بررسی آثار و شخصیت آیت الله سید مهدی روحانی در گفتگو با :
آیت الله شبیری زنجانی: آقای حاج سید مهدی جهات اخلاقی را دقیق رعایت میکرد. ما با هم بزرگ شده بودیم و از باب «عند الاحباب تسقط الآداب»، میان من و او قید و شرطی نبود. ولی اگر پیش مریدهایش بودیم احترام خاصی برای من قایل میشد؛ مثلاً خودش امامت نمیکرد و من باید امام میشدم. خیلیها تمایل دارند جلوی مریدهایشان جولان بدهند ولی ایشان برعکس بود. همچنین در روضهاش پیش مریدها مطالب علمی را متواضعانه از من میپرسید. اگر هم جلسه پیش شاگردهای من برگزار میشد، تأدب خاصی با من داشت. ایشان در این جهات اخلاقی ممتاز و دقیق بود...
آیت الله محمد مومن : زندگی بسیار ساده داشت که گویا دنیا برایش مطرح نبود. یکی از کارهای دائم ایشان رسیدگی به افراد بی بضاعت و مستمندان بود. منزل ایشان مرتب محل رفت و آمد اشخاصی بود که کارهای گوناگونی داشتند. آیت الله روحانی در عین این که یکی از علمای شایسته قم بود ولکن با یک روحیه باز به کارهای اشخاص و مردم هم رسیدگی می کرد. با کمال اعتمادی که مردم به ایشان داشتند خدمتش می آمدند...
حجت الاسلام والمسلمین محسن قرائتی : قدمت خانه ایشان تقریباً به دویست و بیست سال پیش می رسد. خانه اش خشتی و زندگی اش ساده بود. یک بار نزد ایشان بودم که شخصی به ایشان گفت: «شما اجازه بده زندگی شما را من از وجوهات شخصی و از غیر سهم امام و خمس تأمین کنم.» ایشان گفت: «من ریشم سفید شده. زندگی ام ساده بوده. حالا هم بگذارید که بند کسی نباشم.» گفت: «نه آقا. نه بند دولت است و نه ملت. یک نفر هست که می خواهد زندگی شما را تأمین کند.» گفت: «نه. همین طور مثل فقرا و جزء فقرا باشم راضی ترم.»
حجت الاسلام والمسلمین سیدمهدی علوی: بزرگترین درسی که در این ده سال از ایشان گرفتم همان گشاده رویی و با روی باز پذیرفتن مستمندان و مستضعفان و محرومین بود. تا جایی که میتوانست حاجات آنها را برآورده میکرد. یکی دیگر از خصوصیات حضرت آیت الله روحانی برخوردش با منکرات بود. برخورد مستقیم و با شتاب و عتاب باعث میشود که نه تنها جلوی مُنکَر گرفته نشود بلکه بدتر شود. اما ایشان در برخورد با منکرات شیوه بسیار جالبی داشت؛ با اخلاق خوش و گفتن کلامیکه موجب ناراحت شدن آن شخص نشود به گونه ای تذکر میداد که آن شخص خجالت میکشید و متنبه میشد و متوجه میشد این کار را دیگر نباید انجام دهد. بسیاری افراد با همین برخورد کارها و اعمالشان را کنار گذاشتند. نمونههای مختلفی را از این موارد دیده ام...
آیتالله نصرالله شاه آبادی : مرحوم امام (رضوان الله علیه) مکرر ایشان را برای بعضی از امور کلامی، مباحثات، مجادله و منازعات با اهل تسنن و غیر اهل تسنن یا بحثهای دیگر میخواست. زمان شاه میخواستند تاریخ را میلادی بکنند. تقی زاده مقاله ای نوشت که اگر تاریخ میلادی باشد همه ایام و مال و سال ما میزان میشود. ایشان در جواب او یک مقاله نوشت که همه آن حرفهایی که تو میزنی خلاف است. و به او هم قبولاند. مقام معظم رهبری فرمود: «به ایشان با اصرار عرض کردم چرا شما رساله نمینویسید. شما اگر از دیگران بالاتر نباشید کمتر نیستید. ایشان خندید و گفت: من این چیزها را نمیخواهم.» این مقام واقعاً بالای زهد ایشان است.
