جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

بچه های جنگ... خیابان های غزه خالی از زندگی است

کد خبر: ۵۰۵۰۷
بچه های جنگ... خیابان های غزه خالی از زندگی است

احمد گرسنه است و از سینه مادرش شیر می خورد. چشمانش را بسته و ظاهرا نه آن صدای آزاردهنده پنکه ای که به صورتی خطرناک از سقف آویزان است و نه صدای بم و خفه آن ضربه هایی که دیوارها را می لرزاند، آرامش این پسرک را برهم نمی زند. اما مروات الاسامه مادر 18 ساله این پسرک با هر صدایی در خود مچاله می شود. گاه بدن احمد نیز می لرزد و در این حال دستان کوچکش را مشت می کند.

مروات می گوید که پسرش اندکی بیش از سه کیلوگرم وزن دارد و سالم است و حتی وزنش بیشتر نیز می شود. اما از لحن این مادر برمی آید که خودش هم به آن چه می گوید باور ندارد. احمد تنها 15 روز از تولدش می گذرد و در همان شبی به دنیا آمد که اسراییلی ها نخستین تانک های خود را روانه مرزهای نوارغزه کردند. بدین ترتیب احمد بچه جنگ و یکی از قربانیان این جنگ به شمار می آید. زیرا ده روز پس از تولدش بود که پدر، پدر بزرگ و مادر بزرگ و خانه اش را از دست داد. مروات هنوز نمی داند که آیا چیزی از آن خانه باقی مانده است یا نه. او تنها انبوهی گرد و غبار به یاد دارد و ظاهرا تمایلی هم ندارد که بیش از این به خاطر بیاورد. مروات همراه با خواهر و برادرش در منطقه شجاعیه که یکی از مناطق حاشیه ای واقع در شرق شهر غزه است زندگی می کرد.

حال دیگر کسی در شجاعیه زندگی نمی کند و این منطقه با همه خیابان هایش به ویرانه ای بدل شده است. اسراییلی ها شجاعیه را پایگاه حماس و کانون مقاومت می دانستند و به همین خاطر تانک ها و یگان های عملیاتی خود را به این منطقه اعزام کردند. در آن حمله علیه شجاعیه که تا آن روز یعنی یکشنبه هفته پیش یکی از خونبارترین حملات اسراییل به شمار می آمد حداقل یکصد فلسطینی جان خود را از دست دادند. با این حال از رقم واقعی قربانیان شجاعیه اطلاع دقیقی در دست نیست و بر اساس گزارش های صلیب سرخ بی تردید شمار کشته ها از این بیشتر است زیرا بسیاری از آنان سوخته و خاکستر شده و بسیاری دیگر در زیر آوار خانه هایی که تا چند روز پس از آن حمله نیز در آتش می سوختند دفن شده اند. کشف و دفن اجساد نیز کار دشواری است زیرا جنگ همچنان ادامه دارد.

شجاعیه امروز به نمادی برای مردم غزه بدل شده است، نمادی از وحشیگری و تلخی این جنگ و تهاجم اخیر اسراییل به خاک غزه، جنگی که این مردم راه گریز و فراری از آن ندارند زیرا دیگر در غزه مکانی یافت نمی شود که از امنیت برخوردار بوده و از جنون مرگ و فلاکت در آن اثری نباشد. البته پیش از آن که شجاعیه توسط ارتش اسراییل با خاک یکسان شود هزاران نفر از ساکنان آن که هنوز در نزدیکی مرز زندگی می کردند، گریخته و برای حفظ جان خود در برابر پیشروی تانک های اسراییلی از آن منطقه دور شده بودند. و هنوز هم هر کس که یارای فرار داشته باشد از مرز دور شده و خود را به شهر غزه با آن کوچه های تنگ و پر از خانه می رساند. بر پایه گزارش سازمان ملل شمار جمعیت شهر غزه به یکباره از ششصد هزار نفر به بیش از یک میلیون نفر افزایش یافته است. بر پایه همین گزارش یکصد هزار انسان خانه و کاشانه خود را از دست داده و این بی خانمانی برای برخی موقتی و برای برخی دیگر دائمی خواهد بود. و حال این آوارگان در ورودی خانه ها و پارک های عمومی و مدارس زندگی می کنند. اما کشته شدن آن خانواده آلمانی فلسطینی یعنی خانواده کیلانی که پس از اخطار اسراییل از شمال غزه به آپارتمانی در شهر نقل مکان کرده و کمی بعد همان آپارتمان نیز هدف بمب های اسراییل قرار گرفت، نشان داد که هیچ نقطه ای در غزه امن نیست.

