این مقاله نوشته ادگار کریت یکی از نویسندگان اسراییلی و متولد 1967 است. کسی که اخیرا مجموعه داستانی به نام « ناگهان، در را زد » از او در آلمان منتشر شده است. طبعا برخی از دیدگاه های نویسنده نمی تواند با ذهنیت خواننده ایرانی تناسب داشته باشد. ترجمه این مقاله صرفا از آن جهت انجام شد که تا حدود زیادی درون جامعه اسراییلی و شکاف های بین چپ و راست برسر جنگ غزه را آشکار می کند.
ادگار کریت نویسنده اسراییلی مقیم آلمان در قنطره نوشت: چه دوست داشته باشیم یا نه، باید بگویم از چند روز پیش من بارها و بارها در معرض این شعار قرار گرفته ام که می گوید : « بگذارید تا ارتش در دفاع از اسراییل پیروز شود ». درواقع بسیاری از جوانان اسراییلی که این شعار را گرفته و آن را بر صفحات فیسبوک خود تکرار می کنند براین باورند که این شعار به مناسبت عملیات اخیر ارتش در غزه اختراع شده و تقریبا یک شعار جدید است. حال آنکه اینقدر سن از من گذشته است که به یاد آورم خیلی زودتر از این ها چنین شعاری مطرح شده بود. در ابتدا این شعار به صورت یک برچسب بود که بر روی خودروها چسبانده می شد. بعد تبدیل به یک شعار رایج شد به نحوی که حتی دراسراییل بچه ها هم آن را شنیده و تکرار می کردند.
اما این شعار نه تنها برای حماس و طرفدارانش بلکه برای شهروندان اروپایی نیز غیر قابل توجیه است. بلکه این شعار تنها برای مردم اسراییل و آن باور لعنتی آنها قابل توجیه است که از چهارده سال پیش تاکنون بر همه چیز سایه انداخته است. شیوه تفکری که جز چند فرضیه غلط هیچ مبنایی علمی ندارد.
نخستین فرضیه این است که گفته می شود اشخاصی در اسراییل هستند که نمی گذارند ارتش پیروز شود یا نمی گذارند که مردم به آسایش و راحتی دست یابند. طرفداران این فرضیه بر این باورند که این خرابکاران - منظورشان من یا تمام کسانی است که به شکلی متفاوت فکر می کنند - تلاش می کنند نگذارند ارتش ما پیروز شود. زیرا به گفته آنها ما با حرف های مان دست و پای ارتش را می بندیم و با مقالات انتقادی یا فراخوان های شکست خورده مان که خواستار رفتاری انسانی یا توام با ترحم بیشتر باشد نمی گذاریم ارتش به اهداف خود برسد. اگر اینطور نبود، یعنی خیانت کارانی مثل ما نبودند ارتش می توانست در یک دوره کوتاه یا بلند به پیروزی قاطعی دست یابد و آن وقت دیگر ما آسایش و راحتی بیشتری را احساس خواهیم کرد.
اما فرضیه دوم آنها که خیلی خطرناک تر و پنهان تر است پشت شعار « بگذارید ارتش اسراییل پیروز شود » خود را پنهان می کند. بنابراین فرضیه ارتش اسراییل اساسا قادر به پیروزی است. یعنی از چنین امکانی برخوردار است. این تفکر هربار برای نمونه خانواده ای را از جنوب اسراییل می آورد تا در صفحات تلویزیون بگوید : « ما آماده ایم تا همه موشک ها را تحمل کنیم، فقط برای اینکه این ترس و وحشت روزی به پایان برسد»!
بعد از چهارده سال، بعد از چهار عملیات نظامی اسراییل در غزه هنوز هم ما همان شعار کج و معوج را طرح می کنیم. کودکانی که در زمان « عملیات سپر بازدارنده » درسال 2002 وارد کلاس اول ابتدایی شده بودند امروزه سربازانی هستند که غزه را در می نوردند. درهر عملیاتی نظامی سیاستمداران دیده می شوند که اعم از چپ و راست می گویند دیگر زمان برخورد محبت آمیز به پایان رسیده است و باید از الان این کار را یکسره کرد و تا جایی رفت که دیگر تمام شود.
وقتی انسان آنها را بر صفحات تلویزیون می بیند از خودش می پرسد : راستی اینها به دنبال کدام پایان هستند؟ اگر تک تک اعضای حماس برفرض هم به قتل برسند هیچ کس باور نمی کند که با از بین رفتن حماس دیگر فلسطینی ها نسبت به وطن شان توجهی نداشته یا از آن دفاع نکنند. پیش از ظهور حماس ما با سازمان آزادیبخش فلسطین می جنگیدیم. حالا هم وقتی حماس نابود شود - امیدواریم در آن زمان همه ما وجود داشته باشیم- خواهیم دید که باید با یک تشکیلات دیگر فلسطینی بجنگیم.
شاید ارتش اسراییل بتواند در صحنه نبرد پیروزی هایی را بدست آورد اما این مساله کاملا اثبات شده است که تنها یک راه حل سیاسی است که می تواند امنیت و صلح را برای شهروندان اسراییلی به ارمغان بیاورد. اما طبق اراده گروهی که الان این جنگ را مدیریت می کنند چنین حرفی را نباید زد. برای همین انگشت اتهام را به سوی ما دراز می کنند. بخصوص وقتی توپ هاخاموش شده و می خواهند تعداد کشته های هر دو طرف را بشمارند.
درست است اشتباهی که هزینه های جانی و مالی زیادی داشته باشد امر زشتی تلقی می شود. اما از آن زشت تر تکرار این گونه خطاهاست. چهار بار عملیات نظامی و تعداد زیادی کشته و مجروح و بازگشت دوباره به همان نقطه ای که بودیم. تنها چیزی که تغییر کرده و به طور مشخص بدتر شده جامعه اسراییلی است که روز به روز قدرت تحمل نقدش کم تر می شود.
طی ماه های گذشته بارها تظاهرات کنندگان چپ از سوی افراطی های راست گرا مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. کما اینکه در صفحات فیسبوک شاهد شعارهایی مانند « مرگ بر چپ ها » بودیم. حتی برخی خواستار آن شدند تا تمام کسانی که افکارشان با آنها جور نیست یا اعتقادی به پیروزی اسراییل در این جنگ های مکرر و بیهوده ندارند تحریم شوند. به نظر می رسد این یک راه خونین است که هر روزه ما را از یک جنگ در آورده و به یک جنگ دیگر می اندازد. راه ما به صورت دایره وار - چنانکه می پنداشتیم - نیست بلکه به صورت خطی است مستقیم. اما متاسفانه به جای اینکه بالا برود رو به پایین می رود. رو به جهنمی که من نگرانم روزی آن را به عینه در برابر چشم خود ببینیم.
منبع : قنطره
ترجمه: شفقنا