شک نکنید یکی از سختترین کارها در این کشور ماشین داشتن است. زمانی که با هزار ترفند اتومبیلی را به شما میفروشند، کمی که از نمایشگاه دور شدید برگردید و به چهرههای خندان فروشندگان دقیق شوید. تعدادی به شما میخندند، تعدادی هم می خندد و هم با ترحم به شما مینگرند و تعدادی نیز می خندد و سر تکان میدهند، آیا شما بازندهاید
یا برنده؟
خیر سوژه گزارش ما کیفیت اتومبیلهای ساخت داخل نیست بلکه شما وسیله نقلیهای را خریدهاید که عملاً اجازه ندارید از آن در شهر محل سکونت خود استفاده کنید خصوصاً اگر ساکن شهرهای بزرگ، مراکز استان و پایتخت کشور باشید.
گاهی به محض اینکه با اجرای دقیق قواعد سنگ چین اتومبیل خود را در داخل دو سه متر جای کنار خیابان پارک میکنید، یک نفر جوان رعنای خوش برخورد آفتاب سوخته مثل فرشته نجات جلوی اتومبیلتان سبز میشود. از او پرسش و از شما پاسخ:
- چقدر توقف دارید؟
حدوداً نیم ساعت.
- هزار تومان بدهید.
نه یک ساعت
- همان هزار تومان را بدهید.
پس دو ساعت.
- دو هزار تومان بدهید.
شما در مدرسه درس ریاضی را هر سال تجدید میشدید؟
- چطور؟
نیم ساعت نصف یک ساعت است اما شما قیمت جای پارک را برای هر دو یکی گفتید، ضمن اینکه طبق قانون، جای پارک ساعتی 600 تومان است نه هزار تومان.
- نمیشود، همان که گفتم، تازه من از ماشین شما مراقبت می کنم، نمیارزد؟
پول را میدهید و قبض را میگیرید و التماس میکنید:
-دوست عزیز! اگر نیم ساعت من شد یک ساعت، مبادا سرنوشت ماشین مرا به پلیس و جرثقیل و پارکینگ بسپاری. وقتی برگشتم اضافهاش را پرداخت میکنم.
این، تنها یکی از دردسرهای ماشینداری است. در واقع، بهترین و سپیدترین بختی است که در شهرهای ما برای راننده اتومبیل پیش میآید این است که دنبال جای پارک بگردید و فرشته نجاتی برسد و با 700 - 600 تومان اضافه قیمت جای پارک تقدیمتان کند با خدمات پس از پارک، یعنی محافظت از اتومبیل، تر و تمیز و شسته و رفته، اما... کاش همه ماجرا همیشه تا این حد خوش و خرم بود چون اکنون پیدا کردن جای پارک در شهرهای ما حتی از پیدا کردن خیابان آسفالته در کره ماه سختتر است.
ë حلال مشکل، اسید سولفوریک
میهمان یکی از خانههای اطراف که نیم ساعت دنبال جای پارک میگشت و پیدا نمیکرد، عاقبت کنار دیوار خانهای در ته کوچه بنبستی اتومبیلش را پارک کرد و خوش خیال و خندان به میهمانی رفت. نیم ساعت نگذشته، زنگ خانه را زدند که این اتومبیل را چرا اینجا پارک کردهاید. مالک ماشین عذر خواست و گفت که بزودی میرود. همسایه کوتاه نیامد که همین الآن ماشین را بردار. یکی بگو، یکی بشنو... خیر دعوا نشد اما یک ساعت بعد که میهمان آمد سوار ماشینش شود، گلگیر ماشین را خرد و شکسته
و له شده دید.
صاحب ماشین، همسایه معترض را پیدا کرد و سؤال. انکار کرد اما شاهدان گواهی دادند که گناه اوست. مالک اتومبیل بیصدا و بیاعتراض دنبال کار خود رفت. دو سه شب کشیک داد و فهمید دیوار خالی ته بنبست جای پارک سمندی است از قضا متعلق به همان همسایه معترض.
