جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

حریم امام شماره ۱۱۷ منتشر شد

کد خبر: ۴۲۲۹۸
حریم امام شماره  117 منتشر شد

در این شماره می خوانید:

بررسی دوره های مختلف بستری شدن حضرت امام در گفتگو با :

دکتر سید حسن عارفی ؛ سرتیم پزشکی حضرت امام که از آغازین روزهای ورود امام به میهن تا لحظات پایانی عمر با برکت ایشان در کنار پزشکان امام و نحوه گزینش آنان، از توجه حضرت امام به جامعه پزشکی، از شجاعت و آرامش زاید الوصف آن مرد بزرگ، و از توجهات دقیق امام در سخت ترین شرایط به خدای بزرگ برایمان سخن گفت.

دکتر سید محمد رضا کلانتر معتمدی ؛ دانش آموخته رشته پزشکی از کشور آمریکا و از پزشکان مورد توجه حضرت امام بوده است.ایشان از واکنش های امام در مقابل درد و عکس العمل در مقابل نگرانی های مسئولین و پزشکان سخن گفت و از توجه امام به ضرورت تربیت پزشکان ایرانی و عدم وابستگی به خارج سخن به میان آورد.

دکتر غلامرضا باطنی ؛ از اعضای تیم پزشکی امام است که سال ها در کنار مدیریت درمان و مدتی نیز مدیریت بیمارستان قلب جماران با خاطرات شیرینی که از مصاحبت حضرت امام داشته و منشاء خدمات فراوانی بوده است. ایشان در این گفتگو از نحوه تاسیس بیمارستان قلب جماران و نظر موافقین و مخالفین ساخت آن و همچنین از خاطرات آن روزها سخن گفتند.

سید رحیم میریان ؛ که این روزها نیز با شوق و اشک از امام یاد می کند با وجود سال ها خدمتگذاری و ارتباط نزدیک با امام و وابستگی شدید به بیت آن عزیز، هنوز دغدغه ی این دارد که توانسته باشد امام را از خود راضی نگه داشته باشد. از نخستین روزهای که ایده ساختن بیمارستان قلب جماران توسط مرحوم حجت الاسلام والمسلمین حاج احمد خمینی مطرح گردید تا پایانی ترین روزهای ساخت آن و از لحظاتی که کنار امام بود سخن گفت و از آمد و رفت مسئولین و بزرگان کشور و اتفاقات ساعت آخر عمر امام نکاتی به یاد ماندنی بیان کرد.

بیانات مهدوی از دیدگاه بهجتِ عارفان [به مناسبت 27 اردیبهشت؛ رحلت آیت الله العظمی بهجت] : آیت الله بهجت، اصلی ترین مسبّب غیبت را خود مردم می بینند؛ گذشتگان به نوعی و موجودین به نوعی دیگر؛ «سبب غیبت امام زمان(ع) خود ما هستیم زیرا دستمان به او نمی رسد وگرنه در میان ما بیاید و حاضر شود چه کسی او را می کشد؟ آیا جنّیان آن حضرت را می کشند یا قاتل او انسان است؟ ما از پیش در طول تاریخ ائمه امتحان خود را پس داده ایم که آیا از امام تحفّظ و اطاعت می کنیم و یا اینکه او را به قتل می رسانیم؟!»[همان، ص91]

ایشان از عدم قدردانی و شکرگذاری مردم نسبت به غم خوار، هادی، حامی و ناصر خویش، و حتی بدتر از آن اینکه برخی آلت دست دشمنان امام هم می شوند، گله می کنند: « با وجود اعتقاد داشتن به رئیسی که عین الله الناظره است آیا می توانیم از نظر الهی فرار کنیم و یا خود را پنهان کنیم؟ و هر کاری را که خواستیم انجام دهیم؟! چه پاسخی خواهیم داد؟! همۀ ادوات و ابزار را از خود او می گیریم و به نفع دشمنان به کار می گیریم و آلت دست کفار و اجانب می شویم و به آنان کمک می کنیم!»[امام زمان(ع) در کلام آیت الله بهجت، محمدتقی امیدیان، ص37]

