اشغالگران نه تنها با ساختمان ها بلکه با مردم عادی هم دشمنی دارند. حمله بی رحمانه آنها تک تک موجودات زنده در غزه را هدف قرار می دهد. هر روز بارها قتل عام جدید رخ می دهد. اشغالگران محکوم به تبدیل کردن غزه به یک آزمایشگاه برای استفاده از سلاح های آزمایشی و ممنوعه روی مردم فلسطینی هستند.
ماموریت اسراییل: کشتن غزه
مهسا حکمت در روزنامه اعتماد نوشت: اشغال سرزمین های فلسطینی و رفتار وحشیانه با شهروندان آن از سوی اسراییل، نتیجه افزایش تدریجی به اصطلاح رادیکالیسم اسلامی بوده است. رسانه های امریکا، اسراییل را به عنوان قربانی نشان می دهند بدون آنکه توضیح دهند که این اقدامات فلسطینی ها در پاسخ به اشغال سرزمین های خود از سوی اسراییل، است.
این روزها هواداران فتح هم برای حماس کلاه از سر بر می دارند. خشونت های اسراییل در نوار غزه نه تنها حماس و هوادارانش را به واکنش نظامی بیشتری علیه اسراییل واداشته و نه فقط اهل غزه را زخم زده و به مرگ و آوارگی کشانده بلکه همه جهان را آزرده، چه رسد به هواداران و اعضای فتح که خود، فلسطینی هستند و طعم گس جنگ و آوارگی را سال هاست که چشیده اند.
همه آنجا به فراخور حال واکنش نشان می دهند. از گریس گانس، سخنگوی آژانس کار و امداد سازمان ملل متحد گرفته که هنگام گفت وگو با شبکه الجزیره درباره گلوله باران مدرسه تحت نظر سازمان ملل در غزه و کشته شدن 15 نفر در آنجا تنها جمله اول را گفت، سکوت کرد و بغضش ترکید تا فادی حنونه 34 ساله، دانشجوی رشته مدیریت بازرگانی، عضو جریان فلسطینی فتح که در غزه زندگی می کند و این روزها به احترام برای حماس کلاه از سر بر می دارد.
گریه گانس به بیانیه سازمان ملل در محکومیت اسراییل می انجامد که در آن می گوید شب حادثه 17 بار موقعیت دقیق مدرسه را به ارتش اسراییل اطلاع داده و گفته بودند این مکان برای پناه دادن به هزاران نفر فلسطینی آواره است اما چند ساعت بعد از آخرین اطلاع برای ششمین بار یکی از مدارس وابسته به سازمان ملل «اونروا» مورد حمله ارتش اسراییل قرار می گیرد. شاید برای همین است که امروز تمام فلسطین در سوگ غزه یکپارچه است و فادی حنونه می گوید: «من و خانواده ام عضو فتح هستیم و همه می دانند که حماس با فتح اختلاف دارد اما من این روزها در مقابل حماس تعظیم می کنم. دستان مردم غزه را می بوسم» فادی می گوید که اگر اسراییل با حماس در حال جنگ است باید با نیروهای مقاومت بجنگد نه با کودکان. او هر روز برای در آوردن جنازه ها از زیر آوار با دوستانش دور هم جمع می شوند: «تاکنون بیش از 10 کودک را گاه بی دست و گاه بی سر از زیر آوار خارج کرده ام. بعضی از جنازه ها که بیش از 10 روز در زیر آوار مانده اند، متلاشی می شوند. بعضی از کودکان بدن شان پر از ترکش است و متاسفانه زنده می مانند. ای کاش خانه هایشان را ترک می کردند و به پارک ها می رفتند. پارک ها
امن تر از مدارس، مساجد و خانه هاست.»اما در این میان هستند رسانه ها، دولت ها، نهادها یا افرادی در جهان که با گفتن این جمله که حماس از مردم غزه به عنوان سپر دفاعی استفاده می کند و مساجد، بیمارستان ها و مراکز آموزشی را به سکوهای پرتاب موشک به خاک اسراییل تبدیل کرده، می خواهند تا حدودی حملات اسراییل به مراکز غیرنظامی را توجیه پذیر کنند. هرچند موضع آنها میان این موج همدردی جهان با فوران غم، بغض و غضب در این نوار باریک انسانی کم کم دیگر خریداری ندارد. ساکنان غزه خود گواه صادق تری بر این ادعا هستند و بیش از همه از این نگاه متاثر شده اند آن طور که گاه حتی پرسش درباره آن را هم بر نمی تابند، مانند جیسون شوای 37 ساله که با شرکت «مطبعه للتصمیم» در غزه کار می کند و یک شهروند فلسطینی- امریکایی است. او حتی حاضر نیست در این باره صحبت کند و علت های آن را بررسی کند.