او هم نیمه شب به تلافی گلگیر چهار چرخ سمند را سفره و گالنی اسید روی بدنه آن خالی کرد تا تو باشی که به ماشین مردم خسارت نزنی. پس از آن، دعوای خونین آن دو نفر عجیب و دیدنی بود. این هم تنها یکی از مشکلاتی است که کمبود جای پارک در شهرهای کشور پیش روی مردم گذاشته است.
ë عجله کنید، خیلی بسازید
ما مینویسیم و مردم ضجه میزنند که جای پارک میخواهیم اما مسئولان شهرهای ما به جای ساختن پارکینگ عمومی پارکینگ خاکی میسازند و جرثقیلهای آماده به خدمت در آن ردیف میکنند. یک تک پا به تهران تشریف بیاورید و مثلاً در خیابان وصال شیرازی از صبح ساعت 6 یا 7 تردد کنید و صف جرثقیلهای خاور را ببینید که چگونه کارزاری درست کردهاند.
در شهرهای بزرگ ما از جمله تهران، هر جا که زمین خالی یا ساختمان نیمه ساختهای پیدا میشود، توسط راهنمایی و رانندگی عزیز و تاج سر ما به پارکینگ خاکی تبدیل میشود و لابد میدانید پارکینگ خاکی مخصوص اتومبیلهای توقیفی است. مای گزارشنویس با همین دو چشمان خودمان صبح علیالطلوع دیدهایم که 7 دستگاه جرثقیل بزرگ کامیونی هر یک بر پشت خود یک اتومبیل آورده است که در پارکینگ وصال بگذارد و برود و مالک یکی از اتومبیلها برای افسر پلیس استدلال میکند که جناب سروان به نظر شما من باید ماشینم را بخورم؟ وقتی از آن پیاده می شوم
کجا بگذارمش؟
همه جا تابلوی پارک ممنوع است و پارکینگ عمومی هم نداریم. مای گزارشنویس هم به افسر پلیس گفتیم قربان! نمیشود به جای این همه پارکینگ خالی برای توقیف ماشینهای مردم بیایید و برای پارک کردن ماشین مردم پارکینگ عمومی بسازید؟ البته جوابی برای سؤال پیدا نمیشود که نمیشود.
ë استراحتگاه مجهز موقت
از کارمندان، کسبه، مغازهداران و کارگران غافل نشوید. آنها جای پارک نیاز دارند. کارمند گرامی، ساعت 8 صبح باید کارت بزند و وارد ادارهاش شود، اما... خیابانگردی در صبح زود هم برای خودش عالمی دارد.
آقای محترم! شما ساعت 8 صبح کارت شروع میشود، چرا قبل از 6 صبح آواره خیابانها میشوی؟
میگوید: «چون ناچارم جای پارک پیدا کنم.» آفتاب نزده، تمام جای پارک خیابانها اشغال میشود. اگر در طول روز کسی در این خیابان کاری داشته باشد، باید چه کند؟ هیچ. شکارگران جای پارک، حالا دیگر در رقابتی نفسگیر در شهرهای ما شرکت میکنند.
به همه رنجهای کارمندی باید این یکی را هم اضافه کنید که محل کار شما سرویس رفت و آمد برای کارکنانش ندارد، راهتان دور است، مترو و اتوبوس در دسترستان نیست، هزینه رفت و آمد با تاکسی را هم ندارید، پس ناچارید با اتومبیل شخصی به محل کار بروید، محل کار، یعنی خیابانی که از 200ساختمان موجود در آن، 199 تایش اداری و تجاری است.
فقط دو تا آژانس تاکسی در آن است که شبانهروزی جای پارکها را در اشغال خود دارند. 8 نمایشگاه اتومبیل در این خیابان است که هر یک به اندازه سه برابر ملک خود از فضای خیابان و پیادهرو و جای پارک قانونی و غیرقانونی را اشغال میکند.شما اگر بخواهید در این خیابان جای پارک برای اتومبیل خود پیدا کنید، باید قبل از 6 صبح به محل کار خود برسید. یعنی حداقل 5 و نیم از خانه بیرون بیایید. ساعت کار کی آغاز میشود؟
8صبح.