سید علی میرشریفی : آقای روحانی دفتر و دستک نداشت. فقط و فقط خودش با مراجعه کنندگان برخورد میکرد و پاسخگو بود. کسی از وزرا و وکلای یا حتی رهبر مملکتمان که به منزل ایشان میآمد خود ایشان جواب میداد و پاسخگو بود. یک پیرزن و پیرمرد فقیری هم که از گوشه روستایش حرکت میکرد و به منزل ایشان میآمد باز هم خودش جوابگو بود. مردم خیلی به ایشان علاقه داشتند.
محمد علی ستایشگر : معمولا اتفاق نمیافتاد کسی به محضر ایشان برود و شاداب بیرون نیاید. خیلی خوش بیان و خوش محضر بود. گاهی مزاحهایی میکرد که شنوندهها و حضار با خوشحالی از جلسه بیرون میآمدند. ایشان معلمیمؤدب و پدری روحانی بود. بارها و بارها از محضرش استفاده معنوی کردم. محضر ایشان محضر فیض بود. نمیشد در محضرش مسئله گفته نشود و کسی مسئله یاد نگیرد. خیلی خوش طبع و شوخ بود. کسی نبود که بیاید در مجلس و ناراحت برود.
طمأنینه، ثمره آراستگی به ایمان به قلم سید محمود صادقی : ...اطمینان حاصل از ایمان، سکون و جمود را موجب نمی شود و موحدان ناب و عالمان و اندیشمندان الهی که وارثان پیامبران و امامان معصوم (علیهم السلام) و پرورش یافتگان این مکتب اند، هرگز دچار خمود و جمود نشده، همواره و در همه حال به وظیفه خود در برابر فرد و جامعه عمل کرده اند. مرحوم آیت الله روحانی را باید در زمره عالمانی دانست که با تکیه بر کرسی امارت نفس، و با طمأنینه حاصل از ایمان به ذات مقدس حق، به وظیفه الهی خویش عمل کرده، در جامه وراثت پیامبران الهی، به آبادانی منطقه خلافت خود مشغول شد و در نهایت با کوله باری از علم و تقوا حیات خاکی را ترک گفت.
رمضان ضیافتی برای همه به قلم مالک عالیپور: اسباب تهذیب و خودسازی در ماه مبارک رمضان فراوان یافت می شود و خداوند همه اسباب را در این ماه برای تصفیه و پالایش روح و روان از تمامی زنگارها و آلودگی های گناه، فراهم نموده و با رحمت بی کران و مخصوص خویش همه دربها را در راستای تهذیب نفس و صفای باطن انسانها گشوده است. در دعای روز سیزدهم می خوانیم: «اللَّهُمَّ طَهِّرْنِی فِیهِ مِنَ الدَّنَسِ وَ الْأَقْذار. خدایا، در این روز مرا از پلیدی و کثافات پاک ساز و تطهیر کن». نکته قابل ذکر اینکه اسباب خودسازی در این ماه منحصر به روزه گرفتن نیست و روزه تنها یکی از اعمال این ماه می باشد. در این نوشته به بیان فقط تعدادی از آنچه در این ماه اثری مضاعف دارد، می پردازیم.
فواید و آثار روزه به قلم عبدالعظیم ارودا : روح انسان، همواره در حال تدبیر بدن است و بدن بدون تدبیر روح، مانندکشتى بدون ناخدا است. در ماه رمضان، به دلیل امساک از خوردن و آشامیدن و محدود کردن آن به ساعاتى مشخص و نیز کنترل حواس (مانند چشم، گوش و تمامى مجارى ورود اطلاعات به درون ذهن)، فراغت روح و نفس بیشتر فراهم مىشود. فعالیت روح براى پرداخت به امور مادى و دنیوى کاهش مىیابد و امکان پرداخت به امور معنوى بیشتر مىشود. در نتیجه روح از لطافت بیشترى برخوردار میگردد...