اگر ما هم در آن نوار باریک ساکن بودیم احتمالاهمین کار را می کردیم، آخر اکنون یک ماه از حمله ارتش اسراییل به نوار غزه می گذرد، تا کنون حدود 1700 فلسطینی کشته و بیش از 9000 تن دیگر زخمی شده اند که بیشتر آنان کودکان و زنان هستند و صندوق کودکان سازمان ملل یونیسف در بیانیه یی اعلام کرده که از زمان آغاز جنگ غزه تا کنون 296 کودک فلسطینی کشته شده اند و هر روز زخم غزه عمیق و عمیق تر می شود. محمد مطر 22 ساله عضو مانیفست جوانان غزه (GYBO) است. او هر روز به بیمارستانی در نزدیکی خانه شان می رود: آنجا تنها می نشینم و تماشا می کنم مادرانی که گریه می کنند و بچه هایی که نمی توانند حرف بزنند. پدرانی که پیکر فرزندان شان را در بیمارستان به دور ملحفه هایی خونین می پیچند. بعد از این قتل عام ها دیگر به زندگی اهمیتی نمی دهم. همه چیز در من مرده است. محمد در فضای چت جی میل برایم می نویسد که برای ذخیره کردن باتری لپ تاپش نمی تواند بیش از این در اینترنت باشد. آخر آنها در غزه تنها سه ساعت در شبانه روز برق دارند. آب گرم هم اصلاندارند. شب ها به سختی می توانند صدای ماشین ها را از میان صدای موشک ها تشخیص دهند و تا صبح از وحشت خواب
ندارند. مردم غزه حتی اجازه خروج از آنجا را هم ندارند مگر اینکه پاسپورت داشته باشند که در غزه برای شهروندان پاسپورت صادر نمی شود. عاهد ابوطیب، دانشجوی دانشگاه الازهر غزه است که شنبه شب به آن حمله و ساختمانش تخریب شد. عاهد 27 ساله می تواند از غزه خارج شود چراکه پاسپورت اردنی دارد اما ترجیح می دهد این روزها در غزه بماند: «این تجاوز وحشیانه موجب کشتارجمعی در سراسر نوار غزه و پاک سازی بسیاری از شهرها شده اما اشغالگران نه تنها با ساختمان ها بلکه با مردم عادی هم دشمنی دارند. حمله بی رحمانه آنها تک تک موجودات زنده در غزه را هدف قرار می دهد. هر روز بارها قتل عام جدید رخ می دهد. اشغالگران محکوم به تبدیل کردن غزه به یک آزمایشگاه برای استفاده از سلاح های آزمایشی و ممنوعه روی مردم فلسطینی هستند.»
ایهاب ابو ملوح 34 ساله، مدرس دانشگاه الازهر غزه می خواهد «هر چه زودتر» محاصره تمام شود «در غزه همه ما مردم مقاومت می کنیم، نه تنها حماس.» او می گوید امسال عید نداشتند. «روز عید فطر غزه جهنم بود. اسراییل به یک بازار که پر از مردم بود حمله کرد. درجا 17 نفر کشته شدند که تا غروب به 23 نفر رسید.»
نهایه قواسمی 45 ساله در تورنتو کانادا زندگی می کند او که دوستان زیادی در غزه دارد، می گوید: «آنها دیگر نمی خواهند به محاصره برگردند. مرگ را به محاصره ترجیح می دهند. افرادی که کودکان شان شهید شده اند می خواهند مقاومت ادامه پیدا کند. بچه ها می خواهند تل آویو بمباران شود.»خشونت ها و حملات اسراییل به غیرنظامیان غزه فقط فریاد فلسطینی ها را در نیاورده است، یهودیان زیادی هم چه ساکن در آن کشور و چه در کشورهای دیگر صدای اعتراض شان بلند شده است.
