"رشید خالدی" صاحب کرسی "ادوارد سعید" در رشته مطالعات عربی در دانشگاه کلمبیا، نیویورک است. او همچنین سردبیر ژورنال "مطالعات فلسطین" و صاحب تالیفات مختلف در زمینه تاریخ فلسطین است. او در یادداشتی در نشریه معروف نیویورکر به زمینه ظالمانه تجاوز اسراییل به غزه و وضعیت انکار آن در مباحثات عمومی و رسانه ای پرداخته است.
در این یادداشت آمده است:
سه روز پس از آنکه "بنیامین نتانیاهو" نخست وزیر اسراییل جنگ فعلی را در غزه آغاز کرد، کنفرانسی خبری در تل آویو برگزار کرد که، به گزارش "تایمز اسراییل"، در آن به زبان عبری اعلام کرد: "به نظرم حالا مردم اسراییل حرف همیشگی من را می فهمند: اینکه نمی توان شرایطی را متصور شد که تحت هرگونه معاهده ای، ما از کنترل امنیت کرانه باختری رود اردن منصرف شویم."
حرف های نتانیاهو وقتی خطاب به جامعه اسراییل سخن می گوید ارزش شنیدن دارد. آنچه امروز در فلسطین می گذرد واقعا ربطی به حماس ندارد. ربطی به شلیک موشک ندارد. ربطی به "سپر انسانی" یا تروریسم یا تونل ها ندارد.
حوادث کنونی فلسطین مربتط با کنترل دائمی اسراییل بر سرزمین فلسطین و زندگی فلسطینیان است. این فحوای واقعی کلام نتانیاهو است، و این چیزی است که او تایید می کند "همیشه" از آن حرف زده است. این وقایع، مرتبط با سیاست پابرجای اسراییل از چند دهه پیش برای انکار حق خودمختاری، آزادی و استقلال فلسطین است.
اسراییل هم اکنون در غزه مشغول مجازات جمعی است. مجازات به خاطر این است که غزه نخواست تبدیل به یک گتوی سر به راه شود. مجازات به خاطر نفرت فلسطینیان متحد، و نفرت حماس و دیگر گروه ها در پاسخ به محاصره اسراییل و تحریک آن با مقاومت مسلحانه یا غیر مسلحانه است، پس از آنکه اسراییل مکررا به اعتراضات مسالمت آمیز با نیروی نظامی واکنش نشان داد.علیرغم سالها آتش بس و متارکه ی جنگ، محاصره غزه هیچگاه رفع نشده است.
با این حال، همانطور که در گفتار خود نتانیاهو مشخص است، اسراییل هیچ گزینه ای کمتر از رضایت فلسطینی ها به انقیاد خودشان را نخواهد پذیرفت. اسراییل صرفا یک "دولت" فلسطینی را خواهد پذیرفت که فاقد همه ویژگی های یک دولت واقعی است: کنترل بر امنیت، مرز، فضای هوایی، حدود ناوگان دریایی، مجاورت، و در
نتیجه، استقلال. بازی بیست و سه ساله ی "فرایند صلح" نشان داده است که این [دولت بی خاصیت] تنها چیزی است که اسراییل پیشنهاد می دهد، و حمایت کامل واشنگتن را به همراه دارد. هرگاه فلسطینی ها در مقابل چنین سرنوشت رقت انگیزی مقاومت کرده اند (آنچنانکه هر ملتی چنین خواهد کرد)، اسراییل آنها را به خاطر گستاخی شان مجازات کرده است. این اتفاق جدیدی نیست.
تنبیه فلسطینی ها به خاطر وجودشان، سابقه ای طولانی دارد. پیش از آنکه حماس و موشک های دست سازش به لولوی اسراییل تبدیل شود، و پیش از آنکه اسراییل غزه را به یک زندان سرباز، کیسه بوکس و آزمایشگاه اسلحه تبدیل کند، این سیاست اسراییل بوده است. در سال 1948، اسراییل هزاران بیگناه را کشت، و صدها هزار نفر دیگر را تهدید کرد و از خانه خود راند، همگی به نام تشکیل یک دولت با اکثریت یهودی در سرزمینی که در آن زمان 65 درصد جمعیت آن عرب بودند. در سال 1967، اسراییل بار دیگر صدها هزار فلسطینی دیگر را بی خانمان کرد، و منطقه ای را اشغال کرد که پس از چهل و هفت سال هنوز تا حد زیادی تحت کنترل دارد.
