و البته سازمان ملل متحد نیز درست مانند وزیر خارجه نیجر تصویری تیره و تار از وضعیت فعلی لیبی ارائه می دهد. در گزارش این سازمان آمده است: "لیبی به محلی برای تبادل و ارسال غیرقانونی اسلحه در سراسر این منطقه بدل شده است". بر پایه برآوردهای کارشناسان سازمان ملل میزان سلاح هایی که از حملات هوایی ناتو به لیبی در سال 2011 در امان مانده است بالغ بر یکصد هزار تن می شود. بر اساس گزارش سازمان ملل آن راکت های حمل شونده و کوچکی که از زرادخانه های قذافی غارت شد و توانایی نابود کردن هواپیماهای ترابری در حال برخاست و فرود را دارد در واقع این روزها سر از کشورهای مالی، چاد، تونس، لبنان و مصر درآورده است. تروریست ها در صحرای سینای مصر به وسیله همین موشک ها یک هلی کوپتر نظامی را سرنگون کردند. یگان های نظامی فرانسه در مالی نیز پس از تصرف یک اردوگاه جهادی ها پنج فروند موشک روسی SA-7 کشف کردند که در واقع به زرادخانه های لیبی تعلق داشت. بر پایه یکی از گزارش های تحلیلی که به سفارش شورای امنیت سازمان ملل انجام گرفته است هنوز هم هزاران سلاح از این نوع در لیبی وجود دارد که در اختیار گروهای شبه نظامی است که اصولا هیچ ارتباطی با دولت مرکزی لیبی ندارند. حتی "محمدعبدالعزیز" وزیر خارجه لیبی نیز همین چند روز پیش هشدار داد که کشورش در معرض فروپاشی قرار دارد و از سازمان ملل تقاضا کرد که با اعزام نیروهای کلاه آبی خود به لیبی در آموزش نیروهای پلیس و ارتش به این کشور کمک کند. البته عبدالعزیز تاکید کرد:" این تقاضا به هیچ عنوان به آن معنی نیست که ما خواهان مداخله نظامی خارجی باشیم. اما چنانچه لیبی به یک کشور ورشکسته و گروگان گروه های رادیکال و جنگ سالاران بدل شود آنگاه است که پیامدهای آن به مراتب گسترده تر و چه بسا غیرقابل کنترل باشد".
باید به این نکته مهم توجه داشت که همسایگان شمال آفریقایی لیبی از نظر خلأ قدرت و ورشکستگی کشورهای خود به اصطلاح صاحب یک درد مشترک هستند. نباید فراموش کنیم که شمار زیادی از افراط گرایان و تروریست های لیبیایی در آن حمله جنجال برانگیزی که یک سال و نیم پیش علیه تاسیسات گازی "ان آمناس" واقع در مرز لیبی و الجزایر انجام گرفت و به قیمت کشته شدن بیش از شصت نفر تمام شد، نقشی آشکار و مهم ایفا کردند. در تونس نیز طی سه سال گذشته به اصطلاح یک کریدور قاچاق اسلحه ایجاد شده است و البته بخش بزرگی از این سلاح ها در داخل تونس می ماند. همین دو هفته پیش بود که سربازان تونسی در کمین یک گروه شصت نفره از مردان قدرتمند القاعده گرفتار شدند و بر اثر آن چهارده سرباز کشته و شانزده تن از آنان مجروح شدند. این حمله در واقع بزرگ ترین عملیات تروریستی در تونس پس از استقلال این کشور در سال 1956 محسوب می شود. ژنرال چمنقویی فرمانده ارتش تونس طی پیامی که پس از این حمله صادر کرد گفت که این جنگی تمام عیار علیه کشور و ملتش به حساب می آید و پرزیدنت منصف مرزوقی رییس جمهور تونس نیز طی پیامی دیگر به مردم وعده داد که دولتش "شب و روز" علیه تروریست ها مبارزه خواهد کرد.
