گاه حقوق بشر، مجموعهیی معیارهای متعالی است که تلاشگران صادق و درستکار ملی برای توسعه آزادی و برابری وعدالت و امنیت وبهبود کیفیت زندگی کشور و جامعه خود در راهش میکوشند و سختی میکشند. گاه اما دستاویزی است که به بهانه آن راه نفوذ و سلطه و انقیاد را بگشایند. وقتی دولت اسراییل چنین بر فرق مردم بیپناه غیر نظامی فلسطینی در باریکه غزه آتش میریزد و میکشد و صدای کسی در نمیآید و مورد حمایت هم قرار میگیرد، وقتی در مصر، یک حکومت انتخابی را یک ژنرال با یک کودتا به زیر میکشد و مردم را هزار هزار به زندان میاندازد و صد نفر صد نفر به مرگ محکوم میکند ونه سازمان ملل متحد و نه قدرتهای غربی اعتراضی نمیکنند و استقبال پنهانی هم میکنند، وقتی در لیبی که روزی برای سرنگونی قذافی، همه غرب بسیج شد و الان که مردمانش به جان هم افتادهاند آب از آب تکان نمیخورد، وقتی ایالات متحده برای سرنگونی صدام با همه توان به عراق یورش میبرد اما حالا که عدهیی تروریست بدوی با هجوم به خاک عراق همه موازین و معیارهای تمدن جدید را به بازی گرفتهاند و کشتار راه انداختهاند، امریکا و قدرتهای اروپایی و سازمان ملل متحد، ناظرانی منفعلند که گویی به تماشای یک فیلم جنگی نشستهاند، وقتی دولت کانادا که برای کمترین خطا یا احتمال خطای حقوق بشری ما یا کشورهایی مثل ما گریبان چاک میدهد اما خودش برای مهاجران قانونی که حتی تابعیت کانادایی هم گرفتهاند … مقرراتی وضع میکند که آدمی را به یاد آپارتاید میاندازد یا دولت استرالیا که دسته دسته مهاجران غیرقانونی را مثل زندانیان قرن هجدهمی در بدترین و بدآب و هواترین جزیرههای دورافتاده به چیزی شبیه زندان میافکند و آنها را از سادهترین حقوق زیستی هم محروم میکند و دولتهای قدرتمند و سازمان ملل، خم به ابرو نمیآورند. وقتی، وقتی، وقتی… … چگونه میتوان اتکا و استناد به مواضع حقوق بشری قدرتهای برتر را واقعی دانست؟ چگونه میتوان توسل و تمسک به قدرتهای جهانی به نام حقوق بشر را واقعا کنش حقوق بشری دانست؟ چگونه میتوان به پیشبرد حقوق بشر تحت لوای فشارهای قدرتهای جهانی امیدی داشت؟ چگونه میتوان ندید که حقوق بشری که قدرتهای برتر میگویند جز وسیلهیی نیست برای پیشبرد اهداف توسعه طلبانه خود؟ چگونه میتوان ندید که حقوق بشر را قربانی منافع خود میکنند هرکجا که لازم بدانند؟ حقوق بشری که امروز قدرتهای جهانی میگویند، چقدر شبیه انجیلی است که استعمار کهن برای سیاهان آفریقا به ارمغان برد که به قول جومو کنیاتا، رهبر بزرگ استقلال کنیا. یک انجیل دادند و همهچیز را به یغما بردند. فقر و گرسنگی و بیماری وجنگ و فلاکت، میراث فریب آن دوران استعمار کهن بود. میراث فریب جدید دنیای مثلا جهانی شده برای ما چه خواهد بود؟ آن حقوق بشر آزادیخواه استقلال طلب صلح جوی را هیچ نسبتی با این حقوق بشر انقیادآور خونریز پرتبعیض نیست. چنانکه نسبتی میان انجیل عیسی مسیح و انجیل مسیونرهای پیشقراول استعمار کهن در آفریقا نبود.
راستی و ریا درحقوق بشر / کامبیز نوروزی
کد خبر:
۴۹۶۵۳