اسراییل در سال 1982، با هدف خلع ید "سازمان آزادی بخش فلسطین" و فرو
نشاندن ناسیونالیسم فلسطینی، به لبنان تجاوز کرد، هفده هزار نفر را قتل عام کرد که اکثرشان غیر نظامی بودند. از اواخر دهه 1980 که فلسطینی های تحت اشغال قیام کردند، قیامی که ابزار آن عمدتا پرتاب سنگ بود و برپایی اعتصابات عمومی، اسراییل ده ها هزار فلسطینی را بازداشت کرده است: از سال 1967 تاکنون، بیش از هفتصد و پنجاه هزار نفر مدتی را در زندان های اسراییل گذرانده اند، عددی که معادل چهل درصد از جمعیت مردان بالغ در حال حاضر است. وقتی آزاد شده اند خبر از شکنجه داده اند، که گروه های حقوق بشر همچون "بتسلم" با سند و مدرک آن را اثبات کرده اند. طی انتفاضه دوم که در سال 2000 آغاز شد، اسراییل بار دیگر به کرانه باختری تجاوز کرد (اسراییل هیچگاه این منطقه را به طور کامل ترک نکرده بود). اشغال و استعمار سرزمین فلسطین در جریان "فرایند صلح" دهه 1990 بی هیچ کم و کاستی ادامه یافت، و امروز هم ادامه دارد. و با این حال، در آمریکا، هنگام بحث این زمینه ی مهم و همیشگی ظلم و بیداد نادیده گرفته می شود، و در عوض، غالبا بحث به "دفاع از خود" اسراییل و مسئولیت فرضی فلسطینی ها در قبال رنج خودشان محدود است.
در هفت سال گذشته یا پیش
از آن، اسراییل نوار غزه را محاصره کرده است، آزار داده است، و دائما هدف حمله قرار داده است. دستاویزها تغییر می کنند: فلسطینی ها حماس را انتخاب کردند؛ رام نشدند؛ اسراییل را به رسمیت نشناختند؛ موشک شلیک کردند؛ تونل ساختند که محاصره را دور بزنند؛ و کذا و کذا. اما هر کدام از این دستاویزها یک نخودسیاه است، چرا که واقعیت گتوها - واقعیتی که وقتی رخ می دهد که شما 1.8 میلیون نفر آدم را در فضایی به وسعت صد و چهل مایل مربع، یعنی معادل یک سوم مساحت شهر نیویورک، زندانی می کنید، بدون آنکه کنترلی بر مرزهایشان داشته باشند، تقریبا بدون هیچ گونه دسترسی ماهیگیران به دریا (دسترسی تنها به سه کیلومتر از بیست کیلومتر توافق شده در اسلو فراهم است)، بدون هیچگونه راهی به داخل یا خارج، و پهپادهایی که شب و رزو بر فراز شهر وزوز می کنند - این است که، سرانجام، گتو تلافی خواهد کرد. این مسئله در "سوه تو" و "بلفاست" صادق بود، و در غزه هم صادق است. شاید حماس را یا برخی روش هایش را نپسندیم، ولی این مساوی پذیرش این گزاره نیست که فلسطینی ها باید انکار حقشان برای بقا به عنوان یک ملت آزاد در سرزمین آبا و اجدادی شان را با خونسردی
بپذیرند.
دقیقا به همین دلیل است که حمایت ایالات متحده از سیاست فعلی اسراییل حماقت است. صلح در ایرلند شمالی و آفریقای جنوبی زمانی به دست آمد که ایالات متحده و کشورهای جهان فهمیدند فشار را باید متوجه طرف قوی تر کنند، از آن حساب بخواهند و به مصونیتش پایان بدهند. ایرلند شمالی و آفریقای جنوبی فاصله زیادی با یک نمونه ایده آل دارند، اما ارزش یادآوری دارد که بدانیم، برای کسب نتیجه، لازم بود ایالات متحده با گروه هایی همچون "ارتش جمهوری خواه ایرلند" و "کنگره ملی آفریقا" تعامل کند، گروه هایی که درگیر جنگ چریکی و حتی تروریسم بودند. این تنها راه برای آغاز یک مسیر به سمت صلح و مصالحه بود. مورد فلسطین تفاوت اساسی ای با آن موارد ندارد.
در عوض، ایالات متحده وزنه را به نفع طرف قوی تر سنگین می کند. در منظره فعلی دنیا که وهم آلود و واژگونه است، تقریبا چنین به نظر می رسد که این اسراییلی ها هستند که تحت اشغال فلسطینی ها هستند، نه برعکس. در این جهان کج و معوج، [گویا] ساکنان یک زندان سرباز، در حال محاصره ی یک قدرت هسته ای دارنده ی یکی از پیشرفته ترین ارتش های جهان هستند.
اگر قرار
است از این ناواقعیت خلاصی یابیم، ایالات متحده یا باید سیاست های خود را تغییر دهد یا این ادعا را که یک "میانجی صادق" است کنار بگذارد. اگر ایالات متحده می خواهد اسراییل را با پول و اسلحه پشتیبانی کند و مدعیات اسراییل را که در تضاد کامل با عقل و قانون بین الملل است تکرار کند، بگذار چنین کند. ولی نباید ادعای منزلت اخلاقی کند و موقرانه درباره صلح آواز بخواند. و قطعا نباید با این ادعا که نگران بچه های فلسطینی است، بچه هایی که هم اکنون در غزه جان می دهند، به فلسطینی ها توهین کند.
منبع : شفقنا