انتشار این عکس ها صرفا برای روایت یک حادثه صورت نگرفته است و گاهی برای ملموس شدن عمق یک حادثه دست به انتشار آنها می زنیم. مثلا درباره ی حادثه اخیر شما در منابع نوشتاری فقط می خوانید که چنین حادثه ای اتفاق افتاده است و نزدیک به 40 نفر فوت شدند ولی وقتی مکان، امدادرسانی و وسعت تخریب، تعداد جنازه ها و عکس اجساد سوخته البته نه به صورت جزئی در عکس دیده می شود ابعاد حادثه مشخص می شود وگرنه این گونه عکس ها، عکس های جذابی برای به نمایش گذاشتن نیستند. گاهی هم عکس هایی از آثار به جای مانده مثل کیف سوخته، عروسک و سایر عوامل تصویری موجود چیزهایی است که نشان می دهد مثلا بچه یا پیرمرد هم جزو مسافران هواپیما بوده اند.
اما درباره ی انگیزه انتشار تصاویری مثل جنازه سوخته یک بچه، هدف تاثیر بر مسئولان ذیربط جهت توجه بیشتر و اصلاح کمبودهای موجود و صورت گرفتن حرکات دلسوزانه از طرف مسئولان است و در این شرایط ما نباید به خاطر بار عاطفی ماجرا از انتشار، خودداری کنیم. گاهی اتفاق می افتد که تصاویر آن چنان خوشایند نیست ولی به خاطر تاثیرگذاری و شکل گرفتن یک اتفاق مثبت مجبوریم تصاویر را به نمایش بگذاریم اگرچه شاید ارزش خبری چندانی نداشته باشد ولی بار روانی و فشار احساسی ناشی از آن می تواند نیروی محرکه خوبی باشد. پرداختن به چنین عکس هایی تنها با این هدف بوده است نه پرداختن به جزئیات. مخصوصا در کشور ما که احساسات غلیظ تر است دیدن چنین تصویری البته نه به میزان زیاد و در حد یک یا دو فریم که بتواند فشار روحی روانی ایجاد کند در اتخاذ بعضی تصمیمات بی تاثیر نیست. برای مثال کودکانی که در عبور از رودخانه از طریق طناب، انگشتان خود را از دست داده بودند. ممکن است انتشار تصویر انگشتان قطع شده خوشایند نباشد اما دیدن همین تصاویر باعث ایجاد فشار و احداث پل در آن روستا شد.
منبع: شفقنارسانه