در نتیجه، برای اتومبیل خود قبل از ساعت 6 در این خیابان یک جای پارک شکار میکنید، صبحانه را همان جا میل میکنید، چرتی میزنید، اگر اهل مطالعه باشید، کتاب میخوانید و لابد چون این پارکنشینی صبحگاهی قرار است تا سالیانی هر روز تکرار شود، یعنی تا زمانی که بازنشستگی بگیرید، پس به یک ویدئو اتومبیلی هم نیاز دارید تا دو ساعت وقت فراغت صبحگاهیتان را در اتومبیل خوش بگذرانید. تخمه و آجیل و میوه هم فراموش نشود. اگر زمستان باشد، شک نکنید که این اتومبیل باید بنزین بسوزاند تا بخاری بتواند بدن شما را گرم کند که سرما نخورید و اگر تابستان باشد، شک نکنید باید کولر را روشن کنید و باز هم بنزین بسوزانید. چرا؟ چون جای پارک کم است.
ë داستان چاه و منار
اگر روزی کیوسک تلفن را وسط چهارراه نصب کنید، آیا میتوانید به مردمی که همان وسط برای حرف زدن با تلفن صف میکشند، اعتراض کنید؟ ضربالمثلهای ایرانی بینظیرند. شک نکنید که اول باید چاه را حفر کنید. بنابراین، اگر فکر میکنند اول باید مثل نقل و نبات اتومبیل بسازند و به مردم بفروشند و مردم را به حال خود بگذارند تا برای اتومبیلشان جاده و خیابان و جای پارک بیابند، سخت در اشتباهند.
گرچه اکنون همین کار را میکنند. آنها میسازند و میفروشند و ما میخریم و گاز میدهیم و برای سه متر جای پارک به جان هم میافتیم یا جوانی و شادابی و وقت خوابمان را کنار خیابان از 6 صبح در داخل جعبه آهنی سپری میکنیم. حال دانستید چرا در ابتدای گزارشمان مدعی شدیم یکی از سختترین کارها، ماشینداری است؟
یا برنده؟
خیر سوژه گزارش ما کیفیت اتومبیلهای ساخت داخل نیست بلکه شما وسیله نقلیهای را خریدهاید که عملاً اجازه ندارید از آن در شهر محل سکونت خود استفاده کنید خصوصاً اگر ساکن شهرهای بزرگ، مراکز استان و پایتخت کشور باشید.
گاهی به محض اینکه با اجرای دقیق قواعد سنگ چین اتومبیل خود را در داخل دو سه متر جای کنار خیابان پارک میکنید، یک نفر جوان رعنای خوش برخورد آفتاب سوخته مثل فرشته نجات جلوی اتومبیلتان سبز میشود. از او پرسش و از شما پاسخ:
- چقدر توقف دارید؟
حدوداً نیم ساعت.
- هزار تومان بدهید.
نه یک ساعت
- همان هزار تومان را بدهید.
پس دو ساعت.
- دو هزار تومان بدهید.
شما در مدرسه درس ریاضی را هر سال تجدید میشدید؟
- چطور؟
نیم ساعت نصف یک ساعت است اما شما قیمت جای پارک را برای هر دو یکی گفتید، ضمن اینکه طبق قانون، جای پارک ساعتی 600 تومان است نه هزار تومان.
- نمیشود، همان که گفتم، تازه من از ماشین شما مراقبت می کنم، نمیارزد؟
پول را میدهید و قبض را میگیرید و التماس میکنید:
-دوست عزیز! اگر نیم ساعت من شد یک ساعت، مبادا سرنوشت ماشین مرا به پلیس و جرثقیل و پارکینگ بسپاری. وقتی برگشتم اضافهاش را پرداخت میکنم.