در آن روز یکشنبه ای که برای نخستین بار گلوله های تانک ها به خانه مروات و همسایه هایش اصابت کرد، او به سختی می توانست راه برود زیرا هنوز به دلیل زایمان بسیار ضعیف بود. خواهرش نورا آن نوزاد یعنی همان احمد را در یک کوله پشتی گذاشت و به همراه دخترش و مروات به زحمت ماشینی پیدا کرد و خودشان را به دو کیلومتر دورتر از آن ویرانه ها و به یک کلیسا رساندند.

حالا این دو خواهر در اتاقی بدون پنجره و بر روی زمین لخت نشسته و مساحت بیست متری اتاق را با بیست زن و کودک دیگر قسمت کرده اند. جوان ترها روی کارتن های مقوایی می خوابند زیرا تشک به تعداد کافی وجود ندارد و آن روزی که بمب ها بر گورستان مجاور کلیسا فرود آمدند این آواره ها نیز در مورد ماندن یا رفتن از این کلیسا به تردید افتادند. نورا الاسامه می گوید:" اما به کجا برویم؟ هیچ جایی امن نیست". یک پسر خردسال انگشتش را به دهان می برد و سپس با فشردن و بازکردن ناگهانی لب ها صدای بمب ها را تقلید می کند. نورا نیز از این که دختر پنج ساله اش را به توالت حیاط کلیسا ببرد وحشت دارد، وحشت از این که در همین مسیر کوتاه هر دو نفر کشته شوند.

این زنان سابقا ساکن شجاعیه که همراه با فرزندانشان به این کلیسا پناه آورده اند تنها آرزویشان برقراری یک آتش بس است. به گفته نورا هر دو طرف باید دست از جنگ بکشند:" ما دیوار حایل نیستیم. ما انسانیم". و سپس از رهبران حماس انتقاد کرده و می گوید:" اگر اسماعیل هنیه و خالد مشعل مثل ما زندگی می کردند آنگاه متوجه می شدند که باید به این جنگ ادامه داد یا نه. اما هنیه در حال حاضر در پناهگاه راحت خود امنیت دارد و مشعل هم در کشور ثروتمند قطر در تبعیدگاه راحت خود زندگی می کند".

تا همین چند هفته پیش اما این دو خواهر همچنان به فرارسیدن روزهای بهتر امید داشتند و گمان می کردند که دولت جدید و مشترک فتح و حماس می تواند وضعیت اسف بار غزه را بهبود بخشد. اما همه چیز به صورت دیگری رقم خورد و به گفته این دو خواهر اسراییل این جنگ را شروع کرد تا از به وجود آمدن یک زندگی قابل تحمل تر برای فلسطینی ها جلوگیری کند.

در دو طرف جنگ شمار کشته ها افزایش می یابد و تا روز جمعه 35 اسراییلی که ظاهرا تنها سه نفر از آنان غیرنظامی بوده اند نیز کشته شده اند. البته این تعداد کشته به هیچ عنوان با شمار (به گزارش سازمان ملل ) نهصد نفره کشته شدگان فلسطینی که بیش از سه چهارم آنها غیر نظامی بوده اند قابل مقایسه نیست. روز پنجشنبه ارتش اسراییل خبر از کشته شدن " 170 تروریست" داد اما در این گزارش هیچ اشاره ای به مرگ آن دویست کودک بی گناه فلسطینی نشده بود.

زنان ساکن آن کلیسا در خلال سه هفته اخیر البته چیزهای زیادی برای دفاع از جان خود و کودکانشان آموخته اند. مثلا آنها می توانند غرش زوزه مانند جنگنده های اف 16 را تشخیص دهند و تفاوت میان صدای انفجار بمبی را که از آسمان فرو می ریزد با صدای بم گلوله های توپ تانک ها را می دانند. آن کشتی های جنگی نزدیک ساحل نیز هنگام شلیک پژواکی سه ضربی دارند. و البته هر زمان که آرامشی بر غزه حاکم است، پهپادها در آسمان داغ این شهر مانند حشرات خشمگین زوزه می کشند. البته حتی همین آرامش نیز کاملا گذراست و هر آتش بسی در عرض مدتی کوتاه نقض و شکسته شده است.

