستیم.
اکنون یک اقلیت در مرکز قانونگذاری گویا فقط کارشان مچ‌گیری است و در پی آن جنجال‌آفرینی و مانع تراشی.
در رسانه‌های مکتوب نیز همین راه را متأسفانه در میان مطبوعات مشاهده می‌کنیم.
و جالب است کسانی که اطلاع دارند در قانون اساسی «پس از مقام رهبری، رئیس‌جمهوری عالی‌ترین مقام رسمی کشور است» (اصل 113 قانون اساسی) چگونه به خود اجازه می‌دهند، اولاً این هجوم همراه با اهانت را به این جایگاه رفیع و شخصیت مورد احترام سیاسیون عالم و مورد علاقه اقشار مختلف مردم که آگاهانه وی را از میان کاندیداهای متعددی که همه محترم و قابل اعتماد بودند، برگزیدند، داشته باشند. گویا خود را انقلابی‌تر، ولایی‌تر، شجاع‌تر و... از منتخب مردم می‌دانند که باید بگویم البته علم غیب هیچ کس ندارد و خداست که درون و برون را آگاه است.
اما برابر اسناد و سابقه تاریخی خاطرات نسل انقلاب دکتر روحانی در سابقه انقلابی بودن، تأثیر مثبت در پیشبرد نهضت حضرت امام (ره) تا پیروزی و از زمان پیروزی تاکنون به عنوان یک انسان خوشفکر، مدیر و اهل تدبیر هم در مجلس و هم شورای عالی امنیت ملی و هم دوران سخت دفاع مقدس و از همه بهتر و مهمتر داستان انرژی هسته‌ای بیشتر می‌شناسند و همین زندگینامه پربار او را بر کرسی ریاست بر قوه مجریه استیلا داد و مردم ما در این یک سال در کنار آرامش نسبی که ایشان سبب آن بوده‌اند شاهد قدم‌های بزرگ در تأمین عدالت اجتماعی نیز بوده‌اند و امید به روزها و ماه‌های آینده دارند که گره‌ها یکی پس از دیگری باز گردد. بویژه در عرصه سیاست خارجی که جوانانی با ایمان در تلاش برای خنثی کردن توطئه دشمنان هستند.

در پایان در شگفتم که در میان منتقدین سرسخت و همیشه مخالف این دولت کسانی را می‌بینیم که در مقام بیان و سخن متأسفانه رعایت اخلاق و ادب در آرشیو روزنامه‌ها و ضبط رسانه ملی و... کمتر از آن‌ها دیده شده است. حال اینان چگونه دم از اخلاق و ادب می‌زنند اما دیده و شنیده‌ایم که همانان مخالفان خود را با انواع اتهامات ثابت نشده از میدان خدمت بیرون کرده‌اند و خود بر آن میدان، میدانداری نموده‌اند. این افراد در دوران هشت سال گذشته اولاً هیچ نقدی بر عملکردهای پراشتباه نکردند ثانیاً اگر نقدی داشتند بسیار کمتر از آن همه بسیار معایب بود اکنون و طی این یک سال که دوران مدیریت شخصیتی باسابقه درخشان و مقبول همگان و شناخته شده در میان سیاسیون جهان هست این گونه تاخت و تاز خدمت به خودی‌ها نیست، بلکه آب به آسیاب غیرخودی‌ها ریختن است، در مقام مدح ایشان نیستم ولی 42 سال است که او را می‌شناسم و شخصیت متعادل و یکسان او را همیشه دیده‌ام.

منبع: ایران

انتهای پیام

دیدگاه شما