جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

ادعاهای گزاف مدرسه های پولی

کد خبر: ۵۱۳۴۵

مهدی بهلولی عضو انجمن کارشناسان آموزش و پرورش
«شهریه مصوب آموزش و پرورش به هیچ عنوان با برنامه‌های اجرایی و فوق برنامه ما همخوانی ندارد. به‌عنوان مثال معلمان ریاضی این دبیرستان از بهترین اساتید رشته ریاضی هستند که بالاترین دستمزد را از ما دریافت می‌کنند. ما مجبوریم که چک شهریه مصوب را به هنگام ثبت نام از والدین دریافت کنیم. پس از مهرماه انجمن اولیا و مربیان تشکیل جلسه می‌دهد و فهرست هزینه‌های تمام‌شده را در اختیار والدین قرار داده و از طریق انجمن اولیا و مربیان مابه‌التفاوت هزینه‌ها را در طول‌سال تحصیلی دریافت می‌کنیم.»
سخنان بالا را چند روز پیش یکی از مدیران منطقه یک تهران در گفت و گو با خبرگزاری مهر بیان داشته است و در واقع تاکیدی آشکار است که کارگزاران مدرسه‌های پولی (غیردولتی یا غیرانتفاعی) توجه چندانی به نرخ‌های مصوب آموزش و پرورش ندارند و هر کدام با توجه به شرایط خود، شهریه مدرسه‌شان را تعیین می‌کنند. آموزش و پرورش البته مدعی است که با این افزایش‌های بی‌حساب و کتاب برخورد می‌کند اما در عمل، یا سراسر، چنین برخوردی انجام نمی‌گیرد یا اگر هم انجام می‌گیرد جدی و فراگیر نیست. درواقع می‌توان گفت که چه بسا خود آموزش و پرورش هم از این افزایش شهریه‌ها چندان ناراضی نیست و به نوعی سود می‌برد چرا که درحال حاضر، خود تبدیل به رقیبی برای مدرسه‌های پولی شده است. با افزایش شهریه مدرسه‌های پولی، مدرسه‌های هیأت امنایی، نمونه مردمی، سمپاد و... نیز که در نام و عنوان دولتی‌اند ولی هر کدام به میزانی از مردم پول دریافت می‌کنند، آسان‌تر می‌توانند شهریه بگیرند و آن را افزایش دهند. هنگامی که یک مدرسه پولی، برای نمونه، در منطقه پنج تهران برای نام‌نویسی در ‌سال نخست دبیرستان، ٩‌میلیون تومان شهریه می‌گیرد روشن است که مدرسه هیأت امنایی همان منطقه که ٦٠٠ - ٥٠٠‌هزار تومان دریافت می‌کند راحت‌تر می‌تواند دریافت شهریه را توجیه کند و حتی در طول ‌سال تحصیلی، به روش‌های گوناگون بر آن بیفزاید.
اما در سخنان این مدیر منطقه یک- که در بالا آورده شد- نکته درخور درنگ دیگری هم نهفته است. بیشتر مدرسه‌های پولی سراسر جهان، راز «کامیابی» خود را بهره گرفتن از آموزگاران برتر اعلام می‌نمایند. البته به امکانات و مدیریت علمی و نوآورانه خود نیز می‌بالند. اما کمتر به یک نکته مهم اشاره می‌کنند و آن هم «گزینش دانش‌آموز» است. مدرسه‌های پولی که پشتیبانان ثروتمندی دارند در همان سال‌های آغاز کار خود، چندان دل‌نگران شمار کم دانش‌آموزان خود نیستند و از همان آغاز، به روش‌های گوناگون- و از آن میان برگزاری آزمون‌های ورودی- دانش‌آموزان درس‌خوان و باهوش منطقه را جذب می‌کنند. البته به وضع فرهنگی خانواده‌ها نیز توجه دارند و از نام‌نویسی دانش‌آموزی که خانواده پرحاشیه دارد خودداری می‌کنند. ناگفته پیداست که از این‌رو، از مدرسه‌های دولتی منطقه، که ناگزیرند همه دانش‌آموزان محدوده خود را نام‌نویسی کنند یا دیگر مدرسه‌های پولی‌ای که پشتیبانان آنچنان پولداری ندارند و برای پیشبرد کار خود، باید شمار دانش‌آموزان بالایی داشته باشند و چندان امکان گزینش نمی‌یابند، جلوتر می‌افتند. در میان آموزگاران، این سخن کمابیش فراگیری است که اگر مدرسه‌ای به راستی ادعای ارایه آموزش درست و حسابی را دارد باید بتواند با دانش‌آموزان معمولی ازپس انجام چنین کاری برآید و نه با دانش‌آموزان گلچین‌شده. ارایه آموزش تئوریک و فرمولی خوب یا حتی سطح بالا- و البته نه پرورشی همه‌جانبه، که با تمرکز بر سنجشگرانه‌اندیشی و اخلاق انسانی، شهروندی فراخور زندگی نوین‌ بار بیاورد و بی‌گمان در همه مدرسه‌های ما غایب است - به دانش‌آموزان زرنگ و باهوش و آنگاه نتیجه گرفتن در آزمون‌هایی همچون کنکور، چندان کار سخت و دشواری نیست و ارزش نازیدن ندارد.
منبع : روزنامه شهروند

انتهای پیام

دیدگاه شما