تا به این جای کار همه تلاش های جان کری وزیر خارجه آمریکا و بان کی مون دبیرکل سازمان ملل برای پایان دادن به این جنگ ناکام مانده است. ظاهرا هدف این دو نفر برقراری یک آتش بس موقت است که بتوان در خلال آن به توافقی برای یک آتش بس طولانی مدت و کامل دست یافت. در همین حال حماس ادامه حملات به اسراییل را وظیفه خود می داند و هر گونه آتش بسی را به عقب نشینی ارتش اسراییل و گشودن گذرگاه رفح از سوی دولت مصر و آزادی رفت و آمد مردم و کالاها از این گذرگاه منوط می کند.

اسراییل نیز همین جمعه شب گذشته پیشنهاد برای یک آتش بس موقت اما طولانی مدت را رد کرد و کابینه اسراییل با اکثریت آرا به ادامه و حتی تشدید تهاجم به خاک غزه رای داد. قرار بر این است که در پایان هفته کنفرانسی در مورد خاورمیانه و با شرکت مقامات رده بالای کشورهای جهان از جمله جان کری وزیر خارجه آمریکا در پاریس برگزار شود. اما ظاهرا هر دو طرف دعوا منافعی در تداوم این جنگ دارند. حماس بدون توجه به خسارات جانی و مالی وارد شده به غزه قصد دارد که همچنان با کارت مقاومت بازی کند و به عقیده کارشناسان غربی هر چه تعداد کودکان کشته شده بیشتر شود هزینه مذاکرات نیز بالاتر می رود و هر روز که این جنگ ادامه داشته باشد فرودگاه بن گوریون تل آویو خلوت تر و زندگی در این شهر راکدتر خواهد شد. و این از نظر حماس پیروزی کوچکی نیست. در سوی دیگر اسراییل نیز می خواهد تهاجم زمینی خود به غزه را تا آن جایی ادامه دهد که به گفته زیپی لیونی وزیر دادگستری دولت نتانیاهو:" ضربه ای مرگبار و نابودکننده به تروریسم وارد آید"! اگرچه که شمار تلفات اسراییل در مقایسه با جنگ شش سال پیش در لبنان به مراتب کمتر است اما این به معنی آن نیست که حمایت اسراییلی ها از دولت نتانیاهو حد و مرزی نداشته باشد.

در حال حاضر در جهان غرب مردم هر روزه اخبار وحشتناک در مورد قربانیان و به ویژه کودکان فلسطینی را از طریق شبکه های اجتماعی دنبال می کنند و انتشار تصاویر دلخراش غزه در اینترنت در حال حاضر به دوئلی بدل شده است که اسراییلی ها بازنده آن خواهند بود زیرا بی تردید همدردی مردم جهان در واقع متوجه مردم فلسطین است. و در همان حال که روسای دولت های غربی از واشنگتن گرفته تا برلین غالبا از به اصطلاح حق مسلم اسراییل برای دفاع از خود دم می زنند اما افکار عمومی این کشورها کاملا در جهت مخالف دولتمردان قرار دارد. این روزها هر شاهد عینی در غزه به راحتی تصاویر دلخراش آن کودکان کشته شده را در شبکه های اجتماعی مانند فیسبوک قرار می دهد و واقعیت دلخراش مردم این شهر را برای مردم دیگر کشورها روشن می کند. و البته نتانیاهو می داند که اسراییل نمی تواند در جنگ عکس ها پیروز شود و برای نخستین بار است که بسیاری از مردم آمریکا و اروپا می توانند واقعیت غزه را به روشنی ببیند. این عکس ها و فیلم ها گاه از سوی خود آن قربانیان و یا لحظاتی پیش از مجروح و یا کشته شدن عکاس و فیلمبردار گرفته شده است. آن فیلم ویدیویی نزدیک به دو میلیون بازدید کننده در یوتیوب داشته است، همان فیلمی که در آن مرد جوانی با تی شرت فیروزه ای در میان ویرانه های شجاعیه به دنبال خانواده خود می گردد و در همان حال از سوی تک تیراندازان اسراییل هدف قرار می گیرد.