این، تنها یکی از دردسرهای ماشینداری است. در واقع، بهترین و سپیدترین بختی است که در شهرهای ما برای راننده اتومبیل پیش میآید این است که دنبال جای پارک بگردید و فرشته نجاتی برسد و با 700 - 600 تومان اضافه قیمت جای پارک تقدیمتان کند با خدمات پس از پارک، یعنی محافظت از اتومبیل، تر و تمیز و شسته و رفته، اما... کاش همه ماجرا همیشه تا این حد خوش و خرم بود چون اکنون پیدا کردن جای پارک در شهرهای ما حتی از پیدا کردن خیابان آسفالته در کره ماه سختتر است.
ë حلال مشکل، اسید سولفوریک
میهمان یکی از خانههای اطراف که نیم ساعت دنبال جای پارک میگشت و پیدا نمیکرد، عاقبت کنار دیوار خانهای در ته کوچه بنبستی اتومبیلش را پارک کرد و خوش خیال و خندان به میهمانی رفت. نیم ساعت نگذشته، زنگ خانه را زدند که این اتومبیل را چرا اینجا پارک کردهاید. مالک ماشین عذر خواست و گفت که بزودی میرود. همسایه کوتاه نیامد که همین الآن ماشین را بردار. یکی بگو، یکی بشنو... خیر دعوا نشد اما یک ساعت بعد که میهمان آمد سوار ماشینش شود، گلگیر ماشین را خرد و شکسته
و له شده دید.
صاحب ماشین، همسایه معترض را پیدا کرد و سؤال. انکار کرد اما شاهدان گواهی دادند که گناه اوست. مالک اتومبیل بیصدا و بیاعتراض دنبال کار خود رفت. دو سه شب کشیک داد و فهمید دیوار خالی ته بنبست جای پارک سمندی است از قضا متعلق به همان همسایه معترض.
او هم نیمه شب به تلافی گلگیر چهار چرخ سمند را سفره و گالنی اسید روی بدنه آن خالی کرد تا تو باشی که به ماشین مردم خسارت نزنی. پس از آن، دعوای خونین آن دو نفر عجیب و دیدنی بود. این هم تنها یکی از مشکلاتی است که کمبود جای پارک در شهرهای کشور پیش روی مردم گذاشته است.
ë عجله کنید، خیلی بسازید
ما مینویسیم و مردم ضجه میزنند که جای پارک میخواهیم اما مسئولان شهرهای ما به جای ساختن پارکینگ عمومی پارکینگ خاکی میسازند و جرثقیلهای آماده به خدمت در آن ردیف میکنند. یک تک پا به تهران تشریف بیاورید و مثلاً در خیابان وصال شیرازی از صبح ساعت 6 یا 7 تردد کنید و صف جرثقیلهای خاور را ببینید که چگونه کارزاری درست کردهاند.
در شهرهای بزرگ ما از جمله تهران، هر جا که زمین خالی یا ساختمان نیمه ساختهای پیدا میشود، توسط راهنمایی و رانندگی عزیز و تاج سر ما به پارکینگ خاکی تبدیل میشود و لابد میدانید پارکینگ خاکی مخصوص اتومبیلهای توقیفی است. مای گزارشنویس با همین دو چشمان خودمان صبح علیالطلوع دیدهایم که 7 دستگاه جرثقیل بزرگ کامیونی هر یک بر پشت خود یک اتومبیل آورده است که در پارکینگ وصال بگذارد و برود و مالک یکی از اتومبیلها برای افسر پلیس استدلال میکند که جناب سروان به نظر شما من باید ماشینم را بخورم؟ وقتی از آن پیاده می شوم
کجا بگذارمش؟
همه جا تابلوی پارک ممنوع است و پارکینگ عمومی هم نداریم. مای گزارشنویس هم به افسر پلیس گفتیم قربان! نمیشود به جای این همه پارکینگ خالی برای توقیف ماشینهای مردم بیایید و برای پارک کردن ماشین مردم پارکینگ عمومی بسازید؟ البته جوابی برای سؤال پیدا نمیشود که نمیشود.
