با حمله زمینی، هوایی و دریایی ارتش رژیم صهیونیستی به غزه، جنگی کامل و تجاوز آشکار نظامی کلید خورده که حاصل آن تاکنون بیش از 300 کشته و نزدیک به 2500 نفر زخمی از اهالی غزه و ویرانی گسترده بوده است.
شورای امنیت سازمان ملل تشکیل جلسه داد و بدون آنکه قطعنامه ای صادر کند به دبیرکل این سازمان آقای «بان کی مون» مأموریت داده است به خاورمیانه سفر کند و شرایط انجام آتش بس را فراهم آورد. تجربه دبیر کلی آقای بان کی مون در سازمان ملل نشان می دهد که او در راستای مواضع آمریکا حرکت خود را تنظیم می کند. درباره بحران کنونی در غزه نیز تلاش دارد تا با نگاه کاخ سفید انطباق نظر داشته باشد. دولت اوباما معتقد است، «اسرائیل از خود دفاع می کند!» و حمایت از «نتانیاهو» را با همین نگاه در تجاوز به خاک غزه توجیه سیاسی می کند. «بان کی مون» هم، چند روز قبل گفت: «حماس موشک نزند تا اسرائیل حملات هوایی نکند!» انتظار چندانی از مأموریت بان کی مون به خاورمیانه نباید داشت، الا این که فعلاً آمریکا و متحدان اروپایی او در شورای امنیت سازمان ملل برای رژیم صهیونیستی «زمان» می خرند تا در این بحران، مأموریت نظامی خود را تکمیل کند؛ جدا از این که آتش بسی اعلام شود و مورد توافق دو طرف درگیری قرار گیرد و بحران نظامی به فاز سیاسی تغییر یابد. غزه امروز شناسنامه واقعی از موقعیت سیاسی کشور های عربی با انواع و اقسام اتحادیه ها و یا شوراهای همکاری
آن ها از یک سو و در سوی دیگر نشان دهنده جایگاه رژیم صهیونیستی شده است. در معرفی این شناسنامه و شناخت از شرایط کنونی می توان نوشت:
1ـ بعد از رویداد ها در مصر و سوریه، جایگاه سیاسی «حماس» در کشورهای عربی تغییر پیدا کرد. «اسماعیل هنیه» رهبر حماس در اوج پیروزی اخوان المسلمین در مصر تا آنجا پیش رفت که خود و حماس را شاخه ای از «اخوان» معرفی کرد. در بحران سوریه، به جای محکوم کردن این بحران، ضمن حمایت از اخوان سوریه، دفتر حماس در دمشق را تعطیل کرد و «خالد مشعل» دبیرکل سیاسی حماس از دمشق خارج شد. اکنون اوضاع مصر و سوریه و بسیاری از دولت های عربی تغییر پیدا کرده است. اغلب آن ها از اخوا ن المسلمین روی برگردانده اند. اخوان المسلمین مصر با کودتای ژنرال سیسی سرنگون شد و رژیم جدید مصر به رهبری ژنرال سیسی شعار نابودی کامل اخوانی ها را می دهد. با «حماس» روابط خوبی ندارد و اتحادیه عرب در قاهره نیز به جای گفتگو با رهبران حماس، با محمود عباس رئیس دولت خودگردان فلسطینی درباره بحران غزه گفتگو می کند. دولت سعودی نیز کناره گرفتن از این بحران را ترجیح می دهد و تنها به محکومیت لفظی اسرائیل اکتفا کرده است. اغلب دولت های عربی نمی خواهند در حمایت از «حماس» فعال باشند؛ اگرچه تجاوز رژیم صهیونیستی را محکوم می کنند و کمک های بشردوستانه در اختیار مردم آسیب دیده
می گذارند.
