جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

داعش، نماد سقوط اخلاقی یک قرن

کد خبر: ۵۰۹۹۵

به گزارش جماران، مردم سالاری نوشت:

در میان حجم انبوه تبلیغات ایدئولوژی‌ها، مکاتب، دولت‌ها و رژیم‌های گوناگون، آنچه در باور مردم از قرن بیستم شکل گرفت، خروج بشر از ورطه تیره روزی و نکبت اعصار پیشین و ورود به عصر طلایی خود بود.

عصری که نوید قرن آتی را غرق در ناز و تنعم و پایان خونریزی و سبوعیت انسانی می‌داد و با این خیال انسان پای در قرن بیست و یکم گذارد، مگر بشر در سایه تساهل و پذیرش دیگری بتواند چند روز عمر را به آسودگی بگذراند.

اما هرچه از آغاز این قرن گذشت، تصویری دگرگونه از آن در نظرها مجسم شد. تصویری که در آن انسان همچنان شیء بی ارزش تاریخ است.

هر روز در گوشه ای، از زمین خون فواره می‌زند؛ چه در بستری سازمان یافته در فلسطین، چچن، سین کیانگ، میانمار و... و چه از سوی گروه‌های تروریستی چون القاعده، النصره، الشباب، بوکوحرام، طالبان و ... . و در منتهای توحش، گونه دیگرش را می‌توان در جنایات تروریست‌های داعشی دید.

بسیاری تلاش دارند این گروه و اعمالش را تنها در چارچوب تنگ عده‌ای نابهنجار که ملعبه دست دیگران هستند، خلاصه کنند. اما داعش تنها یک گروه نیست. داعش یک پدیده است. داعش اعلام سقوط اخلاقی یک قرن است. همان قرنی که عصر طلایی بشر نام گرفت، اما اخلاق انسانی در سایه باورهای ایدئولوژیک به ژرفای حماقت و کوته‌بینی بشری سقوط کرد. آنجایی که هر چیزی خارج از من، منافعم و باورهایم محل انتفاع یا بی ارزش تعریف شد. روایت‌های کلی ساتع شده از جانب هر ایدئولوژی و آن را به مثابه حقیقت مطلق دانستن، سبب شد تا هر آنکه به آن باور نداشت یا هنوز آمادگی پذیرشش را نداشت به حاشیه رانده شود.

در غرب خط پر رنگی میان سنت و مدرنیته کشیده و هر سنتی مردود و متعلق به گذشته تعریف شد.

در شرق ایدئولوژی خط ممیز بین شهروند درجه یک و دو تعریف شد و در تمام جهان، مرزهای پر رنگ ناسیونالیستی، بذر نفرت را میان انسان‌ها چه در داخل مرز و چه بیرون از آن پاشید.

آنچه که در عصر طلایی بشر، نادیده گرفته شد یا سطحی از آن عبور کردند، انسان به ما هو انسان بود. زمانی که مرزهای اخلاقی را ایدئولوگ‌ها بر اساس پذیره‌های شناور خود تعریف کردند، مرزهای انسانی به گونه‌ای اسفناک در هم شکست.

انسانی که امروز در عراق و سوریه سر بریده می‌شود، همان است که در کولاگ استالینی کشته شد و در ویتنام آتش گرفت. در عصری که انسان‌ها می‌توانستند به واسطه پیشرفت‌های شگرف تکنولوژیک، افزایش امکانات زندگی و افزایش رفاه و ارتباطات، به مدد دیگر انسان‌ها بشتابند و آنها را مهیای ورود به عصر جدید کنند، عمده تلاش صاحبان قدرت، صرف حفظ و افزایش قدرت و ثروت شد. آنچه را که می‌شد برای افزایش و بهبود سطح زندگی بشر هزینه کرد، به ساخت سلاح اختصاص دادند و جهان را پر کردند از ابزار کشتار.

هر حکومتی اگر در راستای تامین منافع باشد چندان مهم نیست که با مردمش چه می‌کند و اعمالش در دایره مسائل داخلی تعریف می‌شود که دیگران مسئولیتی در قبال آن ندارند و اگر در این راستا نباشد، تنها باید ساقط شود و همچنان مهم نیست که حکومت پس از آن با مردمش چه می‌کند. و آن انسان‌های به حاشیه رانده شده در نظم نوین جهانی که یا به حال خود رها شدند یا زیر چکمه‌ها له و زیر پوسته‌ها فرو شدند، امروز به شکل دمل‌های داعشی از پیکر آذین بسته بشریت بیرون می‌زنند. دمل‌هایی که در چرکشان همچنان قدرت‌طلبان و اقتدارگرایان استحمام می‌کنند. قرن بیستم بزرگترین فرصتی بود که بشریت از کف داد و تا ابد حسرتش را خواهد خورد و داعش اعلام آغاز قرنی است که در آن حرف اول و آخر خون و عدم است.

انتهای پیام

دیدگاه شما