ë استراحتگاه مجهز موقت
از کارمندان، کسبه، مغازهداران و کارگران غافل نشوید. آنها جای پارک نیاز دارند. کارمند گرامی، ساعت 8 صبح باید کارت بزند و وارد ادارهاش شود، اما... خیابانگردی در صبح زود هم برای خودش عالمی دارد.
آقای محترم! شما ساعت 8 صبح کارت شروع میشود، چرا قبل از 6 صبح آواره خیابانها میشوی؟
میگوید: «چون ناچارم جای پارک پیدا کنم.» آفتاب نزده، تمام جای پارک خیابانها اشغال میشود. اگر در طول روز کسی در این خیابان کاری داشته باشد، باید چه کند؟ هیچ. شکارگران جای پارک، حالا دیگر در رقابتی نفسگیر در شهرهای ما شرکت میکنند.
به همه رنجهای کارمندی باید این یکی را هم اضافه کنید که محل کار شما سرویس رفت و آمد برای کارکنانش ندارد، راهتان دور است، مترو و اتوبوس در دسترستان نیست، هزینه رفت و آمد با تاکسی را هم ندارید، پس ناچارید با اتومبیل شخصی به محل کار بروید، محل کار، یعنی خیابانی که از 200ساختمان موجود در آن، 199 تایش اداری و تجاری است.
فقط دو تا آژانس تاکسی در آن است که شبانهروزی جای پارکها را در اشغال خود دارند. 8 نمایشگاه اتومبیل در این خیابان است که هر یک به اندازه سه برابر ملک خود از فضای خیابان و پیادهرو و جای پارک قانونی و غیرقانونی را اشغال میکند.شما اگر بخواهید در این خیابان جای پارک برای اتومبیل خود پیدا کنید، باید قبل از 6 صبح به محل کار خود برسید. یعنی حداقل 5 و نیم از خانه بیرون بیایید. ساعت کار کی آغاز میشود؟
8صبح.
در نتیجه، برای اتومبیل خود قبل از ساعت 6 در این خیابان یک جای پارک شکار میکنید، صبحانه را همان جا میل میکنید، چرتی میزنید، اگر اهل مطالعه باشید، کتاب میخوانید و لابد چون این پارکنشینی صبحگاهی قرار است تا سالیانی هر روز تکرار شود، یعنی تا زمانی که بازنشستگی بگیرید، پس به یک ویدئو اتومبیلی هم نیاز دارید تا دو ساعت وقت فراغت صبحگاهیتان را در اتومبیل خوش بگذرانید. تخمه و آجیل و میوه هم فراموش نشود. اگر زمستان باشد، شک نکنید که این اتومبیل باید بنزین بسوزاند تا بخاری بتواند بدن شما را گرم کند که سرما نخورید و اگر تابستان باشد، شک نکنید باید کولر را روشن کنید و باز هم بنزین بسوزانید. چرا؟ چون جای پارک کم است.
ë داستان چاه و منار
اگر روزی کیوسک تلفن را وسط چهارراه نصب کنید، آیا میتوانید به مردمی که همان وسط برای حرف زدن با تلفن صف میکشند، اعتراض کنید؟ ضربالمثلهای ایرانی بینظیرند. شک نکنید که اول باید چاه را حفر کنید. بنابراین، اگر فکر میکنند اول باید مثل نقل و نبات اتومبیل بسازند و به مردم بفروشند و مردم را به حال خود بگذارند تا برای اتومبیلشان جاده و خیابان و جای پارک بیابند، سخت در اشتباهند.
گرچه اکنون همین کار را میکنند. آنها میسازند و میفروشند و ما میخریم و گاز میدهیم و برای سه متر جای پارک به جان هم میافتیم یا جوانی و شادابی و وقت خوابمان را کنار خیابان از 6 صبح در داخل جعبه آهنی سپری میکنیم. حال دانستید چرا در ابتدای گزارشمان مدعی شدیم یکی از سختترین کارها، ماشینداری است؟