با اعلام حمله ی موشکی گردان های عزالدین قسام- شاخه ی نظامی مقاومت اسلامی«حماس»- به شهرهای «تل آویو»، «حیفا» و «اسدود» در فلسطین اشغالی، نزاع طولانی و همیشگی اسراییلی- فلسطینی وارد مرحله ی جدیدی شده است.
اسراییل با درنده خویی معهود خود- که برای همگان مسلم و آشکار است- پس از موافقت شفاهی با توافق « آرامش در برابر آرامش»- که با میانجیگری حکومت وقت مصر شکل گرفت- بار دیگر 40 هزار سرباز ذخیره ی خود را فراخواند و عملیاتی تجاوزکارانه موسوم به«جرف الصامد» را آغاز نمود.
این عملیات، فرماندهان و فعالان حماس و سایر جنبش های مقاومت فلسطینی را هدف گرفته و در این راه بی هیچ ملاحظه ای زنان و کودکان بی گناه را هم در اقدامی متوحشانه به خاک و خون می کشد. نمونه ی بارز این اقدام وحشیانه در «خان یونس» به وقوع پیوست، وقتی یکی از خانواده های ساکن در این شهر حاضر به تخلیه ی اجباری منزل خود نشد و با کمک همسایه ها سپری انسانی برای محافظت از آن در برابر بمباران صهیونیست ها ایجاد کردند، هواپیماهای «اف16» اسراییلی بر سر شهروندان بی گناه خان یونس بمب ریختند و تعداد زیادی از آنها را به شهادت رساندند. امری که موجب شد سخنگوی رسمی جنبش حماس-سامی ابوزهری- آن را «جنایت جنگی» بخواند و در مقابل، صهیونیست ها آن را «اهداف قانونی متعلق به مقاومت» نامیدند.
در پی این رخداد شخص « محمود عباس»- رییس حکومت خودگردان فلسطینی- به درخواست متوقف کردن خشونت ها از اسراییل و درخواست کمک از جامعه ی جهانی با این عبارت: « ما خواهان دخالت فوری جامعه ی بین المللی و توقف این خشونت ها توسط اسراییل هستیم چرا که منطقه را به کشتار، ویرانی و بی ثباتی بیشتر می کشاند» اکتفا کرد.
اگر حکومت فلسطینی به این مواضع شفاهی اکتفا می کرد امری قابل قبول بود اما حضور محمود عباس در کنفرانس صلح تل اویو- که روزنامه ی مشهور اسراییلی « هاآرتص» آن را طرح ریزی کرده بود- بدون دست یافتن به نتیجه ای درخور، گامی نابخرادانه محسوب می شد و پیامدی جز جریحه دار کردن احساسات ملت مظلوم فلسطینی نداشت، ملتی که مدام در معرض کشتار و جنایات ددمنشانه ی رژیم اشغالگر صهیونیستی قرار دارند و فریادرسی بر این مظلمه جز خدا ندارند.
کمترین انتظار فلسطینی ها از رئیس حکومت خودگردان این بود که گزینه های قابل استفاده در برابر توحش و طغیانگری اسراییلی ها را به ملت عرضه کند، گزینه هایی که اصلی ترین آنها تهدید همیشگی مسئولان فلسطینی نسبت به رژیم صهیونیستی مبنی بر شکایت به دادگاه جنایات بین المللی و سازمان های حقوق بشری و گزارش آنچه بر مردم بی گناه غزه می گذرد می باشد.
مردم فلسطین از مسئولانشان- که توافقنامه های هماهنگی امنیتی با اسراییل را امضاء کرده اند- انتظار ندارند سلاح های ناکارآمد و ضعیف پلیس خود را به سمت اسراییل بگیرند بلکه دست کم توقع دارند مسئولان فلسطینی در سطح دلاورمردی این ملت حرف بزنند و تصمیم بگیرند تا لا اقل از کرامت و بزرگی آنان دفاع کرده باشند.
نخبگان فلسطینی در بدنه ی حکومت های رام الله و غزه- جنبش های فتح و حماس- به تواتفنامه ی تاریخی آشتی ملی دست یافتند حکومتی واحد ایجاد کردند. این آشتی ایجاب می کند که دولت واحده تصمیمات واحد و هماهنگی در برابر تجاوزات اسراییل بگیرد، یعنی وقتی سر کارد تهدید به سمت غزه گرفته می شود زمان ایفای نقش رام الله فرا رسیده است.
با اتخاذ تصمیمات شجاعانه ی حماس در مواجهه با صهیونیست ها و ترجمه ی عبارت«آرامش در برابر آرامش» به«خشونت در برابر خشونت»، بار دیگر قدرت ایستادگی مقاومت فلسطینی در برابر محاصره ی عربی و جهانی به همگان ثابت شد، عرب هایی که همسو با قدرت های زورگوی جهانی شلیک موشک های مقاومت را محکوم می کنند اما در برابر تجاوزات جنایتکارانه ی اسراییل و حمله به زنان و کودکان بی دفاع و به خاک و خون کشیدن آنها لب فرومی بندند و دم برنمی آورند!
جهانیان و به ویژه اعراب روزنه های نور و امید را به روی فلسطینیان بسته اند و اکنون وظیفه ی همگان است که مسوولیت تاریخی خود را بپذیرند و به آن پایبند باشند، مسوولیتی که راهی برای شانه خالی کردن از انجام آن وجود ندارد.
همچنان که تظاهرکنندگان عرب در تونس و مصر و لیبی و یمن، با شروع بهار عربی رودرروی سلاح های مرگبار و ویرانگر حاکمان مستبد خود ایستادند و مرگ را به جان خریدند چرا که دیگر تحمل پایمال شدن شرف و بزرگی شان را نداشتند و نمی خواستند دوباره به روزهای حقارت و بردگی برگردند و دروازه های آینده ای روشن را به روی فرزندان خود ببندند اینک نوبت «بهار فلسطینی» است، بهاری که این ملت دلیر و سربلند را برای همیشه از ذلت و خواری نجات خواهد داد.
ترجمه: شفقنا