مژگان 44 ساله که ایرانی تبار است و یهودی و به کار مترجمی اشتغال دارد درباره عملکرد دولت اسراییل در غزه بر این باور است: «کشتار جمعی در غزه توجیه پذیر و عادلانه نیست و فایده یی هم ندارد. من با تاکتیک های حماس موافق نیستم ولی درک می کنم تا وقتی اشغال وجود داشته باشد، تلاش فلسطینیان برای مقابله ادامه خواهد داشت.» او راه حل واقعی را، راه حل دیپلماتیک می داند و می گوید «می توان برای پایان دادن کامل به اشغال، یک معاهده صلح نوشت اما تا آن زمان هدف را باید بر کمتر کردن تلفات در هر دو طرف درگیری قرار داد. ولی متاسفانه طرف اسراییلی از توان برتر نظامی اش برای انجام اقدامات وحشتناک تلافی جویانه سوءاستفاده می کند که نه قانونی است و نه اخلاقی.»دن تدمور 71 ساله هم شهروندی اسراییلی است که فعال حقوق بشر است و اعمال اسراییل را به هیچ وجه قابل توجیه نمی داند. «زمان هایی در تاریخ هر ملت وجود دارد که باید از خودش دفاع کند ولی الان اسراییل در چنین وضعیت بحرانی ای قرار ندارد به ویژه که عملکرد اسراییل به صورتی خونبار و با تلفات بی شمار غیرنظامیان همراه است. داشتن قدرت نظامی قوی استفاده غیر اصولی از آن را توجیه نمی کند. این
وظیفه بر دوش آنهاست که از این ارتش با احتیاط و داوری درست استفاده کنند و یا اصلااستفاده نکنند، نه اینکه ضد افرادی استفاده کنند که ارتش منظم، نیروی هوایی و سلاح های ضد هوایی ندارند.»
با خبرنگاران در غزه
درد غزه خبرنگاران را هم به کام خود کشید و گاه به قیمت قربانی شدنشان آنها را به شهادت می گیرد تا آن درد را مقابل هیات منصفه یی جهانی شهادت دهند. سامح عریان فیلمبردار شبکه الاقصی در حال فیلمبرداری از منطقه «شجاعیه» در غزه از سوی نظامیان اسراییل زنده و مستقیم لحظه مرگ خود را به تصویر کشید. عریان هشتمین خبرنگاری است که در غزه کشته شد. زهیر نجار، خبرنگار آزاد فلسطینی که پدرش در محاصره سربازان اسراییلی قرار داد در تکاپوی نجات پدرش از طریق صلیب سرخ است. او زندگی خودش را که نمونه کوچکی از زندگی مردم غزه است اینگونه تصویر می کند: «بیش از 3 هفته گذشته است. من در این روزها بیشتر از یا ساعت نتواستم بخوابم. احساس می کنم کم کم کنترل خودم را از دست می دهم: تمرکزم را، نیرویم را و ایمانم را از دست می دهم. امروز با وجود نگرانی و ترس برای پدرم که هنوز در خیابان ها در محاصره سربازان اسراییلی است و با وجود سوت موشک ها و صدای انفجارها، تصمیم گرفتم چند ساعتی بیشتر بخوابم. وقتی تازه بر روی تختم دراز کشیدم یک پیامک گرفتم. خبر کشته شدن حداقل هشت نفر در جنوب غزه که چهار نفرشان کودک بودند. این هشت نفر همه از وابستگان من بودند.
خواب از سرم پرید. استرسم از قبل بیشتر شد و عصبانیتم به بی نهایت رسید. خدایا کمکمان کن!»پدر زهیر در آخرین تماس تلفنی که با او داشته، گفته است: «در میان ما چند پسر جوان و مرد زخمی وجود دارد. همه جا پر از جنازه است. محله شجاعیه تبدیل به ویرانه شده است. سربازان اسراییلی با تفنگ هایشان در خیابان ها هستند».
فواد ابوغش خبرنگار abc استرالیا نیز از وضعیت بیت المقدس می گوید: «زندگی مردم اسراییل هم تحت تاثیر جنگ غزه قرار گرفته و آنها در حالت فوق العاده زندگی می کنند. آنچه در بیت المقدس به چشم می خورد عبارت است از: فشارهای هرچه بیشتر پلیس اسراییل به شهروندان بیت المقدس، سختگیری نسبت به کسانی که برای ادای نماز به مسجد الاقصی می روند و بدرفتاری بیش از پیش نسبت به شهروندان فلسطینی از سوی اسراییلی ها. بنابراین اسراییلی های ساکن در بیت المقدس غربی و همچنین اسراییلی های ساکن در مناطق اشغالی وضعیت عادی ندارند. آنها گرچه از پشتیبانی کامل ارتش اسراییل و دست راستی های افراطی برخوردارند اما زندگیشان تحت تاثیر جنگ غزه قرار دارد.»
