به نظر میرسد هرگونه تفکیک جنسیتی در جامعه نشاندهنده تصور پیشنهاددهنده و اجراکنندگان آن است چراکه، ثابت شده است که افراد صرف نظر از جنسیت میتوانند در محیط کار و اجتماع دوشادوش یکدیگر فعالیت کنند و این موضوع اتفاق جدیدی نیست که بخواهیم مانند یک پدیده نوظهور بنشینیم در رابطه با آن صحبت کنیم. از ابتدا تا به امروز این مساله در کشور ما وجود داشته است و تاکنون هم در کشور مشکلی از حضور زن و مرد در یک فضای سالم در کنار یکدیگر به وجود نیامده است. در هرحال مطرح شدن این موضوع در کشور جای تامل دارد که ابتدا از دانشگاهها آغاز شد و رفته رفته شاهد آن هستیم که در حال تعمیم به اکثر محیطهای عمومی جامعه است. برای مثال در روزهای اخیر شاهد اعمال تفکیک جنسیتی در شهرداری تهران و حتی دفاع مسئولان شهرداری از این موضوع بودهایم. این تصمیمات در حالی گرفته میشود که امام خمینی (ره)، رهبر کبیر انقلاب بارها و بارها متذکر شده بودند که مسئولان حق ندارند ملاکهای فردی را به جمع و جامعه تعمیم دهند. از نظر من تصمیمات اینچنینی شایسته جامعه ما نیست چرا که، این تصمیم به این معنی است که یک فرد عاقل و بالغ که در جامعه مشغول فعالیت است و بخشی از مسئولیتهای اجتماعی را بر دوش دارد، نمیتواند مناسبات و تعاملات خودش با جنس مخالف را تنظیم کند و نیاز به یک اهرم بازدارنده دارد. این تصمیمها برخاسته از دیدگاه تند برخی از مسئولان بوده و عدهای هم به دلیل اینکه از این قافله عقب نمانند، برای رقابت تصمیماتی را اتخاذ میکنند. از این روست که شاهد بخشنامهها در این باره هستیم و اخیرا هم که شاهد تصمیماتی در شهرداری پیرامون این موضوع بودیم.در هرحال اگر در مناسبات اجتماعی مورد خاصی دیده شده است بهتر است به صورت موردی با همان فرد خاص برخورد شود و از طریق آسیبشناسی موضوع حل شود اما، تعمیم این مسائل به جامعه درست نیست. اصلا چرا باید یک امر طبیعی را غیرطبیعی جلوه دهیم؟ معتقدم تبعات این تصمیمات در جامعه بیشتر از مزایای آن خواهد بود. عصر حاضر، عصر ارتباطات است و هرچه میگذرد آگاهی مردم افزایش پیدا میکند بنابراین، با توجه به توسعه ارتباطات نمیتوان تعاملات را محدود کرد و این موضوع هم مسیر طبیعی تعاملات اجتماعی است و هر تصمیمی که بخواهد تعاملات انسانی را محدود کند نتیجهای معکوس خواهد داشت. تصمیمهای اینچنینی نیاز به تحلیلهای کارشناسی دارد و نباید اینگونه باشد که هر شخصی از روی علایق و به صورت سلیقهای تصمیمی اتخاذ کند و جامعه را مجبور به تبعیت از آن بکند. البته در رابطه با تفکیک جنسیتی در برخی موارد مانند برخی از پارک هایی که ویژه بانوان در سطح شهر وجود دارد یا تفکیک جنسیتی در وسایل نقلیه عمومی باید بگویم این نوع تفکیک جنسیت کاملا متفاوت بوده و این بستگی به انتخاب خود فرد دارد که آیا میخواهد از یک محیط اختصاصی بهره مند شود یا یک محیط عمومی؛ مانند استفاده از پارک بانوان و واگنهای مترو. اما اینکه افراد را ملزم به انجام دادن یا ندادن کاری کنیم و شرایط شغلی و تحصیلی افراد را تحت الشعاع قرار دهیم امری است که باید به آن کارشناسی نگاه شود. ضمن اینکه کشور ما بارها و بارها در این زمینه تصمیماتی را تجربه کرده است و چه اصراری وجود دارد که بخواهیم تجربیات گذشته را دوباره تکرار کنیم. اصلا چگونه ممکن است در جامعه تفکیک جنسیتی اتفاق بیفتد، مگر چنین چیزی امکانپذیر است؟ ممکن است با فشار بتوانند مدتی این فکر را عملی کنند اما، این تصمیمات دردراز مدت راه به جایی نخواهد برد. باید تاکید کنم در عصر حاضر و با توجه به شرایط موجود، این تصمیمات پیامد مثبت و درخور انتظاری برای طراحان نخواهد داشت. منبع: آرمان