1- روحانی، شخصیتی عقلگرا، معتدل و در عین حال پیچیده است. پیچیدگی او شاید به سالیان دراز تجربههای زیسته در عرصه مسائل امنیتی و دیپلماتیک برمیگردد.
2- روحانی و دولت او برخلاف دولت قبل، به دنبال هیاهو، جنجال و اقدامات بیمحتوا و پر سر و صدا نیست. از اینرو با نوعی تانی، احتیاط و به زعم برخی محافظهکاری در اقدامات او روبهرو میشویم.
3- روحانی پوپولیست و آنارشیست نیست. حضورش را در قدرت با وعدههای عجیب و غریب آغاز نکرده است. هر چند هنگام انتخابات وعدههایی را در مسائل داخلی و خارجی داده است که به نظر میرسد تلاش خود را مصروف آن داشته که در حد مقدورات عمل کند. شاید مراجعه به آن وعدهها کمکی برای تحقق زمانبندی آن بشود.
4- حداقل از روحانی تاکنون در عرصه قدرت استفاده ابزاری از دین و خصوصا بهرهگیری از مکتب ایرانی آشفته دیده نشده، از اینرو میتوان امیدوار بود که در دولت او به دین و ارزشهای بنیادین مردم به دلیل عدم بهرهبرداری بیحد و حصر و سوءاستفاده از ارزشها، آسیبی نرسد و این خود از دستاوردهای این دولت است.
5- روحانی در این مدت سعی نکرد کمدی رابینهود را بازی کند. شاهد بودیم که در پی دولت پاک وعده داده شده در دوره گذشته چه فسادی به دلیل از همگسیختگی اقتصادی و آسیب دیدن دستگاههای برنامهریزی و نظارتی در جامعه ما جاری و ساری شد. هردم از این باغ بری و تازهتر از تازهتری در اثر انباشت ثروت جریانات ناشناخته و فقر عظیم دهکهای پایین جامعه به گوش میرسد. این نیز یکی از دستاوردهای روحانی و دولت اوست که به تراژدی رابین هود پایان داد و سعی کرد تا دولت را به جای شعارزدگی در مسیر برنامهریزی و بهرهگیری از تجارب و انباشت گذشته قرار دهد.
6- روحانی سر دعوا و جنگ با عالم و آدم ندارد. از اینرو در همین مدت کوتاه تلاش کرد تا با استفاده از دیپلماسی حرفهیی و گفتوگوی با حوصله با جهان، تصویری که از جامعه ایران فرهیخته مخدوش شده بود را بازسازی کند و در عین حال بر جایگاه دیپلماسی عزت و حکمت تاکید ورزید. این دیپلماسی تاکنون از استقلال و عزت ایران که حاصل صدها هزار خون شهید است کوتاه نیامده است. این عرصه از فعالیتهای دولت را برای جامعه ایرانی باید قدر دانست و به حمایت و تقویت هرچه بیشتر آن پرداخت.
همه ما شاهدیم که خاورمیانه در آتش افراطگرایی، ظلم و ستم دوگانه اسراییل و داعش و سازشکاریهای مفرط برخی از رهبران کشورهای اسلامی میسوزد.
رنج دمادم مردم فلسطین و غزه، عراق و سوریه بر جان هر انسان آزادهیی سنگینی میکند و روحانی کار سختی برای مدیریت عاقلانه، عزتمدار آرامشبخش و تاثیرگذار در منطقه در پیش دارد و این امر میسر نمیشود مگر با یک عزم ملی، رجوع به افکار عمومی جامعه و پذیرش سلایق و جریانات سیاسی معتقد به یک ایران سربلند، آرام، مرفه، معنوی و مستقل و الگویی برای جهان اسلام و جامعه جهانی.