عمیرا هص 59 ساله از روزنامه نگاران اسراییلی است که این رفتار را تایید نمی کند و منتقد سیاست های دولت اسراییل است. عمیرا هص را در ایران با انتشار گزارشی از او تحت عنوان «در محاصره» که در کتابی به نام «به من دروغ نگو!» در سال 1390 از سوی انتشار آمه منتشر شده است می شناسیم. عمیرا در رابطه با عملکرد ارتش اسراییل در غزه گفت: «مواضع من و دیدگاه انتقادی من در قبال رفتار دولت اسراییل مشخص و آشکار است و می توانید به آنها مراجعه کنید.» عمیرا هص در آخرین مقاله انتقادی اش به ارتش اسراییل در روزنامه هاآرتص با تیتر «حمله اسراییل به غزه: انتقامی برای اجتناب فلسطینیان از پذیرش اشغال» چنین می گوید: «چرا مکان های مسکونی مورد حمله قرار می گیرند. عکس هایی که از سوی هواپیماهای بدون سرنشین گرفته می شود، بسیار مهم هستند. چراکه اپراتورها می توانند به کمک آنها تشخیص دهند که بچه ها زیر یک سقف یا ساحل دریا هستند یا نه. منظور من کودکان است. کسانی که حتی برای آدم های تندروی داخل ارتش یا وزارت دادگستری هم اهداف قابل توجیهی نیستند. عکس هایی که توسط هواپیماهای بدون سرنشین گرفته می شود می توانند تشخیص دهند که یک تیم برای نجات زخمی
ها وارد شده یا خانواده غیرنظامیان محل را تخلیه کرده اند یا نه. همه اینها به کمک عکس هایی با وضوح بالاممکن می شود. عکس هایی که دلیلی برای اوپراتورها باقی نمی گذارد تا دکمه «کشتن» را فشار دهند. اما به دلایلی دوربینشان که می تواند تفاوت بین سلاح ها را تشخیص دهد، نمی تواند مشخص کند فردی که کشته می شود بچه است یا مادر یا مادربزرگ. آنها همه محکوم به مرگند.»شهرزاد فرامرزی نیز از گزارشگران کهنه کار حوزه خاورمیانه بوده و با گزارش های افشاگرانه اش در مورد کشتار در صبرا و شتیلاشناخته شده است. او درباره اوضاع عمومی غزه می گوید: «اسراییل با وجود خارج کردن نیروهای نظامی خود و شهرک نشینان از نوار غزه در سال 2005، غزه را با محدود کردن دسترسی به غذا، دارو، آب، سوخت و ملزومات دیگر تحت محاصره نظامی شدید قرار داد و حرکت آزاد مردم غزه در داخل و خارج از قلمرو را محدود کرد. از ژانویه ، این محل تحت محاصره غیر قانونی بوده است. اشغال سرزمین های فلسطینی و رفتار وحشیانه با شهروندان آن از سوی اسراییل، نتیجه افزایش تدریجی به اصطلاح رادیکالیسم اسلامی بوده است. رسانه های جریان اصلی امریکا، اسراییل را به عنوان قربانی نشان می دهند که از
سوی فلسطینیان به طرز وحشیانه یی به موشک بسته شده و مورد حملات انتحاری قرار گرفته اند، بدون آنکه توضیح دهند که این اقدامات فلسطینی ها در پاسخ به اشغال سرزمین های خود از سوی اسراییل، گسترش شهرک های یهودی نشین غیر قانونی، دیوارهای سیمان کشی شده که از وسط روستاها و زمین های آنها می گذرد و یا محاصره اقتصادی غزه است.»
این خبرنگار بازنشسته آسوشیتدپرس که اکنون ساکن کاناداست یادآوری می کند که غزه متراکم ترین نقطه در جهان است و البته متراکم ترین اسارتگاه جهان.او ادامه می دهد: «تاکنون من در غزه کسی را ندیده ام که به جز «اسراییل»، حماس یا شخص دیگری را برای درد و رنج خود سرزنش کند، حتی کسانی که از طرفداران این دو گروه نیستند. اکثر مردم گفته اند که آتش بسی می خواهند که محاصره را نیز به پایان برساند.»
اکنون هوای غزه بارانی است. بارانی از گلوله و بمب و خاکستر. امیدهای جوانان غزه هم مثل خانه های «شجاعیه» و «رفح» از بین رفته اند. دل هایشان شکسته. وجودشان یخ کرده. صدایشان خش دارد. نگاهشان غم دارد. دستانشان ضعف دارد. اما دیگر توان محاصره را ندارند. می خواهند آزاد باشند. می خواهند تجهیزات پزشکیشان زنگ زده نباشد. می خواهند سفر کنند. می خواهند زندگی ای همانند ما داشته باشند و این حق آنها است اما شاید این حق دیگر به کار غرائب اهل قبرس نیاید. فعال حقوق بشری که بیش از 10 سال از آمدنش به غزه می گذرد. او خود را یک فلسطینی می داند و شبی که قرار بود از فعالیت هایش و نظراتش با ما صحبت کند، گفت زمان کمی دارد و شاید دیگر نتواند جواب دهد. آن شب با دوستانش خداحافظی کرد و خواست تا سوال ها را برایش ایمیل کنم. بیش از یک هفته است عمر جوابی به ایمیلم نداده است و دوستانش از او بی خبرند.
منبع: شفقنا رسانه