اما تنها چهل و هشت ساعت پس از آن بود که همتای مصری مرزوقی یعنی عبدالفتاح السیسی رییس جمهور مصر خبر از آن داد که حمله تروریستی مشابهی در مرزهای مصر صورت گرفته و طی آن 22 سرباز ارتش این کشور جان خود را از دست داده اند. کوتاه زمانی پیش از زمان افطار بود که شماری از شبه نظامیان لیبیایی با چهار دستگاه جیپ به یکی از پست های مرزی مصر نزدیک شده و سپس با راکت و مسلسل سنگین حمله خود را آغاز کردند. پرزیدنت السیسی که در همین بهار گذشته اعلام کرده بود که یگان های تروریستی و محافل قاچاق اسلحه در لیبی "بزرگترین خطر برای امنیت مصر" به شمار می آید، این بار طی پیامی به مردم قول داد که "این جنایت نفرت انگیز بدون پاسخ نخواهد ماند". السیسی در بهار گذشته ناتو و ایالات متحده آمریکا را متهم کرد که به دلیل بمباران های هوایی آنها علیه قذافی در سال 2011 بود که این خلاء سیاسی به وجود آمد و لیبی "به دامان افراط گرایان و تروریست ها و قاتلان" افتاد.
یکی از افسران بلند پایه مصری به تازگی در مصاحبه ای با روزنامه الشرق الاوسط چاپ لندن اعتراف کرد که میزان سلاح ها و مهمات و مواد مخدری که از لیبی به مصر قاچاق می شود بی نهایت عظیم است. به گفته این افسر مصری از آثار چرخ ها و تایرهایی که در بیابان می ماند می توان گفت هر شب کاروانی متشکل از هزار خودرو از لیبی وارد خاک مصر می شود. مصر در امتداد مرز 1115 کیلومتری خود با لیبی 35 پست مرزبانی ثابت دارد که البته فاصله این پست ها از یکدیگر حدود سی کیلومتر است. اما مرزبانان مصری خودروهای زیادی در اختیار ندارند و هر دو هفته یک بار جیره اندک غذایی خود را دریافت می کنند و بدین ترتیب تعجبی ندارد که چگونه محموله های چند تنی موشک از طریق سودان و لیبی گذشته و سپس از طریق مصر به برخی کشورهای خاورمیانه و به نوارغزه می رسد.
بر پایه اخبار اداره اطلاعات و امنیت ارتش مصر در حال حاضر سه اردوگاه آموزشی در شرق لیبی وجود دارد و در این اردوگاه ها بین دو تا سه هزار تروریست به تمرین تیراندازی و بمب گذاری مشغول هستند. از قرار معلوم آن به اصطلاح تیپ های موسوم به "ارتش آزاد مصر" نیز نه تنها از شمار بالایی شهروند مصری بلکه از شهروندان لیبایی و سوری و فلسطینی تشکیل می شود. این افراد تلاش دارند که با همکاری نیروهای القاعده جبهه دومی را در صحرای سینا علیه دولت مرکزی قاهره ایجاد کنند.
و به نظر می آید که رهبران مصر نیز در صدد هستند تا هر چه زودتر عملیات نظامی گسترده ای را در شرق لیبی آغاز کنند. از قرار معلوم رهبران مصر به این نتیجه رسیده اند که با چنین حمله ای می توانند به اصطلاح با یک تیر سه هدف را بزنند. به باور آنان در صورت انجام این حمله به راحتی می توان به شور میهن پرستانه مردم دامن زد و آنها را با دولت همراه و نوعی سوپاپ اطمینان ایجاد کرد، همان مردمی که از هرج و مرج و اوضاع نابسامان اقتصادی کشور خسته و به سرکوب های داخلی به شدت اعتراض دارند. همزمان مصر می تواند با ورود به قلمرو لیبی همه آن اردوگاه ها و ساکنان خطرناک آن را از بین ببرد. و هدف سوم در اختیار گرفتن (البته در صورت لزوم) خطوط و لوله های انتقال نفت خام لیبی است، اقدامی که در صورت محقق شدن آن و مصادره محموله با ارزش لوله ها توسط مصر می تواند به اقتصاد بی رمق این کشور کمک کرده و بخشی از کمبودهای روزمره مردم را جبران کند.
منبع: دی تسایت
ترجمه: محمدعلی فیروزآبادی- شفقنا