با اوج گیری بحران غزه، شناسنامه سیاسی امروز کشورهای عربی چنین است که، مصر، لیبی، سوریه و عراق درگیری های داخلی دارند و برای حل بحران درونی خود در تلاشند. لبنان در لبه پرتگاه به هم خوردن امنیت نسبی و شکننده خود است و مجلس این کشور هنوز موفق نشده است رئیس جمهوری را برای لبنان تعیین کند. دولت های عربی حاشیه جنوبی خلیج فارس اولاً، تمایل ندارند فراتر از مواضع آمریکا یا در مقابله با مواضع آن اقدامی انجام دهند. ثانیاً نمی خواهند از «حماس» و رهبری آن ـ اسماعیل هنیه ـ که مدافع اخوان المسلمین است و در برابر دولت ژنرال سیسی موضع گیری دارد، حمایت کنند. محمود عباس و گروه فلسطینی «فتح» مایلند اسماعیل هنیه در داخل غزه و در درون «حماس» ضعیف شود و حماس در راستای سازش کاری و محافظه کاری آن ها نسبت به اسرائیل چرخش مواضع دهد.
بحران غزه شناسنامه سیاسی امروز کشورهای عربی، اختلاف ها و تضادهای دولت ها در منطقه را برملا و آشکار کرده است. یک بار دیگر رژیم صهیونیستی از ضعف، تشتت، اختلاف ها و تضادهای درونی کشورهای عربی و دولت ها در منطقه تغذیه و قدرت نمایی می کند. این شناسنامه نشان می دهد، شعارهای گذشته «وحدت عربی» رنگ باخته است و هر یک از دولت های عربی در منطقه به دنبال منافع تعریف شده در جغرافیای حکومتی خود هستند. اختلاف ها در اتحادیه عرب بسیار عمیق شده است. نتانیاهو با استفاده از چنین شرایطی، دستور حمله مستقیم زمینی ارتش به خاک غزه را داد. جالب توجه این که وزیر جنگ او گفته است: «به خاک غزه حمله می کنیم. آن را پاکسازی می کنیم و پس از مدت 20 روز تا یک ماه، غزه را تحویل «محمود عباس» می دهیم!»
2ـ با جنگ در غزه، بار دیگر شناسنامه آمریکا در خاورمیانه عیان شده است. این شناسنامه دو ویژگی دارد. 1ـ آمریکا در استراتژی سیاسی خود به دنبال «خاورمیانه آشفته و ناامن» است و 2ـ حمایت از رژیم صهیونیستی، استراتژی و تمکین همه دولت ها نسبت به این رژیم در خاورمیانه، از اهداف دولت آمریکا است. نسبت هر طرح صلحی برای اعراب از جمله فلسطینیان با اسرائیل، بستگی به دایره و شدت و ضعف تمکین اعراب به دولت صهیونیستی دارد. سیاستمداران افراطی و دست راستی آمریکا از هر دو حزب حاکم در کنگره این کشور بعد از 11 سپتامبر به این نتیجه رسیده اند که « آمریکای امن، مساوی با خاورمیانه ناامن است.» این گزاره را جرج بوش (پسر) رئیس جمهور وقت آمریکا بعد از فاجعه 11 سپتامبر چنین گفته بود: «آمریکای ناامن، مساوی با جهان ناامن است.» اکنون، چون آمریکایی ها معتقدند مرکز تولید و مرکزیت فرماندهی «تروریسم» در خاورمیانه قرار دارد که می خواهد آمریکا را آشفته و ناامن سازد؛ برای مقابله با آن استراتژی آمریکای امن مساوی با خاورمیانه ناامن را انتخاب کرده اند. بخش عمده ای از این ناامنی را رژیم صهیونیستی انجام مِی دهد که انبار انواع و اقسام تسلیحات نظامی
مرگبار آمریکایی شده است.
