دسترسی ندارند.
نسلکشی غزه به ترتیب آقایان محمد ایرانی سفیر سابق ایران در لبنان، حسن هانیزاده کارشناس خاورمیانه، حجتالاسلام سید هادی خسرو شاهی، رییس سابق نمایندگی ایران در مصر و صباح زنگنه کارشناس مسایل خاورمیانه هستند. موضوع تاسفبار دستاویز قراردادن مساله انسانی فلسطین برای پیشبرد برخی اهداف جناحی است که از قضا ماهیت، اهداف و درجه اطمینان مردم به آنان برای همگان آشکار و بینیاز از واگویی است. بسیاری از ما اهالی رسانه در طول همه این سالها، فلسطین را موضوعی اسلامی - انسانی میدانیم و البته با شیوه حرفهای ژورنالیستی که خواست و حق ملت آگاه ایران است به آن پرداخته و میپردازیم. نگارنده شاهد واکنش همکارانم در رسانههای مستقل طی دو هفته گذشته بودهام که بهگونهای موثر به بازتابدادن و روشنگری پیرامون جنایات اسراییل در غزه پرداختهاند و نهفقط رسانههای خود بلکه ظرفیتهای فضای مجازی را نیز در خدمت محکومسازی رخدادهای غیرانسانی در غزه قرار دادهاند. آنان با حداقل امکانات و بدون برخورداری از بودجههای کلان، تاثیرگذاری خویش بر مخاطبان را به اثبات رساندهاند. اتفاقا اگر در هجوم اخیر رژیم صهیونیستی به غزه، افکار
عمومی ایران به شکل بایستهای به این موضوع واکنش نشان داده، اثر فعالیتهای انسانی و کمپینهای شبکههای مجازی در آن را نمیتوان نادیده گرفت که لبریز از خلاقیتهای جوانان ایرانی است. این در حالی است که شیوه پرداخت اغلب برنامههای صداوسیما به وقایع مهم داخلی و خارجی - که دارای فهرست بلندبالایی است و آخرین آن، موضوع گروگانگیری مرزبانان ایرانی بود- بهگونهای بوده که کارشناسان بارها درباره کاهش اعتماد عمومی، کاهش مخاطب و واگذارکردن کامل «قافیه» به شبکههای برونمرزی هشدار دادهاند. آنان گمان میکنند شیوه درستی برای انعکاس رویدادها بهکار گرفتهاند و صرف اختصاص بخش عمدهای از یک بخش خبری خود به موضوعی مانند غزه، به مفهوم «انتقال پیام» به مخاطب است پس حق دارند بقیه را متهم کنند تا خود را در جایگاه والاتر اطلاعرسانی جلوه دهند. اما تا هنگامی که آنتنها و صفحات برخی روزنامههای خاص در خدمت وارونهسازی واقعیتها قرار گیرند اعتماد مخاطب جلب نمیشود و رسانه بیمخاطب؛ حتی با جنجالسازی نمیتواند اعتباری برای خود کسب کند.
منبع: شرق