مصاحبه اختصاصی حریم امام در مورد گروهک جعلی داعش با آیت الله العظمی دوزدوزانی : الحمدلله امروزه اکثر اهل سنت، چه عراقی چه ایرانی چه مصری، روش درستی دارند. حتی معروف است که مصریها تحریم کردهاند که سنیها برای پیوستن به داعش اسمنویسی کنند. این خیلی مهم است. ما هم از این فکر بکر آنها تشکر میکنیم. ولی انتظار ما بیش از این است. بله قدم جلو گذاشتهاند. مثل آقای سیستانی که خدمتی کرده و شیعه و سنی را برادر همدیگر خوانده. در نتیجه وقتی اعلام جهاد میکند چه شیعه چه سنی قدم با وحدت کلمه جلو میگذارند. امروز میبینیم که علمای اهل سنت هم تا اندازهای با شیعه همدردی کردهاند. البته این را باید من بگویم و کلمات قبلیام را تصحیح میکنم. مسئله، مسئله شیعه نیست. اگر چنین چیزی گفتهام در مقابل حرف شما گفتم. نباید اینطور مطرح شود. این وهابیها هستند. اولین کسی که وهابیت را تکفیر کرد برادرش، اهل سنت، بود. سنیها بیشتر با این تکفیریها، سلفیها، وهابیها و داعشیها مخالفند. اینها با اسلام مبارزه میکنند. اینطور نیست که فقط شیعه با اینها مخالف باشد...
حکومت، عدالت و آزادی از منظر شهید بهشتی به قلم رشید داودی : ... شهید بهشتی مفهوم آزادی را «تسلط انسان بر ساختن خویش و ساختن محیط خویش» (واحد فرهنگی بنیاد شهید انقلاب اسلامی، 1361، بهشتی، سید مظلوم امت، دفتر دوم، تهران، ص 1183) می داند. او با این تعریف در واقع دو معنای متمایز آزادی را یادآور میشود که البته وابستگی تام و تمامی با یکدیگر دارند. این دو معنای متمایز از آزادی عبارتاند از: آزادی به معنای یک نیاز عمیق و اصیل درونی که هر فردی بهطور طبیعی خواهان آن است و از عدمش رنج میبرد و دیگری، آزادی به معنای یک واقعیت اجتماعی. (همان، 1185)
تفکیک آزادی فردی و اجتماعی؛ مرحومآیتالله بهشتی در بیان مفهوم آزادی، معنای فردی و معنای اجتماعی آن را از یکدیگر تفکیک میکند. معنای فردی آزادی، خواستی است ذاتی و درونی و به شخص انسان مربوط میشود و معنای اجتماعی آن واقعیتی است اجتماعی که به نوع روابط اجتماعی مربوط میشود.
ابنُ المُعلّم [به مناسبت روز گرامیداشت شیخ مفید؛ نگاهی کوتاه به زندگی علمی ایشان]: «محمد بن محمد بن نعمان» مشهور به شیخ مفید از بزرگترین مشاهیر علما و مراجع بزرگ شیعه دوازده امامی در نیمه دوم قرن ۴. و اوائل قرن ۵. بوده است. شیخ مفید از نوجوانی سالها از مکتب، شیخ صدوق، ابو غالب الزراری و ابن جنید بهره مند بود و در سایه کوشش و تحقیقات خود به مقام علمی و سمت استادی نایل آمد. در عصر مفید، بغداد مرکز علوم اسلامی بود و در پایگاه خلفای عباسی، فقه مذاهب مختلف تدریس می شد و در کنار مکاتیب، مکتب شیخ مفید جلوه خاصی داشته و از رونق بیشتری برخوردار بود. مفید در عصر خودش از مبتکران علم کلام و فقه استدلالی به شمار می رفت. امام زمان(عج) درباره او ضمن توقیعی خطاب به وی می فرماید:«شیخ السدید و مولی الرشید الاخ الولی الناصر لنا…»
و مطالب خواندنی دیگر که برای مطالعه آن می توانید بر روی لینک دانلود در بالای صفحه کلیک نمایید.