اولین بار «حسین پرتوی» را روزی دیدم که جوان 17سالهای بود و با دوربینی به روزنامه «کیهان» آمد، آن زمان پیشکسوتانی آنجا بودند و برای عکاسی به او نوبت نمیرسید. آن زمان دبیر حوادث بودم و عضو شورای سردبیری کیهان. اولین عکس او در سرویس حوادث کیهان منتشر شد، اوایل دهه 40. او آمد و شروع به کار کردیم و شوق بسیار داشت که کار کند و خودش را ثابت کند. یکی از خاطراتی که با او دارم، مربوط به زمانی است که تازه جاده هراز داشت ساخته میشد و حین ساخت تونلها، پنج، شش کارگر مرده بودند. ما اولین مسافران جاده هراز بودیم که برای عکاسی و تهیه گزارش مرگ کارگرها، عازم آن شده بودیم. ما آن زمان در «کیهان» شب و روز نداشتیم، اتاقی داشتیم که اتاق کشیک بود و شبها در تحریریه میماندیم؛ اگر ساعت یک هم ماموریت بود، «حسین» بیدرنگ بیآنکه بپرسد قرار است به کجا برویم بلندمیشد و میآمد.
عکاس عکس های ماندگار
محمد بلوری
کد خبر:
۴۲۱۵۰
یادم است که یکبار برای تهیه گزارش آتشسوزی در یک معدن به اطراف سمنان رفتیم با جیپ روزنامه. به قدری خاک و دوده بر سر و رویمان نشسته بود که وقتی وارد تحریریه شدیم کسی ما را نشناخت چون جیپ سقف نداشت. او عکاسی خبری را با سرویس حوادث شروع کرد و ماندگارترین عکسش هم، عکس بیعت نیروی هوایی با امام خمینی(س) بود. یکی از عکسهای مهم دیگرش هم عکس از اولین زن اعدامی ایران بود؛ «ایران شریفی». او واقعا عشق و علاقه بسیاری به کار داشت. او برای ثبت حقیقت سر از پا نمیشناخت. خبر فوتش متاثر و ناراحتم کرد. روحش شاد.
منبع: شرق