اگرچه که تحمل درد و رنج حاصل از از دست دادن فرزند در بیت حنون و تل آویو به یک اندازه دشوار است اما رنج های دو طرف در این جنگ به یک اندازه نیست و به همین خاطر نباید به مقایسه میان شمار قربانیان دست زد. در غزه اصولا چیزی به نام زندگی عادی و روزمره وجود ندارد، بر خلاف اسراییل که مردم با وجود آژیر خطر هر روز بر سر کارهای خود و یا به ساحل برای تفریح می روند. در غزه به ویژه مردمی در رنج هستند که در برابر خشونت توان و امکانی برای دفاع از خود ندارند. خیابان های غزه خالی از زندگی و مردم است و همه زندگی در این شهر در بیمارستان ها و مدارس و ساختمان های نهادهای بین المللی متمرکز شده است. اما حتی یکی از همین ساختمان ها یعنی مدرسه سازمان ملل نیز که خانواده های زیادی به آن پناه آورده بودند، روز پنجشنبه گذشته از سوی نیروهای اسراییلی مورد حمله قرار گرفت و در اثر آن 16 انسان کشته و بیش از دویست نفر مجروح شدند.

"پرنیل آیرونساید" مدیر 40 ساله و کانادایی دفتر یونیسف در غزه می گوید:" آنچه در این جا می گذرد به هبچ عنوان قابل قبول نیست. ارتش اسراییل نه فقط تونل ها و انبارهای اسلحه حماس بلکه زیرساخت های غیرنظامی را نیز ویران می کند". خانم آیرونساید در مقابل یک جالباسی نشسته است که پر از جلیقه های ضدگلوله با آرم سازمان ملل متحد است. او سابقه کار در شرق کنگو و یمن را نیز در کارنامه خود دارد:" اما کار در غزه به مراتب دشوارتر است". زیرا به گفته وی در در غزه 120000 کودک به صورت مستقیم با جنگ سر و کار دارند و بسیاری از آنان به شدت وحشت زده اند. خانم آیرونساید از جمله حامیان آن طرح شورای حقوق بشر سازمان ملل در مورد تشکیل کمیته حقیقت یاب در مورد جنایات جنگی اسراییل در نوار غزه به شمار می آید.

ارتش اسراییل هفته گذشته حتی به خود این اجازه را داد که اعلام کند قصد دارد بیمارستان شفا را بمباران کند و این مساله را با این ادعا که حماس از این بیمارستان و مدارس به عنوان انبار اسلحه استفاده می کند توجیه می کند. اگرچه که از سال ها پیش شایعاتی مبنی بر وجود یک مرکز فرماندهی مخفی در این بیمارستان شنیده می شود اما تا به امروز هیچ دلیل و مدرکی برای اثبات این ادعا از سوی اسراییل ارائه نشده است. شخص نتانیاهو ادعا می کند که حماس از مردم عادی به عنوان سپر دفاعی استفاده می کند اما حتی در صورتی که چنین ادعایی درست باشد نیز اسراییل نمی تواند به تاسیسات غیرنظامی به بهانه حضور احتمالی دشمن در این تاسیسات حمله کند.

پرفسور "مدس گیلبرت" پزشک جراح 67 ساله در حالی که لباس آبی جراحی به تن دارد و در بیمارستان شفا به مداوای مجروحان می پردازد در مقابل در ورودی بخش جراحی ایستاده است. صدای فریادهای مجروحان در بیمارستان طنین انداخته و بوی عفونت شامه را آزار می دهد و این به آن معنی است که آب سالم برای شستشوی مجروحان و بیمارستان وجود ندارد. پرفسور گیلبرت سه هفته پیش از کشورش نروژ به غزه آمد و از آن روز در بخش اورژانس به کار مشغول است و گاه به مدت 36 ساعت بدون وقفه کار می کند. به گفته دکتر گیلبرت هر انسانی در غزه به صورت ناخودآگاه به یک سپر دفاعی بدل می شود و این به معنی آن نیست که حماس از روی قصد و عمد چنین برنامه ای داشته باشد:" جمعیت غزه زیاد و مساحت آن کم است و دقیقا به همین دلیل اسراییل حق ندارد که بیمارستان ها و مدارس را هدف قرار دهد. اسراییلی ها به خوبی می دانند که مردم غیرنظامی در این اماکن پناه گرفته اند". این پزشک که در دو جنگ قبلی غزه نیز در این شهر حضور داشته است اعتراف می کند که وضعیت امروز به مراتب اسف بارتر و دشوارتر از گذشته است:" این بار به خصوص ما با شمار بالای کودکان مجروح روبرو هستیم. بعد از حمله به شجاعیه همه آمبولانس ها در حالی که دیگر جا نداشتند کشته و مجروح به این جا می آوردند. ما هم چاره ای جز این نداشتیم که آنها روی زمین بستری کنیم چون دیگر تختی وجود نداشت".

