دریای خزر بزرگ ترین پیکره بسته آبی در زمین است و نبود هر ارتباط طبیعی با سایر اقیانوس ها آن را به یک زیست بوم ویژه تبدیل کرده است. اما این ویژگی های منحصر به فرد سبب آسیب پذیری بیشتر آن مقابل عوامل خارجی نیز شده است.
به گزارش جماران به نقل از پایگاه اطلاع رسانی شبکه خبر ، اگر ده سال قبل به کسی میگفتند روزی خواهد رسید که زاینده رود و دریاچه ارومیه خشک شود، کسی باور نمیکرد،اما در ایران سرنوشت رود و دریا و دریاچه، سرنوشت تلخی است. «زاینده رود» که خشکید و دریاچه ارومیه هم دیگر آبی ندارد و نوبت به دریای «خزر» رسیده است، اما طور دیگر.
خبری از ماهیهای نزدیک ساحل خزر نیست و تور ماهی گیر به جای ماهی، زباله صید میکند، همه روزه بخشی از شن های ساحلی را برای طرح های عمرانی به جاهای دیگر حمل میکنند و فاضلاب های شهری از کوتاه ترین مسیر به دریا میرسند.
دریای خزر بزرگ ترین پیکره بسته آبی در زمین است و نبود هر ارتباط طبیعی با سایر اقیانوس ها آن را به یک زیست بوم ویژه تبدیل کرده است. اما این خصوصیات منحصر به فرد سبب آسیب پذیری بیشتر آن مقابل عوامل خارجی نیز شده است.
21 مرداد (12 آگوست) روز جهانی دریای خزر (کاسپین) نامیده شده است، تا فرصتی باشد برای توجه به این دریا و خطراتی که آن را تهدید میکند.
هر چند کنوانسیون حفاظت از محیط زیست دریای خزر (کنوانسیون تهران) به تصویب کشورهای حاشیهای این دریا رسیده و آنها را موظف به رعایت مفاد این کنوانسیون کرده است، اما گسترش آلودگیها نشان از بیتوجهی کشورهای عضو، به آن دارد.
آلودگیهای ناشی از عملیات اکتشاف و استخراج نفت و گاز، نزدیکی کارخانجات به رودخانهها و ورود فاضلابهای تصفیه نشده به دریا، ماهیگیری بی رویه، بی توجهی مسافران و گردشگران در حفظ محیط زیست و به طور کلی آلودگیهای صنعتی، کشاورزی، میکروبی و بیولوژیکی به طور جدی این دریاچه را تهدید میکند که در آینده نه چندان دور میتوانند، آسیبهای جبران ناپذیری به بزرگترین دریاچه جهان وارد کند و سرنوشتی تلخ تر از زاینده رود و دریاچه ارومیه را برای آن رقم بزند؛ آن طور که شاید نسل های بعد تصویری واضح از دریای خزر را هرگز به یاد نیاورند.