اظهارات روزهای اخیر مسعود کیمیایی در دفاع از آخرین فیلمش و دیگر آثارش در سالهای اخیر و همچنین پاسخهای مبهمش درباره همکاری با برخی اشخاص در سالهای اخیر، با یک تاکید مهم همراه بود و آن هم برخورداری از توانمندی ساخت فیلمی است که توان ایجاد صف در سینما را داشته باشد؛ توانمندی که مشخص نیست چرا کیمیایی مورد بهره برداری قرار نمیدهند؟
به گزارش جماران به نقل از «تابناک»، «...من بلدم فیلم بسازم خیابان بَند بیاید. بلدم، کاری ندارد. بلدم فیلم بسازم که 3 بعد از نیمه شب صف جلوی سینما باشد. کرده ام. باز هم می توانم. خوب هم بلدم...» این یکی از مهمترین سخنان مسعود کیمیایی در روزهای اخیر است؛ مردی که همچون بسیاری از سینماگران تصور میکند نامش مترادف با نام سینمای ایران است و به همین دلیل هیچ گاه طالب نقدها نبوده و گارد سختی گرفته است.
او حالا از توانمندی سخن به میان میآورد که شاید تنها برای «مارمولک» کمال تبریزی شاهدش بودیم و حافظه یاری نمیکند که فیلمی به جز این اثر، با صفهای طولانی و مداوم از نخستین سانس تا سانسهای ویژه نیمه شب سالنهای سینما مواجه شده باشد؛ صفهایی که بیجهت نبود و خیلی زود فیلم از پرده سینماها پایین کشیده شد و ایستاده در صفها، آخرین اشخاصی بودند که این فیلم را روی پرده بزرگ تماشا کردند.
همین شرایط نشان میدهد طرح ادعای نمایش فیلمی که منجر به صف کشیدن مردم مقابل سالنهای سینما تا ساعت 3 بامداد هر روز شود تا چه میزان عجیب است، آن هم از مردی که آخرین ساختهاش در گیشه شکست تجاری خورده و حرفی برای گفتن حتی در گیشه نیز نداشته، چه رسد به سناریو و فرم درست. کیمیایی نیز همچون مهرجویی نخستین فیلم بدش را نمیسازد و در یک دهه اخیر، از هیچ یک از این اساتید فیلم مهمی به نمایش در نیامده و البته هیچ کدام تاب و تحمل شنیدن نقدها را نداشتهاند و چنین نقدی را برنتافتند.
در این میان حتی اگر کیمیایی توان ساخت فیلمی را دارد که چنین فروشی را در پی داشته باشد نیز باید از این اتفاق استقبال کرد، چرا که سینمای ایران به همان اندازه که به آثار جدی و مهم احتیاج دارد، به بلیت فروشی برای ادامه حیات محتاج است و به همین دلیل اگر کارگردانی دیگر وسواسی در فیلمسازی ندارد اما معتقد است همچنان میتواند فیلمی با فروش بسیار بالا بسازد، از این موضوع حمایت کرد تا حداقل دستاوردی به اندازه برخی کارگردانهای تازه نفس سینما داشته باشد و اگر اثر مهمی در کارنامه اش ثبت نمیکند، حداقل به روشن ماندن چراغ سینماها کمک کرده باشد.
باید مجدداً تاکید کرد سینمای دنیا و به طور خاص سینمای ایران هر ساله توان اکران شمار محدودی از آثار را دارد و اگر قرار باشد در دنیا و باز هم به طور خاص ایران، هر ساله آثار پایینتر از متوسط مورد انتظار (نسبت به سطح هر کارگردان و یا سطح جشنواره) عرضه شود، اقتصاد سینما به عنوان شاهرگ این هنر ـ صنعت ضربه اصلی را خواهد خورد و تماشاگر حرفهای با درک همین ملاحظات و ضربه محکمی که فیلم ضعیف به ذائقه مخاطب خواهد زد.
همچنین تأثیری که در سینماگریزی و کاهش فروش کلی سینما خواهد داشت، چنین عملی را انجام میدهد و عمل کارگردان را در تولید یک اثر ضعیف، مصداق ضربه به سینما تعبیر میکند. شاید وقت آن رسیده تا کارگردانهای ایرانی نیز درک کنند، سینما حکم ماه عسل را ندارد.
کیمیایی: مردم برای فیلم بعدی من تا سه نصف شب صف می کشند
کد خبر:
۵۱۸۲۴