در حال حاضر نه تنها بیمارستان شفا ظرفیت پذیرش مجروحان و بیماران جدید را ندارد بلکه در ایستگاه های اتوبوس و پارک ها و باغ ها نیز جای خالی برای اسکان آوارگان باقی نمانده است. مردم آواره چاره ای جز آن که در کارتن ها بخوابند و روی زمین لخت بنشینند ندارند. زنی که خود را ام ابولطا می نامد این پرسش را مطرح می کند:" کجا باید برویم؟". او نیز از شجاعیه فرار کرده و نخست نزد پدربزرگ خود رفت و پس از ویران شدن خانه پدربزرگ نزد عمه اش زندگی می کند. ام ابولطا در عرض چهار روز سه خانه عوض کرد و از چهار روز پیش در حالی که یک تشک ابری کهنه را روی پله های بیمارستان شفا انداخته است در این جا بسر می برد، به این امید که شاید این بیمارستان امن تر از دیگر مکان های غزه باشد.

ام ابولطا البته امید دارد که جنگ تمام شود اما یک آرزوی دیگر نیز دارد:" آرزو دارم که دیگر مجبور نباشم هر صبح برای شستشو از آب دریا استفاده کنم و بتوانم باز هم در خانه ای با آب لوله کشی زندگی کنم". اما این وضعیت حتی در صورت پایان جنگ نیز تا مدت ها ادامه خواهد داشت زیرا هفتاد درصد از مردم غزه به دلیل بمباران منبع اصلی آب شرب شهر در واقع از نعمت آب سالم محروم شده اند.

تعمیر آن منبع آب در واقع وظیفه "ماهر سلیم" است اما شدت خسارات وارده به منبع بیش از آن چیزی است که تصور می شود. ماهر سلیم 48 ساله که تحصیلات مهندسی خود را در دانشگاه هانوور آلمان به پایان برده مسئولیت تامین آب غزه را بر عهده دارد اما در حال حاضر در دفتر خود نشسته و کار زیادی از او برنمی آید:" صادقانه بگویم که ما دیگر نمی دانیم چه کاری می توانیم انجام دهیم. چهار حوضچه از شش حوضچه آب آشامیدنی غزه دیگر قابل استفاده نیست زیرا این حوضچه ها درست در مناطق مرزی قرار دارد. سه نفر از همکاران من هم در حین خدمت و بر اثر حملات اسراییل جان خود را از دست داده اند. اسراییلی ها بخش هایی از لوله های آب را نیز از بین بردند. من نمی دانم به چه دلیل همه چیز ما را نابود می کنند؟ ظاهرا می خواهند به طور کلی ما را از زندگی محروم کنند. البته غزه پیش از این هم بهشت نبود اما حالا کاملا به یک جهنم بدل شده است. به هر حال ما هرگز غزه را ترک نمی کنیم".

اسراییل دو بار تنها نیروگاه برق غزه را نیز هدف قرار داد و به همین خاطر در حال حاضر حداکثر سه ساعت برق در طول شبانه روز جریان دارد. و البته دستگاه های تصفیه آب را نمی توان بدون نیروی برق به کار انداخت. سلیم می گوید:" اسراییلی ها ادعا می کنند که تنها هدفشان از بین بردن تروریست ها است. اگر این طور است پس چرا به غیرنظامیان حمله می کنند؟ ". همین سال پیش بود که سازمان ملل ملل نسبت به احتمال بالای غیرقابل زندگی و غیرمسکونی شدن غزه هشدار داد.

سلیم از این وحشت دارد که مردم غزه به زودی بر سر آب با یکدیگر بجنگند:" تصور کنید که یک نوزاد از جنگ جان سالم بدر ببرد و سپس به دلیل عدم دسترسی به آب آشامیدنی سالم دچار اسهال شده و جان خود را از دست بدهد. زمانی که این جنگ تمام شود تازه نوبت به مرگ های خزنده و آرام می رسد".

منبع: اشپیگل

ترجمه: محمدعلی فیروزآبادی- شفقنا

انتهای پیام

دیدگاه شما