رژیم صهیونیستی بر این باور است که ناامنی و آشفتگی در کشورهای پیرامونی آن ضریب امنیت درونی آن را محفوظ نگه می دارد. غزه مرکز مقاومت فلسطینیان معرفی شده است و شعله مبارزه با رژیم صهیونیستی را روشن نگه داشته است. توافق همه گروه های فلسطینی از جمله حماس با فتح در ماه های اخیر توان تشکیل دولت مستقل فلسطینی را بالا برد. «نتانیاهو» در جستجوی بهانه ای بود تا به غزه حمله نظامی کند و در عمل به قدرت حماس اصلی ترین سازمان مقاومت فلسطینی ضربه وارد سازد و آن را تا حد ممکن تضعیف کند. «نتانیاهو» رهبری محمود عباس را در اتحاد فلسطینی قبول دارد، اما نمی خواهد، حماس در معادله این اتحادیه وزنه سنگین به حساب آید. نتانیاهو با این جنگ می خواهد همه فلسطینیان نظرات آن شاخه از فتح و گروه های سازش با اسرائیل را پذیرا شوند و قبول کنند که دوران مقاومت سپری شده است!
اما در جنگ غزه، دو اتفاق مهم رخ داده است. اول این بحران به فاجعه انسانی و مفهوم «جنگ جنایتکارانه» چرخش پیدا کرده است. کشتار کودکان، زنان، سالخوردگان، بیماران بیمارستان ها بر اثر بمباران های ارتش صهیونیستی، چهره ای منفور از «نتانیاهو» و دولت ائتلافی او در جهان ساخته است. غزه امروز نماد و شناسنامه مظلومیت انسانی در جنگی جنایتکارانه شده است.
اعتراض نهادهای مردمی و بسیاری از تشکل های سیاسی و آزاد جهان در اغلب کشورها از جمله در اروپا و آمریکا فشارهای بین المللی را برای توقف این جنگ، مضاعف کرده است. اوباما و نتانیاهو هر دو متهم ردیف اول در این جنایت جنگی شده اند.
اتفاق دوم در درون اسرائیل است. این جنگ زمانی اتفاق افتاده که اسرائیل در درون با دو بحران شدید اقتصادی و اجتماعی مواجه است. با دستور نتانیاهو برای حمله زمینی ارتش به غزه، موقعیت او در دولت ائتلافی شکننده شده است، برخی از محافل سیاسی در داخل اسرائیل پایان این جنگ را پایان نخست وزیری نتانیاهو و زندگی سیاسی او دانسته اند. برخی از تحلیل گران سیاسی در اروپا نوشته اند، با این جنگ نمی توان «حماس» را نابود کرد، اما نابودی نتانیاهو امکان دارد؛ زیرا با پذیرش «آتش بس» هیچ طرفی پیروز نیست، اما صحنه جنایات جنگی آشکار تر می شود. افکار عمومی در اسرائیل سیاست خشن و جنگ طلبانه نتانیاهو را بر نمی تابد که می خواهد خود را «شارون» دیگر در تاریخ سیاسی اسرائیل معرفی کند! ادامه جنگ به دیوار اعتراض های بین المللی و نفرت افکار عمومی مردم جهان برخورد کرده است. «نتانیاهو» به پایان راه رسیده است آن هم با کارنامه ای در درون اسرائیل که می توان از بحران های اقتصادی از رشد تورم و بیکاری و بحران های اجتماعی نام برد و در صحنه بین المللی هم نفرت و انزجار مردم جهان از اسرائیل را به بار آورده است.
***
غزه این ویژگی ها از شناسنامه امروز خاورمیانه را نشان می دهد.
1ـ تشتت و اختلاف در کشورهای عربی ناشی از بحران های درونی و تضادهای روابط با یکدیگر.
2ـ ادامه اجرای گزاره آمریکای امن مساوی با خاورمیانه ناامن از سوی آمریکا و اسرائیل در خاورمیانه.
3ـ طرح اجرای ضربات سنگین بر پیکر حماس، مهم ترین سنگر مقاومت فلسطینی در برابر رژیم صهیونیستی.
اسرائیل می خواهد تا سنگر مقاومت و امکانات آن را در غزه نابود سازد.
4ـ فرار به جلوی نتانیاهو در حالی که در درون اسرائیل بحران اقتصادی و اجتماعی، دولت ائتلافی او را شکننده کرده است.
5ـ عیان شدن جنایت جنگی در اجرای جنگ جنایتکارانه علیه مردم غزه با اعتراض های بین المللی و مردمی در جهان.
منبع: روزنامه اطلاعات