بخش سوم (پایانی) گفتگو با آیت الله عبدالله خائفی : امام خمینی عقیده داشت اتکا حوزه های علمیه به امام زمان است نه دولت ها

امام(س) با دولت عراق رابطه ای نداشت. بلکه با هیچ دولتی ارتباط و سازش نداشت. این خود دولت ها بودند که با ایشان رابطه ایجاد می کردند؛ یعنی یک طرفه بود، آن هم برای ارائۀ گزارش یا درخواست توجیهات خدمت شان می رسیدند. امام(س) طبق رسمشان هیچ گاه ملاقات خصوصی نداشتند و همیشه ملاقاتهایشان عمومی بوده، یادم هست که یک وقت برخی از مسئولان بعث اجازۀ ملاقات خواستند امام(س) آنها را در بیرونی و در جمع طلاب پذیرفتند و با کمال ابّهت و بدون سلام، وارد شدند و سر جای خودشان نشستند. یکی از آنها گفت: «سیدنا الرّئیس، سلام رساندند و منتظر توجیهات شما هستند.» اما امام(س) به آنها که مخالف اسلام بودند نگاه هم نمی کردند و در جواب به آنها فرمودند: «نمی خواهم سلام برسانند. هیچ توجیهات هم نمی دهم. چون هر روز به حوزه های علمیه خسارت می رسانند و طلاب را اذیت می کنند.»

مرابطه از دیدگاه امام خمینی (س) : مرابطه در لغت به معنى «به یکدیگر پیوستن» و در اصطلاح اهل سلوک به معنى «به خود پیوستن»، مراقب خود بودن و در یک کلمه پیوسته نگران احوال خویشتن بودن است. (نقطه‏هاى‏آغازدراخلاق‏عملى، ص 345) یکی از علل ترس از قیامت و حساب و کتاب آن، نداشتن مرابطه و حساب و کتاب در اعمال است. به قول حضرت امام: بالجمله، این وحشتها و کراهت و خوفها براى نادرستى اعمال و کجرفتارى و مخالفت با مولاست، و الا اگر مثلا حساب ما درست بود و خود ما قیام به محاسبه‏ خود کرده [بودیم‏] وحشت از حساب نداشتیم، زیرا که آنجا حساب عادلانه و محاسب عادل است، پس ترس ما از حساب از بدحسابى خود ما است و از دغل بودن و دزدى، [نه‏] از محاسبه‏ است. (امام خمینی، چهل حدیث، ص359)

بانوی صبر و ایثار (به مناسبت 15 رجب سالروز رحلت حضرت زینب(س)) : امام سجاد (ع) میفرماید: آن شبی که پدرم فردایش کشته شد. عمهام زینب نزد من بود و از من پرستاری میکرد. پدرم با یارانش در خیمۀ پدرم از ما فاصله گرفته بودند...در این هنگام پدرم این اشعار را میخواند:

یا دهر افّ لک من خلیل

کم لک بالاشراق والاصیل

من صاحب او طالب قتیل

والدهر لایقنع بالبدیل

وانما الامر الی الجلیل

وکلّ حیّ سالک سبیلی

... من فهمیدم و متوجه منظورش شدم. بغض گلویم را گرفت، ولی اشکم را نگه داشتم و ساکت شدم... اما عمهام زینب (س) نتوانست خودش را کنترل کند... به سوی برادرش حسین (ع) رفت، گفت: ای وای: ای کاش مرگ زندگی را از من میگرفت، یک روز مادرم فاطمه (س) از دنیا رفت، بعد پدرم علی (ع)، و بعد برادرم حسن (ع) تنها تو ماندهای ای جانشین گذشتگان. حسین (ع) نگاهی به خواهر کرد و فرمود: خواهرم! شیطان شکیبایی و بردباریات را نگیرد...

برای مشاهده مطالب این شماره بر روی نسخه دانلود در بالای صفحه کلیک نمایید.

انتهای پیام

دیدگاه شما