در عین حال نباید نادیده گرفت که برخلاف دولت گذشته که در حوزه رسانهای فعالیت گستردهای داشت و سایتها، خبرگزاریها و روزنامههای برساخته دولت پروپاگاند زیادی در حمایت از سیاستها و برنامههای آن داشتند، دولت کنونی علاقه چندانی به بهرهگیری از عنصر و اهرم رسانه ندارد یا اگر دارد معطوف به حضور شخص رئیسجمهور و معدودی از وزیرانش در عرصه شبکههای مجازی است که گرچه در میان نسل امروزی و بهویژه بیرون از کشور بازخورد دارد، ولی ناتوان از برقراری رابطه با عموم مردم است و اکثر مخاطبان داخلی ترجیح میدهند همچنان از رسانههایی چون تلویزیون و روزنامه اخبار را پیگیری کنند و در ناکارآمدی رسانههای داخلی این شبکههای ماهوارهای برونمرزی هستند که خلاء اطلاعرسانی را پر میکنند.
با این همه نقدی به سخنان رئیسجمهوری وارد است که یک ناظر و منتقد منصف به آسانی از کنار آن نمیگذرد. دکتر حسن روحانی یک سال پیش با شعار و منشی توانست رای مردم را به خود جذب کند که اصولا کمتر رسانهای از او حمایت میکرد. آنچه وجه تمایز او با بیشتر رقیبانش بود، بهرهگیریشان از ادبیاتی ممتاز و لحنی آرامشبخش بود که چون از دل برمیآمد بر دل همگان نیز مینشست. روحانی با شعار و منش اعتدالی و نشان دادن کلید تدبیر توانست از مردمی رای بگیرد که از ادبیات شعاری و سیاست ماجراجویانه دولت قبلی خستهشده بودند و به دنبال کسی بودند که به جای ادعای مدیریت جهان و شاخ و شانه کشیدن برای رقیبان داخلی و دور کردن دوستان و همسایگان از ایران، راه تعامل با جهان و جریانهای سیاسی در داخل را پیش گیرد. دستاورد دولت تدبیر و امید در این یک سال که توانست دوباره چهرهای روشن و بیغبار از جمهوری اسلامی در جهان ترسیم کند و بحران اقتصادی را به مسیر مهار بکشاند، فراتر از آن است که بتوان به آسانی آن را نادیده گرفت و البته مشکلات پیشرو بهویژه زمینهسازی برای خروج از رکود خطرناک کنونی و قرار دادن اقتصاد در مسیر رونق نیز اهتمام ملی را
میطلبد که متاسفانه برخی منتقدان رئیسجمهور و دولت یازدهم با تنگنظری و ترجیح منافع شخصی و جناحی بر منافع و خیر عمومی این دستاوردها را نادیده میگیرند یا در راه تلاش این دولت سنگاندازی میکنند. اما به باور نگارنده اگر ادبیات و منش اعتدال راه پیروزی در انتخاب حسن روحانی را هموار کرد و در این یک سال در کوران مشکلات طاقتفرسا مددکار او بود، همین منش نیز میتواند راهگشای حل مشکلات باقیمانده باشد. وجه بارز اعتدال، توجه به جدال احسن و دوری گزیدن از ادبیاتی است که رئیسجمهور و بزرگانی چون هاشمی، خاتمی و ناطقنوری، در دوران هشت ساله دولتهای نهم و دهم بیش از همه چوب آن را خوردند. انتظار از رئیسجمهور محترم استفاده از ادبیات همیشگی آرامشبخشی است که اصولگرا و اصلاحطلب را با وجود مطالبات ناهمسو و گاه ناهمساز با دولتش همسو و همساز کرده است. صبوری و از دست ندادن امید به پیروزی همان گمشدهای است که ریشه در تاریخ پر از ناکامی و نامرادی ایران و ادبیات پارسی دارد و چه نیکو گفته است خواجه شیراز: گویند سنگ لعل شود در مقام صبر/ آری شود ولی به خون جگر شود. انتظار از رئیسجمهور محترم این است که همچنان صبورانه و صادقانه
مردم را مخاطب خود سازد، به آنها بهعنوان صاحبان کشور گزارش دهد و در تنگناها از آنها مدد جوید.
منبع: فرهیختگان