7- مساله معیشت و رفاه عمومی یکی از چالشهای مهم دولت روحانی است. بنمایههای اقتصاد کشور آسیبهای اساسی دیده است. مهمتر از بنمایههای اقتصادی، اعتماد عمومی به عنوان مهمترین سرمایه اجتماعی است که در عرصه اقتصادی دچار خدشه شده است. براساس آموزههای دینی به خصوص اندیشههای بلند امیرالمومنین (ع) در نهجالبلاغه و تجارب علمی، جامعه بدون رفع نیازهای اولیه و عدالت اجتماعی نمیتواند جامعهیی معنوی، اخلاقی، قانونگرا و پیشرو باشد. این کار سخت را باید با حوصله و بهرهگیری از نظامهای دانش بنیان جبران کرد.
8- گسیختگی ارتباط دانشگاه با توسعه ملی از جمله عواقب زیانباری بود که در دولت قبلی ایجاد شد. تنها راه مسیر توسعه پایدار در یک کشور ایجاد پیوند میان توسعه علمی با توسعه ملی است و این امر میسر نمیشود مگر با توجه ویژه به مدیریت علمی دانشگاههای کشور. دانشگاه زمانی میتواند نقش خود را در حل معضلات جامعه خصوصا معضلات اجتماعی (نه صرفا افزایش تعداد مقالات اندوخته شده در ژورنالهای علمی خارجی) ایفا کند که بر اساس ضوابط علمی و مناسبات آکادمیک ارائه شود. افشای صدها بورسیه رانتی خود حکایت از نوع دیگری از اداره دانشگاه در گذشته دارد. دولت روحانی دانشگاه را نه به مثابه یک ابزار بلکه به مانند یک شبکه قوی با کیفیت متعلق به منافع ملی و دینی فرض کند که در این زمینه تلاشهایی کرده است و در این صورت جهش علمی کشور، جامعه ایرانی را در یک فرآیند معقول زمانی در رفاه، عدالت اجتماعی، معنویت و بهرهگیری از خرد جمعی و در نهایت یک الگوی قابل ارائه برای جهان اسلام و جهانیان روبهرو خواهد ساخت.
9- آنگونه که روحانی گفته است او نیامده است تا مردم را به زور به بهشت ببرد و تاکنون نیز چنین عمل کرده است و امیدواریم همچنین بر این گفته خود پایبند باشد. این جمله آقای روحانی، گفتهیی از شهید بهشتی که در 15 اسفند سال 57 در روزنامه اطلاعات به چاپ رسیده است را به یاد میاندازد. «به مردم ایران فرصت بدهید تا آگاهانه و آزادانه خود را بر مبنای معیارهای اسلامی بسازند. زمینهسازی کنید برای رشد اسلام ولی بر مردم چیزی را تحمیل نکنید. انسان بالفطره خواهان آزادی است اما برخلاف قرآن مبادا مسلمان بودن و مسلمان زیستن را بر مردم تحمیل کنید. اگر کردید آنها علیه این تحمیلتان طغیان خواهند کرد». اما یک توصیه برای روحانی و دولت او از زبان نورانی صادق اهل بیت (ع): جامعه امروز ما بیش از خشم به مدارا و بیش از انتقام به بخشش و رصد نیاز دارد و آنچه که دولتمردان میکنند به سرعت در روح و جان جامعه ساری و جاری میشود. شیخ صدوق در امالی خود آورده است مردی خدمت امام صادق (ع) آمد عرض کرد یابن رسولالله من را از مکارم اخلاق مطلع ساز. حضرت فرمود: گذشت از کسی که به تو ظلم کرده و پیوند با آنکه از تو ببرد و بخشش به کسی که تو را محروم
کند و حقگویی اگرچه به زیان تو باشد از این رو گذشت و مدارا و بیان حق آنگونه که هست راهگشای جامعه ما خواهد بود. بنا بر آنچه گفته شد چرا باید از روحانی و دولت او حمایت کرد. باید توجه داشت همواره کجاندیشان، عوامفریبان، افراطگرایان، آنارشیستها، در اثر غفلت، فقر، ضعف، تحمل و مدارا و سوءاستفاده از احساسات و کاهش عقلانیت جامعه در راهند. نباید دچار غفلت شد و به خواب رفت. جامعه ما در طول تاریخ خود همواره با این آسیبها روبهرو بوده است پس باید از تدبیر، امید و عقلانیت که شعار این دولت است حمایت کرد.
منبع: اعتماد