هیچ فرصتی را برای پیشرفت علمی نباید از دست داد. باید از تمام ابزارها استفاده کرد. اگر این ابزارها مشکلی دارد باید برای آنها راه حلی اندیشید. آدمیزاد با کمک عقل و علم برای هر کاری راه حلی دارد. اگر دیر بجنبیم باز هم عقب تر خواهیم رفت. یک روز غفلت در دنیای ما برابر صد سال غفلت در دنیای قدیم است. ...
به گزارش جماران، تردیدی نیست که ابزارهای فرهنگی جدید گاه مورد سوء استفاده قرار می گیرند و نه تنها سبب تولید برخی از مفاسد شوند بلکه ملاحظات امنیتی ویژه هم دارند.
اگر بگوییم که در مَثَل مناقشه نیست، باید آنها را شبیه چاقویی بدانیم که در آشپزخانه هزار جور خدمت می کند، اما ممکن است مورد استفاده افراد لاابالی هم قرار گرفته ومشکلاتی پدید آورد.
در چنین مواردی و در باره این قبیل ابزارهای فرهنگی چه باید کرد؟
آیا باید یکسره سودمندی آنها را زیر سوال برد؟ آیا باید ضرر آنها را بیش از نفعش دانست؟ آیا باید شرط گذاشت که تنها در صورتی از آن استفاده می کنیم که هیچ کاربرد ناهنجاری نداشته باشد؟ آیا از اساس باید انکارش کرد؟
به نظر می رسد این تجربه ای است که ما از عصر مشروطه به این سوی در باره پدیده های رسانه ای جدید داشته ایم. نشریات وروزنامجات و بعدها رادیو و تلویزیون و ویدئو و اخیرا هم پدیده های تازه تر که مادر آنها اینترنت و فرزندانش همین پدیده هایی هستند که این روزها در باره آنها حرف و حدیث است، همیشه محل بحث بوده است.
گاه دهها سال با یک رسانه مخالفت یا تحقیر شده تا آن که طرف مقابل بهره وافی و کافی از آن برده و ما بدلیل دشمنی بیهوده از کاروان عقب افتاده ایم و در نهایت آن را پذیرفته و دو دستی به آن چسبیده ایم.
زمانی بود ـ نه آن قدر طولانی که کسی حتی در سن سال سی سالگی به یاد نیاورد ـ که وقتی نیازمند یک کتاب یا مقاله بودیم، باید ماهها صبر می کردیم تا از آن سوی دنیا برسد. وقتی می رسید از خوشحالی در پوست خود نمی گنجیدیم. وقتی تصویر یک نسخه خطی را از کتابخانه ای در آن سوی عالم می خواستیم، باید دهها زحمت و مشکل را تحمل می کردیم تا عکسی از آن بگیریم، آیا کامل باشد یا نباشد با خدا بود.
در آن روزگار نه چندان دور، دانشجویان ما برای نوشتن یک مقاله، باید همین کهنه کتابهای قدیمی را می خواند و از همانها بهره می برد. استادان باید همان کتابهای قدیمی را تدریس می کردند، چون از آخرین تحقیقات خبر نداشتند. اما و اکنون.... هزاران کتاب و مقاله دیجیتال روی یک هارد قرار دارد که در هر نقطه می توان از آن استفاده کرد.
برای این که این تعارض حل شود، باید راهی پیدا کرد که کاربریهای فاسدانه آن حذف شد و از این ابزار برای پیشرفت علم صحبت شود.
اکنون با استفاده از همین ابزارهای فرهنگی جدید، کار چند ماهه را یک روزه انجام می دهیم، بسیاری از مراکز صنعتی ما بدون این ابزارها نمی توانند به کار خود ادامه بدهند. بسیاری از مراکز اقتصادی و بانکی. و صد البته این قبیل ابزارها، همان طور که گذشت، مشکلاتی هم دارد، اما نه آنچنان که بتوانیم از منافع بیشمار آنها بگذریم و خط بطلان بر آنها بکشیم. اصلا به طوری در زندگی ما غلبه کرده که نمی توانیم از آن جدا شویم، حتی اگر در این باره پای بفشریم.
مع الاسف مقابله ما با این قبیل ابزارها، همیشه به نوعی بوده که در آغاز پنج درصد موافق و 95 درصد مخالف بوده اند. این رقم به هر دلیل به تدریج عوض شده تا جایی که پنجاه ـ پنجاه شده، پس از آن از آن طرف سرازیر شده و البته برخی حتی تا لحظه آخر هم تردید های خود را حفظ کرده اند.
طبیعی است که اگر قرار است شورای فیلترینگی باشد، باید کسانی از همه مراکز علمی و فرهنگی کسانی در آنجا باشند. طبعا مجلس با توجه به اهمیت این موضوع، باید در این زمینه جدی تر وارد شود و مشاوران با تجربه را بکار گیرد. متخصصانی که هم در امور فنی ورود داشته باشند و هم آشنایی به تعاملات فرهنگی ملل باشند، نه آنها در عمرشان سروکاری با این رسانه ها نداشته اند. طبعا اگر قرار باشد چند نفر همفکر و همسو جمع شوند و تصمیم بگیرند، طبعا نتیجه آن معلوم خواهد بود. این به رغم آن است که دلسوزی این افراد برای ارزشهای دینی معلوم است، اما در آن سوی، آنها نیز از آثار منفی این قبیل تصمیم گیری ها در ایجاد محدودیت بر حوزه علم و دانش که خواسته کلیت نظام است، باید آگاه باشند. همان طور که مرتب شاهد هستیم، دغدغه های رهبری معظم انقلاب در باره علم و پیشرفت بسیار جدی است. با توجه به آنچه گذشت و تقریبا همه ما از آن آگاهیم، توسعه علمی نیازمند استفاده از این قبیل ابزارهای فرهنگی است و در این زمینه، هر نوع بی برنامگی و کوتاهی و بی توجهی می تواند ما را از همراهی با کاروان پیشرفت علمی باز دارد.
منبع: وبلاگ نویسنده